Całą relację z tej imprezy mógłbym właściwie zawrzeć w jednym zdaniu: „Mnie proszę do tego nie mieszać, to był pomysł Justyny!” 😂
No bo sami powiedzcie! Jeżeli ktoś proponuje mi wspólny
start w zawodach o nazwie Jeziorka Ultra River, to co robię ja, wielki znawca
terenu i geografii stosowanej? Ano zastanawiam się, nad którymi mazowieckimi
jeziorami będę latał! A tu niespodzianka! 🤦♂️
Okazuje się, że Jeziorka to nie żadne jezioro, a rzeka pod
Warszawą! No i masz babo placek! Pozostało mi zatem po raz drugi w ciągu dwóch
tygodni obrać kierunek na stolicę i zameldować się w Jazgarzewie, czyli w
liczącej sobie 700 lat wsi w gminie Piaseczno.
Ale, ale! Zanim ktokolwiek pomyśli, że pojechałem gdzieś w
ciemno, muszę zaznaczyć, że wcześniej przeczytałem zaproszenie organizatorów. A
tam… muzyka dla mojej biegowej duszy! 🎸 Ani słowa o pomiarze
czasu. Ani słowa o klasyfikacjach. Za to zachęta, żeby wyłączyć stoper, pobiec
własnym rytmem, wsłuchać się w niepowtarzalny riff rzeki i zrozumieć, że tutaj
nie biegnie się po rekord, ale po… RESET! A kiedy człowiek już zdąży się
rozmarzyć, organizatorzy dorzucają jeszcze informację, że bufety będą bez
kompromisów i bez oszczędzania. No i jak tu nie jechać?! Przecież to brzmi jak
impreza stworzona dla człowieka z grupy „Smaki Biegania”! 😎
Do wyboru były trzy dystanse: 53+, 21+ i 11+ kilometrów.
Wraz z Justyną, spontanicznie i bez zbędnych ceregieli, zapisaliśmy się na
najdłuższy wariant. Reklamowany jako propozycja „dla tych, co lubią mokro,
dziko i długo”, a do tego ochrzczony mianem Heavy Ultra Jeziorka – bo legenda
zaczyna się od trzech liter. Dobrze, że w nawiasie organizatorzy dopisali, że
chodzi o… RUN. Bo przy interpretacji niektórych skrótów nazw człowiek zaczyna
się gubić! 🤣😱
ŻYCIE PISZE
SCENARIUSZE. NIE ZAWSZE TAKIE, JAKIE SOBIE ZAPLANOWALIŚMY
Niestety, człowiek sobie planuje, a życie ma własny
regulamin. Na kilka dni przed startem Justynę dopadła paskudna infekcja.
Wspólnie podjęliśmy więc decyzję o zmianie dystansu z 53+ na 21+. Przyznam
szczerze, że liczyłem na uznanie ze strony Justyny za moje poświęcenie. Z
trzech bufetów, które czekały na mnie na najdłuższej trasie, nagle został tylko
jeden! 😢 No przecież to była poważna ingerencja w
moje plany żywieniowe! Ale tak już zupełnie serio — zdrowie jest ważniejsze niż
wszystkie biegowe ambicje.
Z ciekawości sprawdziłem, jak Janusz i spółka opisali tę
krótszą trasę. A tam takie cudo: „Połówka na dziko, nasz klasyk, czyli błoto,
trawa, a Ty jak odyniec ryjesz po swojemu”. Powiem Wam jedno: napisane niczego
sobie! Po takiej reklamie człowiek powinien dostać nie tylko numer startowy,
ale również ubezpieczenie od kontaktów z dziką przyrodą. 🐗
Niestety, w dniu zawodów na starcie z naszego duetu
pojawiłem się już tylko ja. Infekcja Justyny nie ustąpiła, a wręcz przeciwnie —
dawała jej się coraz bardziej we znaki. I tutaj nie było żadnych dyskusji.
Żadnego „może jednak spróbuję”, żadnego kombinowania. Biegowa zabawa zabawą,
ale zdrowie jest najważniejsze. Justyna musiała zrezygnować. Żałowałem, że nie mogłaś tam być. Ten start miał być naszą wspólną przygodą, a
wyszło inaczej. Mam nadzieję, że szybko wrócisz do zdrowia, odzyskasz siły i jeszcze
niejedną biegową historię wspólnie napiszemy.
