Spontany są najlepsze 2 czyli beskidzki redyk na Błatniej 😅

Stara hollywoodzka zasada głosi, że skoro jakiś film osiągnął sukces to należy zrobić sequel 😉.  Główni aktorzy zostają, należy tylko zmienić miejsce i czas.

Z moim wieczornym bieganiem po Beskidach było podobnie. Skoro trzy tygodnie temu z energetycznymi znajomymi Arka udało mi się fajnie polatać wieczorem na Klimczok, to dlaczego tego nie powtórzyć, tym razem z Błatnią jako punktem docelowym.

We wtorek zaproszenie, a już w środowy wieczór jechałem w kierunku Brennej. Oczywiście co niektórzy mogą złapać się za głowę – jechać 60 km, żeby pobiegać kilkanaście kilometrów, ale tak myślą tylko Ci, którzy nie rozumieją biegowych wariatów 😂. A jak jeszcze dodam fajnych ludzi z którymi przyszło mi biegać … a gdy do tego Ci ludzie znają trasę, to cóż więcej chcieć.

Pomysł na te nocne bieganie z Arkiem i jego znajomymi jest skrojony praktycznie pod każdego. Są szybkobiegacze, a w zasadzie przecieracze szlaków, są koneserzy – truchtacze,  w tym oczywiście i ja, i  są wreszcie wielbiciele chodzenia z kijkami, na czele z sympatyczną żoną Arka – Iwoną. Taki podział powoduje, że każdy w tej wesołej ekspedycji znajdzie swoje miejsce i nie musi się martwić, że ktoś o nim zapomni lub co gorsza zostawi. 

Długość trasy (zazwyczaj 10-15 km) i stopień jej trudności też jest tak pomyślany, że każdy nawet nowicjusz w górskim bieganiu czy nordikowaniu, powinien sobie poradzić. Nic więc dziwnego, że jak zauważyłem, nigdy nie ma problemu z frekwencją na takim wieczornym spontanie. Chociaż ja przebijam wszystkich, jeśli chodzi o odległość z domu do miejsca zbiórki.

Stąd także w środowy wieczór zebrało się nas całkiem fajne „stadko” i z kopyta ruszyliśmy szlakiem na Błatnią. Pogoda tym razem nas nie rozpieszczała. Już od Rybnika mocno padał deszcz, który po dojechaniu na miejsce trochę osłabnął. Śniegu było tyle co kot napłakał i to jeszcze w stanie mocno błotnistym. Stąd niczego nie zakładając na obuwie pobiegłem z innymi do przodu. Mój bieg zakończył się po około 300 metrach, gdy podczas podbiegu na trasie pojawił się lód. Zamiast biegania aura zafundowała nam regularną ślizgawkę i już po kilometrze nastąpiła pierwsza przerwa na założenie raczków. Tylko nieliczni biegli dalej nie korzystając z kolców lub raczków.

Warunki były naprawdę trudne. Na przemian poruszaliśmy się albo po totalnym lodzie albo po mokrym i ciężkim śniegu. I tak do końca nie wiedziałem co gorsze. O ile raczki zapewniały jako takie poruszanie się po lodzie, o tyle mokry, wręcz błotnisty śnieg sprawiał nam przykre niespodzianki. Stopy praktycznie całe się w nim zapadały, a do tego trzeba było uważać na różnego rodzaju zapadliny, które się pod nim chowały.

Ale daliśmy radę. Gdy tylko zobaczyliśmy schronisko na Błatniej, to na wyścigi pognaliśmy do przodu. Nie był nam straszny nawet wiatr, który znienacka się pojawił. Podczas gdy inni wpisywali się do zeszytu w ramach „Wyzwania Król & Królowa Błatniej”, ja wraz z dwójką kolegów pobiegliśmy jeszcze kilkaset metrów na szczyt. Musicie mi wierzyć – byłem tam, co obrazuje zdjęcie, które Sebastian zrobił mi z odległości jednego metra, bo wiatr był bardzo silny i praktycznie nie było nic widać.

A potem było to co uwielbiam najbardziej „z górki na pazurki” 😅. Na złamanie karku pobiegliśmy na sam dół. Były drobne uślizgi, było zaliczenie gleby, ale wszyscy dolecieliśmy w jednym kawałku i w wyśmienitych humorach. Oczywiście nie byłbym sobą, gdybym na ostatnim kilometrze nie musiał się zatrzymać i poczekać na Arka, bo wydawało mi się, że w tym naszym radosnym zbieganiu, wspólnie z dwójką innych osób, pomyliliśmy szlak. Ale Arek utwierdził mnie, że wszystko jest ok.

I tak dobiegliśmy do samego centrum Brennej, gdzie zakończyła się nasza wieczorna, biegowa przygoda. Było tak rewelacyjnie i tak udanie, że na pewno będzie kolejna odsłona „Spontany są najlepsze 3”. Z tego co wiem, Ania poczyniła przygotowania, żeby w marcu, akcja toczyła się na Czantorii, a ja zaproszenie już mam.

Było jeszcze rozciąganie po biegu, które jak żywo przypominało odpalanie auta na zapych, ale musicie mi wierzyć, że to było tylko takie ćwiczenie, a nasze auta odpaliły bez problemu 😂. Prawdziwą furorę na sam koniec zrobiła moja herbata. Może i była przesłodzona, ale miała jeden zasadniczy walor – była gorąca i dobrze nas rozgrzała przed czekającą nas drogą powrotną 😋.

To był naprawdę mile spędzony czas w gronie fajnych, energetycznych i wesołych ludzi. A gdy Arek i jego ekipa zaproszą mnie znowu, żeby wieczorem potruchtać na kolejnej beskidzkiej górce, to zabiorę ze sobą do samochodu każdego chętnego. Jest zabawnie, jest aktywnie, jest bezpiecznie, o super dotlenieniu przed spaniem to już nie wspomnę 😀👍.