No nareszcie … czyli moje pierwsze oficjalne treningo-bieganie w wersji covidowej Anno Domini 2021. Ultramaraton Annogórski 30 km i 50 km 😅

Te zawody zaznaczyłem już w moim biegowym kalendarzu jak tylko pojawiła się pierwsza zajawka. Ultramaraton Annogórski na dystansach 30 km i 50 km. Napiszę więcej, zdołałem dużo wcześniej przebiec całą trasę uczestnicząc w dwóch treningach. I napiszę jeszcze więcej poznałem wtedy dwóch wspaniałych ludzi z Grupy Kapija Sport : Kasię i Adriana, którzy między innymi odpowiadali za organizację tego biegu. 

W pierwotnym terminie bieg planowany był na 17 stycznia. Panujące obostrzenia nie doprowadziły do jego odwołania, a jedynie przesunięcia na 24 stycznia. I właśnie w niedzielny poranek zaplanowaliśmy wyjazd w mocnym rybnickim składzie : Adriana, Grzesiek, Wojtek, Iza, Asia ze znajomymi, no i oczywiście ja.

W Rybniku pogoda taka w sumie jesienno-zimowa, ale jak zapowiadał Grzesiek, w opolskim miały być wręcz wymarzone warunki do biegania. Napiszę krótko, Grzesiek Ty już nigdy nic nie prognozuj 😂. Jak tylko wjechaliśmy na teren województwa opolskiego spotkał nas śnieżny armageddon – śnieżyca, widoczność prawie zerowa i samochody na autostradzie jadące w tempie wskazanym do jazdy w mieście. Oczywiście policja czyli Ada zamiast reagować to sobie smacznie spała na miejscu pasażera 😉.

Po siódmej zameldowaliśmy się w bazie zawodów i obserwowaliśmy jak samochody „tańczą” próbując prawidłowo zaparkować.

Wiadomo, że covid spowodował, że samo bieganie nie mogło odbyć się według zasad, które znamy z oficjalnych biegów. Był pomiar czasu, był pośredni limit czasu na 30 km, była bardzo profesjonalnie oznakowana trasa, były medale, ale nie było wspólnego startu. Odbywał się on pojedynczo między 8.00 a 10.00. Ale komu to w ogóle przeszkadzało ? Ważne, że otrzymaliśmy możliwość startu. Ale dla mnie, dużo ważniejsze było to, że została w nas wszystkich wlana nadzieja, że być może w niedługim czasie będzie można wystartować w oficjalnych zawodach.

Mimo, że start był indywidulany bardzo szybko wspólnie z Grzesiem i Adą połączyliśmy nasze siły i biegliśmy razem. Znałem całą trasę z wcześniejszych treningów, więc mniej więcej spodziewałem się tego co możemy na niej spotkać … no może poza ogromną ilością topniejącego śniegu i błota.

Duszą towarzystwa okazał się Grzegorz, który wyznaczył nam tempo biegu i praktycznie co chwilę zabawiał nas ciekawymi historyjkami, chcąc chyba, żebyśmy szybko zapomnieli o jego prognozie pogody 😂. No i oczywiście nie wolno było przy okazji zapominać patrzeć pod nogi, bo czekały na nas różne zasłonięte przez śnieg niespodzianki.

Na pierwszym samoobsługowym bufecie dobiegła do nas jeszcze Asia ze znajomymi, i tak w sumie w rybnickiej grupie pokonywaliśmy kolejne kilometry. Aśka fajnie było Cię spotkać, pożartować, polecieć „z górki na pazurki”, powspominać dobre biegowe czasy (mam nadzieję, że nasze dzisiejsze wspólne zdjęcie nie wyszło „poruszane”). Widzę, że podobnie jak u mnie, energia biegowa Cię rozpiera i głód biegania jest ogromny. Wierzę, że spotkamy się na jakimś szalonym ultra.

Niestety po 20 kilometrze, na całej trasie zaległa gęsta mgła i ciężko było podziwiać piękno annogórskiego krajobrazu. Ciężko też było pogadać, bo w zasadzie biegacze wydeptali wąską biegową, gliniastą ścieżkę, która wymuszała poruszanie się gęsiego. Adriana w swoim stylu analizowała wszystko w ciszy i spokoju, i zapowiedziała, że wnioski z dzisiejszego biegania przedstawi w drodze powrotnej w samochodzie. Uprzedzając fakty, w samochodzie, w oczekiwaniu na pogłębioną analizę Ady wyłączyłem nawet odtwarzacz. Wreszcie Adriana przemówiła jednym zdaniem : „fajnie, że na ten bieg zabrałam nakładki z kolcami na buty”. No powiem, że teraz ja zamilkłem i do następnego startu będę analizował to jedno, jakże ważne zdanie 😂.

I tak spokojnie mieszcząc się w limicie czasowym dobiegliśmy do 30 kilometra. Tu był czas na podjęcie decyzji, co dalej … Asia i Grzesiek polecieli dalej, hen aż na 50 km. Gratuluję Wam dzisiejszego osiągnięcia 👍.  A dla mnie i Ady oraz Wojtka i Izy, metą był trzydziesty kilometr. Wojtek oczywiście pokonał go najszybciej z naszej czwórki 👍 i podejrzewam, że jako jeden z najszybszych biegaczy. Na mecie skromnie oznajmił, że to był taki większy trening. Aż strach pomyśleć, co to będzie jak znowu pozwolą mu polatać na asfalcie. 

Dzisiejsze warunki do biegania były bardzo trudne. Na pewno niejeden z biegaczy zaliczył uślizgi, zaś stroje zawodników wbiegających na metę całe były ochlapane błotem, ja żeby nie być gorszym też miałem oblepiony strój, tyle że … ostem i do teraz nie wiem, jak udało mi się go tyle załapać 😂. Najważniejsze, że wszyscy zakończyliśmy te covidowe zawody w jednym kawałku i z nadzieją, że już niedługo będzie nam dane polatać bardziej oficjalnie.

Na koniec, słowa podziękowania dla Kasi i Adriana osobiście oraz wszystkich współpracowników z Grupy Kapija Sport. Wykonaliście mega pracę i jestem Wam mega wdzięczny. Dziękuję Wam, że nie poddaliście się i zorganizowaliście ten bardzo udany trening oczywiście z zachowaniem obowiązujących obostrzeń. Było wszystko co nam biegaczom było potrzebne i na tym zakończę, bo trudno w paru słowach podziękować za Waszą pracę i poświęcenie 👏.