A ja? No cóż… Skoro już przyjechałem, trzeba było godnie
reprezentować duet. I oczywiście sprawdzić, czy organizatorzy rzeczywiście nie
oszczędzają na bufetach. Ktoś przecież musiał podjąć się tej odpowiedzialnej
misji!
🌧️ JAZGARZEW WITA, CZYLI
SAM NA SAM Z DZICZĄ
Zawodnicy z najdłuższego dystansu zdążyli już wystartować,
zanim dotarłem na miejsce. Miałem więc sporo czasu na rozejrzenie się po
okolicy. I powiem Wam, że z każdą minutą coraz bardziej docierało do mnie, że
nie przyjechałem na żaden grzeczny spacerek po parku. A ja sam. Jak palec! Pozostało
tylko mieć nadzieję, że trasę oznaczono porządnie, a bufet na dziesiątym
kilometrze będzie tak wyposażony, że nawet w przypadku zagubienia człowiek
przeżyje do następnego dnia. 😂
Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, gdy zbliżałem się do
miasteczka biegowego, to łączka przeorana przez dziki. Nie jakaś tam delikatna
ingerencja w krajobraz. Nie kilka dziurek. Tam była robota wykonana z
rozmachem! I wtedy zrozumiałem, co organizatorzy mieli na myśli, nazywając
dystans „Połówką na dziko”. Dziki najwyraźniej dostały wcześniej regulamin i
postanowiły osobiście przygotować trasę. 😁
Samo miasteczko biegowe zaskoczyło mnie natomiast bogactwem
kolorów i energetyczną muzyką. Świetne ścianki zachęcały do startu, ale też
przypominały o innych biegach z cyklu — nad Świdrem i Bobrem. Na kolejnej
ściance uwieczniono ojców dyrektorów całego zamieszania. I to w tak naturalny
sposób, że gdy jedna z osób poprosiła mnie o zdjęcie, zwróciłem się do postaci
na banerze, żeby się trochę ... odsunęły! No bo jak mam zrobić zdjęcie, skoro
panowie zasłaniają kadr?! 🤣Świetnym pomysłem było
też podium, na którym znajdowało się wyłącznie pierwsze miejsce. Bo przecież na
takich zawodach każdy może poczuć się zwycięzcą. I o to chodzi!
Ja tymczasem, zauroczony atmosferą, robiłem sobie zdjęcia z
okolicznościowymi tabliczkami oraz gitarą, która była jednym z biegowych
gadżetów. Dobrze tylko, że nikt nie wpadł na pomysł, żeby kazać mi coś
zaśpiewać. Biegowo jeszcze jakoś się prezentuję, ale gdybym dorwał mikrofon, to
mogłoby się okazać, że rzeka Jeziorka zmieniłaby koryto! 🎸😂
Był też czas na wesołą rozmowę z Januszem, jednym z ojców
dyrektorów, i bliższe zapoznanie się z sympatycznym psiakiem, który również
wyrażał chęć startu.
Nie znałem tam prawie nikogo, a czas leciał tak szybko, że
ani się obejrzałem, jak wszyscy zaczęli szykować się do biegu.
☕ HEAVY METAL, KAWA I START,
KTÓRY NIE BRAŁ JEŃCÓW!
Miało być mokro? Było mokro! Deszcz rozpadał się na dobre, a
ja stanąłem przed pierwszym poważnym dylematem tego dnia. Bluza czy kurtka
przeciwdeszczowa? Opaska czy czapeczka z daszkiem? Nie śmiejcie się! Dla
biegacza to są decyzje strategiczne, które mogą zaważyć na losach całej
wyprawy. 😁 Ostatecznie w obu przypadkach postawiłem na
pierwsze rozwiązanie. I tak oto, odpowiednio przygotowany do walki z żywiołem,
zameldowałem gotowość bojową.
Start odbywał się w iście heavymetalowym stylu. Była muzyka,
energia, a odliczanie bardzo mnie zaskoczyło, bo zamiast tradycyjnego od
dziesięciu do jednego, zaczęliśmy od jednego, a ruszyliśmy po doliczeniu do … sześciu
lub dziesięciu. Nie dosłyszałem jak dziki ruszyły, bo jak zawsze ustawiłem się
na końcu stawki.
