Przejdź do głównej zawartości

🏃‍♂️❤️ Wapienica i kwaśnica czyli 1800 powodów, żeby nie siedzieć w domu!

Zacznę od tego, że nawet starego Reclika, który już niejedno na biegu widział i z niejednego biegowego bufetu chleb ze smalcem jadł, można czymś zaskoczyć.

A tutaj zaskoczenie było pełne. I to od samego początku.

Po sobotnim bieganiu w Key-Key jakoś kompletnie nie miałem ochoty ruszać się w niedzielę z domu. Kanapa wyglądała kusząco, nogi miały swoje zdanie, a organizm wysyłał bardzo wyraźny komunikat: „Człowieku… może dzisiaj po prostu posiedź?”

Ale, zaledwie kilka dni wcześniej do akcji wkroczyła Klaudia – czyli spiritus movens całego tego pozytywnego zamieszania. 😁 Zachwalając mi imprezę „Biegniemy z Mają dla Józia i Michalinki”, na której – co ciekawe – sama również miała być… pierwszy raz 😃. Ja na miejscu Fundacji organizującej to wydarzenie, od razu wziąłbym ją do działu promocji. Skoro potrafiła przekonać Reclika do przejechania kilkudziesięciu kilometrów dzień po biegu, to z pozostałymi potencjalnymi uczestnikami poradziłaby sobie bez problemu. 😂 

No dobra. Trochę był ze mnie leń. Dlatego zastosowałem stary, sprawdzony sposób. Napisałem na mojej grupie Smaki Biegania, że dostałem zaproszenie na fajną imprezę do Bielska-Białej i jeśli ktoś zgłosi chęć wyjazdu, to wtedy ja też jadę. Czytając między wierszami, komunikat był oczywisty: „Na pewno macie już jakieś plany na niedzielę, więc absolutnie nie musicie mi odpowiadać.” 🤣 Ale Ewa i Darek najwyraźniej tych międzywierszowych subtelności nie doczytali. Ochoczo zgłosili chęć wyjazdu. A na dodatek zadeklarowali, że mnie zawiozą swoim samochodem.

I tak oto moja misternie skonstruowana próba pozostania w domu legła w gruzach. Pojechaliśmy. W trójkę. Na trzynastą edycję imprezy, na którą co roku ktoś ze znajomych mnie zapraszał, ale zawsze jakoś coś stawało na przeszkodzie. I powiem wam jedno. Kiedy zobaczyłem miejsce imprezy, tę radość, pozytywną energię, ludzi, atmosferę i przede wszystkim te bufety, zadałem sobie w myślach bardzo poważne pytanie: „Reclik, stuknij się w głowę gumowym młotkiem i odpowiedz, jak to się stało, że wcześniej nie chciało ci się tutaj przyjechać?” 😂

Bo ta impreza była kwintesencją wszystkiego, za co kocham moje bieganie. Były uśmiechy, które nie schodziły z twarzy organizatorów i uczestników. Był szlachetny, charytatywny cel – pomoc Józiowi i Michalince - dwójce dzieci zmagających się z chorobą nowotworową. Był bieg bez pomiaru czasu. Bez miejsc. Bez napinki. Bez polowania na życiówkę. I były… BUFETY. A właściwie nie bufety. MIASTECZKO BUFETOWE. Które ostatecznie… pokonało Reclika. A to już jest wyczyn nie lada.


 🍂 Wapienica, czyli tym razem wróciłem tam, gdzie trzeba

W to przecudne, złoto-polskie, jesienne przedpołudnie zawitaliśmy zatem z Ewą i Darkiem do Wapienicy, żeby wziąć udział w wydarzeniu „Biegniemy z Mają dla Józia i Michalinki”. I tutaj mała dygresja. Z Wapienicą Reclik ma bowiem historię. I to taką, której nie powstydziłby się żaden biegowy kabaret. 😂 Podczas jednej z zimowych edycji "Ultra Błatnia Charytatywnie" jakoś nie zauważyłem skrętu za Przykrą. No i poleciałem. Prosto. Daleko. Zdecydowanie za daleko. Aż wylądowałem… w okolicach miejsca startu. Problem polegał tylko na tym, że start był w ... Jaworzu. A ja byłem w Wapienicy. Coś mi się nie kleiło. Zwłaszcza, że wokół mnie pojawiały się zdziwione twarze ludzi, kiedy jako jedyny w okolicy chodziłem z numerem startowym i pytałem: „Przepraszam, gdzie jest wiata?” 🤣 Ta historia zakończyła się oczywiście tym, że trzeba było wrócić pod górę na Przykrą. Czyli – mówiąc krótko – Wapienica ma u mnie pewien kredyt zaufania. Ale tym razem wszystko poszło zgodnie z planem. Przynajmniej na początku. 😁

 📚 Reclik i jego tajemnicza kolekcja książek kucharskich

A skoro już jesteśmy przy temacie rzeczy dziwnych, czas sprostować pewną nieprawdziwą informację na mój temat. Ludzie zbierają różne rzeczy. Znaczki. Monety. Puszki po piwie. Autografy. A Reclik podobno zbiera… książki o gotowaniu. Nie wiem, kto to wymyślił . Chociaż moje podejrzenia kierują się w stronę pewnej trójki organizatorów Ultra Błatniej. 😉

Problem polega na tym, że moja percepcja kulinarna kończy się mniej więcej na zdaniu: „A teraz wymieszaj te trzy proste składniki.”

