Świąteczny tydzień

Często się mówi, że jaka Wigilia taki cały rok. A ja mam życzenie, żeby biegowo, cały nadchodzący rok był taki jak ostatni tydzień 2020 roku.

W Wigilię z samego rana, mimo padającego deszczu, znalazłem godzinkę aby wspólnie z córką Moniką i moim gończym polskim Codim pobiegać parę kilometrów po wielopolskich lasach. Była okazja na fajną rozmowę i przegonienie mojego gończego, który jak zwykle pierwszy czekał przy drzwiach na sygnał do wyjazdu w teren. Po takiej aktywności to i deszczowy dzień robi się weselszy, no i spalone kalorie robią miejsce na wigilijną wieczerzę.

A już w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia, z samego ranka, tradycyjne spotkanie naszej grupki biegowej Smaki Biegania na stacji kolejki wąskotorowej w Rybniku - Stodołach. Był drobny śnieżek, była chęć spalenia świątecznych kalorii, parę kilometrów przebiegniętych w grupie wesołych, pozytywnie zakręconych biegowych koneserów i było ... sporo świątecznych przysmaków z naszych stołów "na skosztowanie". Słodkości słodkościami, ale efekt świątecznego przejedzenia był nadto widoczny, bo największym wzięciem cieszyły się ... śledziki 😀

 

Następnego dnia (27 grudnia) z samego rana wybrałem się na "Biegowego przed(Sylwestra) na Równicy". Pojechałem zupełnie w ciemno, a bawiłem się jak w gronie dobrych znajomych. Uprzedzam, tańców tam nie było, ale skoro świt dwudziestka biegowych wariatów pobiegła spod Ośrodka "Kolejarz" w Ustroniu najdłuższym podbiegiem na Orłową i dalej na Równicę i zamykając pętelkę ponownie znaleźliśmy się w miejscu naszego startu. Zabawa była naprawdę wyśmienita i dopisało dosłownie wszystko : lekki mrozik i śnieg pod stopami, no może poza wiatrem, który dawał nam się we znaki. Za to podbieg na Orłową nie zawiódł i trzeba się było nieźle napocić, żeby się tam wdrapać.

Wtorek 29 grudnia, to było bardzo wyjątkowe pobieganie. Wybrałem się w towarzystwie Adriany i Joli na biegową wycieczkę po Gichcie. Człowiek się starzeje i robi się sentymentalny. Ale właśnie na Gichcie wspólnie z Adą zrobiłem pierwszą w życiu setkę. Mieliśmy ją robić w październiku, podczas wyjątkowego ultramaratonu "Leśna Doba". Z powodu pandemii impreza została przeniesiona na następny rok. Nas to jednak nie zniechęciło. W dniu i godzinie startu biegu, przy wietrze, zimnie i wciąż padającym deszczu, w październikowy dzień i noc wspólnie zrobiliśmy nasze 100 km, wspierani na pewnej części trasy przez Darka i Irka. Teraz przy wyjątkowo słonecznej pogodzie, przebiegliśmy po Gichcie kilkanaście kilometrów, odwiedzając miejsca związane z tamtym pamiętnym biegiem, a ja zastanawiałem się czy na oryginalnej "dobowej" trasie pod Łodzią uda nam się powtórzyć ten wynik.

I wreszcie przyszło zakończenie tego wyjątkowego świątecznego tygodnia. 30 grudnia, korzystając z dnia wolnego, kolejne pobieganie w górach. Miało być z moim synem Piotrem, ale niestety odniósł on drobną kontuzję podczas swojego wypadu na Stożek parę dni temu. I wtedy okazało się jak ważni są biegowi przyjaciele. Wieczorny telefon do Irka, który praktycznie bez namysłu zgodził się wspólnie ze mną wziąć na tapetę trasę rozgrywanego w lecie Górskiego Biegu Frassatiego. Wyruszyliśmy z Międzybrodzia Bialskiego, a potem na Gaiki, Magurkę Wilkowicką, Czupel i z powrotem do Międzybrodzia. Trasa bardzo wymagająca, praktycznie w 2/3 zamieniona na lodowisko, gdzie bardzo przydały się biegowe raczki. Widoki przecudne, a najbardziej to zapamiętam solidny podbieg na Magurkę i dosyć stromy 4-kilometrowy zbieg z Czupla do miejsca naszego startu. Akumulatory zostały solidnie naładowane i jestem pełen nadziei, że w drugiej połowie stycznia będzie można pobiegać w jakieś bardziej zorganizowanej formie. Irku dziękuję za dzisiejszy wypad.

A już taką wisienką na torcie i pewnym kluczem spinającym ten ostatni tydzień roku była przesyłka, która znalazła się w mojej skrzynce pocztowej i to adresowana do mojej córki. Znalazła się w niej statuetka za zajęcie 2 miejsca w swojej kategorii wiekowej w Biegu Między Pomnikami, który z 11 listopada został przeniesiony na 6 grudnia. Biegu, który był jej pierwszym oficjalnym startem. Moniko - wielkie gratulacje. Wiem, że Twoim żywiołem jest woda i tu dzielnie sprawujesz się jako ratownik, ale będę zaszczycony, jeśli od czasu do czasu zrobisz ze mną parę kilometrów. I tak z Moniką rozpocząłem ten ostatni tydzień roku to i z Moniką go zakończyłem.