Ale zaraz, zaraz! Jeszcze przed startem organizatorzy
krążyli między zawodnikami z kubeczkami i dzbankiem kawy. Tak, dobrze czytacie.
KAWA PRZED STARTEM! ☕ Bo przecież — jak wyjaśniali —
ten bieg jest bez spiny, a przy takiej pogodzie mała czarna jest wręcz
wskazana. Powiem Wam, że coraz bardziej podobała mi się ta impreza. Jeszcze
chwila, a zamiast numeru startowego rozdawaliby kocyki i pytali, czy ktoś ma
ochotę na dokładkę serniczka.😉
A potem kolorowe dymy, muzyka i ruszyliśmy! Żwawo,
zdecydowanie, bez zbędnego ociągania. Deszcz zacinał, więc każdy chciał jak
najszybciej schować się w gęstym lesie. No i wreszcie zaczęła się prawdziwa
zabawa!
🌲 LAS, PIASKI I PIERWSZA
ZAGADKA MATEMATYCZNA
Jak ja kocham takie bieganie! Las, deszczyk, błoto,
naturalne podłoże. Żadnych stadionowych tartanów, żadnych miejskich chodników.
Po prostu przyroda i człowiek, który próbuje się z nią dogadać. Rzeki na razie
nie widziałem, ale dzikie, leśne otoczenie z nawiązką rekompensowało ten drobny
brak.
Na początku wydawało mi się nawet, że jest trochę za dużo piasku. Zapamiętajcie tę myśl. Jeszcze do niej wrócimy. I to z hukiem! 😂 Pierwszy dylemat pojawił się mniej więcej na trzecim kilometrze. Na drzewie wisiała kartka z napisem „ćwiartka w prawo”. Zatrzymałem się i głośno zapytałem: "A połówka gdzie ma lecieć?!" Na szczęście wśród biegaczy znalazł się człowiek, który najwyraźniej miał ukończone studia z matematyki terenowej: "Połówka zawsze jest po ćwiartce!" No i co? Logiczne! Nie było sensu wdawać się w filozoficzne dyskusje. Polecieliśmy za zawodnikami z krótszego dystansu. Bo przecież skoro oni wiedzą, gdzie ich ćwiartka, to my też jakoś na tę połówkę trafimy! 🤣
Las skutecznie chronił nas przed deszczem i wiatrem, więc
biegło mi się naprawdę przyjemnie. Mniej więcej od piątego kilometra leciałem
sobie, żywo dyskutując z moim imiennikiem z Warszawy. Okazało się, że zna Rybnik, bo jego firma
realizowała w moim mieście jakieś techniczne zlecenie. Proszę bardzo! Człowiek
przyjeżdża kilkaset kilometrów od domu, żeby spotkać kogoś, kto zna jego
miasto. Świat jest jednak mały!
Po kolejnym kilometrze dołączyły do nas Agnieszka i Ania. I
to był prawdziwy dar od losu! Rozmowa kleiła się znakomicie, atmosfera była
świetna, a kilometry uciekały. Dowiedziałem się między innymi, że najlepszy
bieg jest w … Pilawie. Dziewczyny, nie obiecuję, ale naprawdę postaram się tam
zawitać!
I właśnie w takich sytuacjach ujawnia się jedna z moich największych biegowych słabości. Kiedy dobrze mi się biegnie, mam fajne towarzystwo, rozmowa się klei, a człowiek jest tak pochłonięty opowieściami, że przestaje myśleć o całym świecie… Reclik potrafi zapomnieć, że bierze udział w zawodach! I tym razem dałem się ponieść chwili. Rozmowa, śmiechy, kolejne historie… Aż nagle z biegowego letargu wyrwały mnie okrzyki dziewczyn! WRACAJ! WRACAJ! No pięknie! Zamiast pilnować trasy, urządziłem sobie wycieczkę krajoznawczą. Kosztowało mnie to jakieś 100 metrów dodatkowego biegania. Na szczęście nie tylko ja miałem problemy z koncentracją. W oddali zauważyłem jeszcze kilkuosobową grupę, która również zawracała. Uff! Nie byłem jedynym turystą na trasie! 😂 Przy okazji chciałbym zameldować ojcu dyrektorowi Januszowi wykonanie zadania. Na starcie przykazał nam bowiem: „Pamiętajcie, aby na trasie poznać trzy osoby”. Janusz, melduję: zadanie wykonane! I to jeszcze przed dotarciem do bufetu na połowie dystansu!
A skoro już wspomniałem o bufecie…
BUFET, CZYLI MIEJSCE, W KTÓRYM ODZYSKUJĘ SENS ŻYCIA
No i dotarliśmy! A tam… ludzie kochani! Czego tam nie było?!
Po prostu wszystko! A do tego domowy kompocik, który zasługiwał na osobny wpis
do kroniki biegowej. Takie miejsca wymagają odpowiedniej oprawy. Ciszy,
skupienia i chwili refleksji nad tym, co koneser biegania właśnie ma przed sobą. Tymczasem
w a'la szałasach przy smakołykach zrobiło się trochę tłoczno. Co robi normalny człowiek, kiedy nie może spokojnie zjeść? Czeka. Co robi Reclik? Biorę dwie najbardziej smakowicie wyglądające
tacki i postanawiam przenieść się z nimi w bardziej ustronne miejsce. Plan był
genialny. Logistyka dopracowana. Operacja niemal wojskowa.
I wtedy usłyszałem: „O, jaki pomysłowy wolontariusz! Dobrze,
że wyszedł z kanapkami na zewnątrz!” I zanim zdążyłem zaprotestować, moje tacki
zostały ogołocone! Koniec. Kaplica. Po zawodach. Człowiek przez pół życia
buduje swoją "pozycję" w biegowym świecie, a potem wystarczą dwie tacki kanapek,
żebym został … wolontariuszem bufetowym!
🤣
Ale spokojnie. Nie takie rzeczy Reclik przeżywał. Wiedziałem, że
najgorsze dopiero przede mną. Bo właśnie zaczynała się druga część trasy. A tam
miało być mokro, dziko i długo!
🐗 TU SIĘ ZACZYNA
PRAWDZIWA POŁÓWKA NA DZIKO!
Dopiero w drugiej części trasy zrozumiałem w pełni, co
oznaczało hasło reklamowe: „Błoto, trawa, a Ty jak odyniec ryjesz po swojemu”. Pojawiła
się rzeka Jeziorka. Pojawiły się otwarte tereny. Deszcz rozpoczął swoje
panowanie na dobre, a ja zacząłem podejrzewać, że organizatorzy wcale nie
oznaczali trasy. To dziki ją wyznaczyły, a Janusz i spółka jedynie przywiesili
w miejscach, gdzie zryły teren, szlajfki — czyli dla nie-Ślązaków wstążki! 🤣
Ale po kolei. Rzeka Jeziorka skradła moje serce. ❤️
Dzika, nieokiełznana, wijąca się zakolami i próbująca wdzierać się na
okoliczne pola. Przy takiej pogodzie tworzyła bajorka różnej wielkości i
głębokości.
I właśnie te bajorka stanowiły jedną z głównych atrakcji
programu. Pierwszy kontakt z nimi sprawiał, że człowiek po kostki zostawał
oblepiony czarną mazią. Nie jakimś tam błotkiem, które wystarczy strzepnąć z
butów. Nie! To była substancja, która wyglądała tak, jakby postanowiła zostać z
biegaczem na zawsze. W pakiecie startowym powinni rozdawać szczotki druciane! 😂
Podczas jednej z takich przepraw spotkałem Karolinę (poniżej na zdjęciu z prawej). Dziewczyna zakończyła pokonywanie przeszkody zanurzona po pas! Ale wiecie, co było najlepsze? Humor miała jeszcze lepszy niż przed niefortunnym skokiem! Karolina, szacunek! Bo to już nie jest zwykłe bieganie. To jest test charakteru, odporności psychicznej i jakości bielizny sportowej! 😁 Czyli była chwila grozy, ale potem wieczna chwała, gdy udzielała wywiadów, po dotarciu na metę. Już ja zadbałem, aby odpowiednio wcześniej opisać konferansjerowi jej przygodę i hart ducha.
Deszcz z góry, mokro od stóp, a mimo wszystko humor
towarzyszył nam na każdym kroku. I właśnie za takie chwile kocham biegi
trailowe. Za ludzi, którzy potrafią śmiać się z sytuacji, w których normalny
człowiek dzwoniłby po pomoc i pytał, czy da się stamtąd zamówić taksówkę. A teren? Czysta dzicz! Trawy, chaszcze,
zarośla, które miejscami przewyższały biegaczy. Człowiek przedzierał się przez
nie, mając wrażenie, że nie biegnie po trasie zawodów, tylko bierze udział w
ekspedycji odkrywczej. I to było piękne! Te krajobrazy zachwycały swoją
naturalnością. Żadnego sztucznego upiększania, żadnych wygładzonych ścieżek.
Przyroda w najdzikszym wydaniu.
Tylko trzeba było uważać, gdzie się stawia nogi. Bo
przypominam: to był ten fragment trasy, na którym głównymi architektami
krajobrazu były dziki! Dużo biegam, widziałem już różne cuda, ale po raz
pierwszy spotkałem się z sytuacją, w której przez całe kilometry biegliśmy po
trasie tak kompletnie przeoranej przez te zwierzęta. Człowiek patrzył pod nogi,
omijał błoto, szukał stabilnego podłoża i zastanawiał się, czy przypadkiem za
kolejnym zakrętem nie czeka komisja dzików z reklamacją, że za mało ryjemy!
📸 BIEGACZ, BŁOTO I
FOTOGRAFICZNA ZASADZKA
Wyobraźcie sobie teraz nasze położenie. Trasa przeorana
przez dziki. Chaszcze. Deszcz. Błoto, które przykleja się do człowieka jak
wyjątkowo natrętny krewny. A do tego musieliśmy się jeszcze uśmiechać! Bo w
różnych zakamarkach trasy czaili się… fotograficy! 📸 I
to nie tak, że stali sobie grzecznie na środku ścieżki i machali do nas z
daleka. Oni się ukrywali! Człowiek przedziera się przez krzaki, walczy o
przetrwanie, próbuje nie zaliczyć kolejnej kąpieli błotnej, a tu nagle aparat! „Ale
nie ze mną te numery, Bruner!” Jako osoba, który dużo biega z nastawieniem
na dobre jedzenie i dobre zdjęcia, mam swoje wypracowane metody. Fotografików
wyczuwam na kilometr! I nawet jeśli sam wyglądam jak skrzyżowanie odyńca z
przemoczonym mopem, potrafię uruchomić odpowiedni uśmiech. Bo przecież kiedyś
trzeba będzie te zdjęcia pokazać rodzinie! Niech wiedzą, że człowiek nie tylko
biega. Człowiek cierpi, walczy, odkrywa dzikie tereny i przy okazji wygląda,
jakby właśnie uciekł z planu filmu o końcu świata! 🤣
🌿 OD DZIKIEJ DŻUNGLI DO…
KAPUSTY!
Za nami były kolejne kilometry leśnych terenów i kilka
podbiegów. Przy czym Ania i Agnieszka wyjaśniły mi, że te "jeziorkowe" podbiegi to
tutaj robią za górki. No jasne! Przyjechał Ślązak, który w tym roku już trochę
po górach pobiegał, i nagle dowiaduje się, że jego doświadczenie górskie ma
zastosowanie do lokalnych pagórków! 😁
Powoli zaczęliśmy jednak wkraczać w inny świat. Myślę, że
granicę stanowiła stara śluza na rzece. Zaraz za nią nawierzchnia zrobiła się
bardziej utwardzona, a po wszystkich tych błotnistych przygodach udało mi się
natknąć na… pole kapusty! Tak, kapusty! Od dzikiej rzeki, przez chaszcze, po
rolnictwo. Przyroda pokazała mi tego dnia pełen przekrój swoich możliwości.
Brakowało już tylko, żeby zza kapusty wyskoczył organizator z dzbankiem kawy i
zapytał, czy życzę sobie coś na wynos! 😂
Kiedy w końcu przyszło mi pobiec kawałek wzdłuż drogi i
zobaczyłem tablicę z napisem „Jazgarzew”, zrobiło mi się jakoś tak smutno. Bo
wiecie, jak to jest. Na początku człowiek zastanawia się, co go czeka. Potem
walczy z trasą, śmieje się z przygód, poznaje ludzi, tapla się w błocie i nagle
okazuje się, że ta cała przygoda dobiega końca. A przecież dopiero co się
zaczęła!
🏁 DZIECIAKI, KTÓRE DAŁY
MI WIĘCEJ NIŻ NIEJEDEN MEDAL ❤️
I wtedy, jakieś 20 metrów przed metą, wydarzyło się coś, co zostanie ze mną na długo. Grupa dzieci z 333 Szczepu Nieprzetartego Szlaku "Nieboskłon" urządziła mi tak głośne i serdeczne powitanie, że trudno było nie uśmiechnąć się od ucha do ucha! Kochani, ogromnie Wam dziękuję! ❤️ Przy tej pogodzie chciało się Wam stać i dopingować nas z takim entuzjazmem. To naprawdę piękny gest. Oczywiście nie byłbym sobą, gdybym każdemu z Was nie uścisnął dłoni. Zwykłe przybicie piątki to zdecydowanie za mało za taki doping! I właśnie dla takich chwil warto biegać. Nie dla cyferki na zegarku. Nie dla miejsca w tabeli. Nie dla kolejnej życiówki. Dla ludzi, emocji i takich momentów, które potrafią człowiekowi poprawić humor nawet wtedy, gdy jest przemoczony, ubłocony i ma wrażenie, że jego buty ważą po trzy kilogramy każdy.
A potem, jak to na mecie, od razu dopadł mnie prowadzący i
przeprowadził wywiad. A właściwie wywiady. Dwa! Jeden zaraz po przekroczeniu
mety, a drugi, kiedy już opuszczałem zawody. I miałem wrażenie, że przy tym
drugim byłem jakieś trzy kilogramy cięższy. Ale spokojnie. Do tej kwestii
jeszcze wrócimy. Bo przecież nie samym bieganiem człowiek żyje!
🍲 RECLIK KONTRA BUFET,
CZYLI WALKA O PRZETRWANIE PO BIEGU!
Tutaj muszę posypać głowę popiołem i wyrazić skruchę przed
ojcami dyrektorami. Nie wierzyłem wam! Kiedy w ulotce reklamowej przeczytałem,
że na mecie czekają na nas „pełne stoły i regeneracja godna każdego dzika znad
Jeziorki”, uznałem, że może organizatorzy trochę koloryzują. Wiecie, jak to
bywa z reklamą. Człowiek czyta, obiecuje sobie złote góry, a potem dostaje
banana i pół kubeczka wody. Ale tutaj? Tutaj ktoś naprawdę potraktował hasło
„bez ograniczeń” bardzo poważnie! W pakiecie podstawowym dostałem zupę dyniową,
zapiekankę, kiełbasę, słodkości, „dzikie” piwo 0%, sok jabłkowy, kawę i owoce.
A w pakiecie premium? Zapewnienie, że mogę korzystać z tego
wszystkiego… bez ograniczeń! I jeszcze na pożegnanie spakowali mi te słodkości do …
domu!. Ludzie kochani! Przecież to nie był bufet. To było zaproszenie do
kulinarnego pojedynku! 🤣 Agnieszka i Ania
patrzyły na mnie z coraz większymi oczami, kiedy wykonywałem kolejne rundy. Jedna
porcja. Druga porcja. Sok. Coś słodkiego. A ja spokojnie tłumaczyłem
dziewczynom, że reprezentuję grupę „Smaki Biegania”, a nie grupę „Biegam po
rekord, czas i miejsce”. To są dwie zupełnie różne filozofie! Jedni po biegu
analizują tempo na kilometr, kadencję i strefy tętna. Drudzy analizują, czy
szarlotka była wystarczająco wilgotna, czy kiełbasa odpowiednio wysmażona i czy
w dzbanku została jeszcze kawa. Ja reprezentuję ten drugi nurt! 😎
Kiedy wróciłem z trzecim kubkiem soku i czwartą szarlotką, chyba
wreszcie zrozumiały różnicę.
A ja? Ja byłem szczęśliwy! Bieg się udał. Ludzie dopisali. Atmosfera była świetna. Jedzenie stało na stołach i nikt nie pytał, czy aby przypadkiem nie przesadzam. No po prostu raj! Dopiero po jakimś czasie dotarło do mnie, że organizatorzy nie przewidzieli jednego drobnego szczegółu. Mianowicie tego, że Reclik potrafi potraktować słowo „bez ograniczeń” jako osobiste wyzwanie. Po wszystkim zrobiło mi się tak ciężko, że normalnie miałem problem, żeby doczołgać się do ścianki i zrobić sobie zdjęcie z pamiątkowym medalem. Medal medalem, ale ta szarlotka! Człowiek przebiegł ponad 21 kilometrów, pokonał błoto, chaszcze i dzikie bajorka, a ostatecznie największym wyzwaniem okazało się przejście kilku metrów po zjedzeniu czwartej porcji ciasta! 😂
🥇 PODIUM, KTÓRE OKAZAŁO
SIĘ ... WYZWANIEM GÓRSKIM
Kiedy mój biegowy towarzysz Jacek zaproponował wspólne
zdjęcie na podium, pomyślałem, że to przecież żaden problem. Wchodzę, ustawiam
się, uśmiech, zdjęcie i gotowe. Tylko że wejście na podium okazało się zadaniem
niemal ... alpinistycznym! Powiem Wam, że wdrapując się na nie, czułem się tak, jak
wtedy, gdy piąty raz zaliczałem szczyt Błatniej podczas Ultra Błatniej. A
przecież to miało być tylko podium! Gdzie ja miałem głowę, kiedy brałem tę
czwartą szarlotkę?! Ale udało się. Zdjęcie zrobione, medal zaprezentowany,
honor uratowany.
I można było przejść do kolejnego punktu programu. Czyli…
drugiego wywiadu!
🎤 JAK CHŁOP ZE ŚLĄSKA O
WRAŻENIACH Z BIEGU OPOWIADO … GWARĄ!
I tutaj zaczęły się prawdziwe schody. Bo rozpocząłem wesołą
dyskusję z prowadzącym, on mówił po polsku, a ja w gwarze śląskiej. Prowadzący
pytał, a ja odpowiadałem, jak umiałem. Czy ktoś mnie rozumiał? Nie podejmuję
się rozstrzygać tej kwestii 😁 Jedno z pytań dotyczyło
tego, skąd dowiedziałem się o biegu. I tutaj, rzecz jasna, serdeczne
pozdrowienia dla Justyny, która właśnie miała być częścią tej przygody. Justyna,
jeszcze raz życzę Ci szybkiego powrotu do zdrowia. Myślę, że uda nam się
znaleźć kolejny bieg, że będziemy mogli wspólnie zameldować się na starcie!
Drugie pytanie dotyczyło tego, czy pojawię się jeszcze na
którejś z imprez organizowanych w ramach cyklu Ultra River. I powiem Wam, że to
pytanie uważam za kompletnie retoryczne! Ojcowie dyrektorzy, kupiliście mnie! Nie samą trasą. Nie samym błotem. Nawet nie
samą szarlotką, choć muszę przyznać, że odegrała ona istotną rolę w procesie
podejmowania decyzji. 😂 Kupiliście mnie
podejściem do zawodników, atmosferą, pomysłem na imprezę i sposobem jej
organizacji. Tutaj człowiek czuje, że nie jest tylko numerem startowym. Że
organizatorzy chcą mu dać coś więcej niż kolejne kilometry do odhaczenia. Chcą
dać mu przygodę. I to im się udało!
ULTRA RIVER, CZYLI WIĘCEJ NIŻ BIEG
Na koniec muszę jeszcze przywołać fragment zaproszenia,
którym organizatorzy zachęcali do udziału w imprezie: „JUR to nie wyścig. To
dzień pełen przygody, rock’n’rolla, dobrych ludzi, dzikich ścieżek i
kilometrów, które smakują lepiej niż rekordy. I jedno możemy obiecać. Nikt nie
wyjedzie stąd głodny, spragniony ani bez uśmiechu”. I wiecie co? Sam bym
tego lepiej nie podsumował! Podpisuję się pod tym cytatem obiema rękami. A
gdyby trzeba było, to nawet obiema nogami, choć po tej szarlotce mogłoby to
wymagać pomocy osób trzecich! 🤣 Bo Jeziorka Ultra River
to nie był zwykły bieg. To była przygoda, w której deszcz nie przeszkadzał,
błoto nie zniechęcało, dziki robiły za ekipę budowlaną, a ludzie sprawiali, że
każdy kolejny kilometr smakował inaczej.
To był bieg, na którym można było się zgubić, zamoczyć po
pas, przeorać buty, poznać nowych ludzi, pośmiać się z samego siebie i na
koniec najeść tak, że wejście na podium stawało się wyzwaniem godnym zdobywcy górskich
szczytów!
A przede wszystkim był to bieg, na którym przypomniałem
sobie, dlaczego tak bardzo lubię to całe bieganie. Nie chodzi wyłącznie o
kilometry. Chodzi o ludzi, emocje, spontaniczne rozmowy, nieprzewidziane
przygody i te wszystkie historie, które potem można opowiadać. I właśnie takie
imprezy sprawiają, że chce się wracać!
DO ZOBACZENIA, OJCOWIE DYREKTORZY!
Ze swojej strony mogę więc tylko powiedzieć: jeśli zdrowie
pozwoli, w przyszłym roku melduję się u Was ponownie! Nad Świdrem, Bobrem oraz…
Jeziorką!
A jeśli znów będzie padać, to trudno. Jeśli trasa będzie
przeorana przez dziki, damy radę. Jeśli fotografowie będą się czaić w krzakach,
uruchomię swój radar. Jeśli zaś na mecie znów pojawi się bufet bez ograniczeń… No
cóż. Wtedy organizatorzy będą już wiedzieli, że należy zabezpieczyć dodatkowe
zapasy! 😂🍰
Na koniec chciałbym podziękować wszystkim, którzy stworzyli tę imprezę. Nie tylko ojcom dyrektorom, ale też każdej osobie, która dołożyła swoją cegiełkę do tego, żebyśmy mogli przeżyć taki dzień. Szczególne wyrazy szacunku, wdzięczności i kulinarnego uwielbienia kieruję w stronę pań i panów obsługujących bufety. Kochani, zrobiliście kawał świetnej roboty! Dziękuję wolontariuszom, osobom zabezpieczającym trasę, fotografikom, prowadzącym, kibicom i wszystkim biegaczom, z którymi miałem przyjemność spędzić te kilka godzin. 👏👏👏
Dziękuję Agnieszce i Ani za świetne towarzystwo, mojemu
imiennikowi z Warszawy za rozmowę, Karolinie za pokazanie, że nawet kąpiel po
pas w błocie nie musi odbierać humoru, a dzieciakom przy mecie za doping, który
naprawdę chwytał za serce. I oczywiście pozdrawiam Justynę! Wracaj do zdrowia, bo jeszcze niejedną biegową
przygodę mamy przed sobą!
A Wam, drodzy czytelnicy, życzę, żebyście trafiali na jak
najwięcej takich biegów. Takich, na których nie trzeba walczyć o wynik, żeby
wygrać dzień. Bo czasem wystarczy trochę deszczu, dzika rzeka, kilka kilometrów
błota, garść dobrych ludzi i… czwarta szarlotka.
I człowiek wraca do domu szczęśliwy! 😁
Do zobaczenia na trasach!
Reclik — człowiek, który miał pobiec po reset, a wrócił z
błotem na butach, uśmiechem na twarzy i szarlotką w sercu! 🐗🍰❤️
Ps. W relacji wykorzystałem także zdjęcia Anny Piotrkiewicz oraz ze strony wydarzenia.










































































Nooo Jacek jak miło aż łezka się zakręciła.. cieszę się, że poznałam tak fajną osobę i będziemy cię wypatrywać na kolejnych biegach. Nad Świdrem już zapisane i będziesz miał szansę na kolejne super zdjęcia!! Ania ;-)
OdpowiedzUsuńI wzajemnie Aniu. Fajnie było Was poznać i wspólnie pośmiać się na trasie ... wiem, wiem - bieg w Pilawie 😉. I jaka szansa na super zdjęcia??? Ja się bardziej interesuję szansami na kolejny super bufet 😉😋😃. Serdecznie Was pozdrawiam
Usuń