Przez lata startów dorobiłem się całkiem pokaźnej kolekcji książek o gotowaniu. I teraz, Klaudia chyba uwierzyła tej plotce, bo wręczając mi pakiet startowy, z dumą zakomunikowała: „Specjalnie dla Ciebie odłożyłam do pakietu książkę „Foodszaki. Fit eksperymenty i nietypowe połączenia smakowe.”



Drodzy Czytelnicy i Droga Klaudio… wstyd się przyznać, ale dla mnie eksperymentem jest już sama próba ugotowania jajek na twardo. I na tym zakończmy ten kulinarny wątek. 😂 

🍲 Reclik kontra kwaśnica – pierwsze starcie

Wchodzimy do miasteczka startowego, a tam już przy samych progach wita nas fotografik Tomek. Jak my się dawno nie widzieliśmy! Od… wczorajszej soboty. 🤣

Chwilę później z wielką radością zasiliłem zbiórkową skarbonkę i skierowałem się tam, gdzie Reclik kieruje się instynktownie. Do strefy… GASTRO. A tam? Zapiekanki. Słodkości. Owoce. Sery. I… KWAŚNICA!




Trochę miałem oporów, żeby tak od razu zabierać się za kwaśnicę. W końcu przede mną był jeszcze bieg. Ale miła pani z obsługi powiedziała: „Do startu jeszcze sporo czasu. Dam panu tak na spróbowanie.” No i dała. Spróbowałem. Potem spróbowałem jeszcze raz. Wyszły… dwa talerze. 😂

Ale jak tu nie skosztować tych góralskich specjałów? Zwłaszcza jeśli są tak dobre? 😋

📸 Zwiedzanie miasteczka i Reclik w trybie towarzyskim

Mając zaspokojony pierwszy głód, mogłem spokojnie ruszyć na zwiedzanie tętniącego energią placu. Na pierwszy ogień poszły zdjęcia z Ewą i Darkiem. Ścianka. Ramka. Okolicznościowe tabliczki. Czyli wszystko, co człowiek potrzebuje, żeby udokumentować, że był, widział i oczywiście jadł. 😁


Co chwilę spotykałem kolejnych znajomych. Darek i Ewa ustawili się w kolejce do stanowisk medycznych, gdzie można było wykonać różne badania.


Ja natomiast wybrałem zdecydowanie bardziej ryzykowną formę diagnostyki ... rozmowy z Anią, Agnieszką, Klaudią i Markiem. 😂




W końcu poszedłem w okolice startu, gdzie zbierali się uczestnicy najdłuższego dystansu PRO – 15 kilometrów. Tego dystansu nie wybrałem. Dlaczego? Bo trasa prowadziła przez … Przykrą. A ja uznałem, że jeden epizod z zagubieniem w tych okolicach w zupełności mi wystarczy. Nie chciałem dla zachowania równowagi wylądować tym razem w… Jaworzu. 🤣

I powiem wam jeszcze jedno. Niby bieg charytatywny. Niby bez pomiaru czasu. Niby bez miejsc. A zawodnicy wystartowali tak, że…aż się kurzyło! 

🔥 I wtedy zaczęła się MAGIA!

Ruszyły przygotowania do startu dystansu głównego – 10 kilometrów. Na pierwszy ogień poszła energetyczna rozgrzewka. I miałem wrażenie, że rozgrzewa się całe biegowe miasteczko. Całe… poza mną. Bo ja po sobotnim bieganiu byłem rozgrzany aż miło. 😂


Ostatnie przedstartowe zdjęcie z Ewą, Darkiemi i znajomymi. Wzajemne życzenia powodzenia. I… RUSZAMY!




Przed nami pięć kilometrów pod górkę. A przecież miało być łatwo. To znaczy ja myślałem, że będzie łatwo, bo dla organizatorów to był bieg górski. 😁 Trochę asfaltu. Potem sporo luźnych kamyków. I fantastyczna atmosfera. Jedni biegli. Inni truchtali. Jeszcze inni ruszyli szybciej lub wolniej. A Reclik? Reclik robił swoje. Czyli chłonął atmosferę, rozglądał się na boki i cieszył się, że zamiast siedzieć na kanapie, jednak tu przyjechał. 


🌲 Dolina Wapienicy i pięć kilometrów pod górę

Trasa prowadziła przez piękne okolice Doliny Wapienicy. Zapora wodna. Jesienne widoki. Las. Góry. I człowiek zaczyna zapominać, że właściwie jest na biegu. Bo przecież nie przyjechałem tutaj walczyć o wynik. Nie było zegarkowego napinania. Nie było kalkulowania każdej sekundy. Było za to coś znacznie ważniejszego. Radość z biegania. Czekałem tylko na jeden moment. Na oznaczenie: 5 KM. Bo zgodnie z planem, wtedy podbieg miał się zamienić w zbieg. I… ZAMIENIŁ SIĘ, ale tak po … dodatkowych trzystu metrach! 😁




 

🏃‍♂️💨 Reclik odkrywa, że jednak potrafi zbiegać

Druga część trasy to piękny, łagodny zbieg. Do tego oklaski napotkanych turystów. Piękne okoliczności przyrody. Jesienna aura. I atmosfera, która robiła swoje. No i stało się. Dałem się ponieść. Zacząłem całkiem…szybko zbiegać, mijając po drodze spore grono zawodników. Normalnie człowiek nie poznawał sam siebie. 😂 Na szczęście Tomek i Max byli w odpowiednim miejscu i odpowiednim czasie. Uchwycili te momenty na zdjęciu. Czyli będzie dowód. Bo bez zdjęcia nikt by mi nie uwierzył. 


                

Na mecie czekał jeszcze Łukasz z aparatem, a oto efekty jego pracy.



🍖🥖 I wtedy rozpoczęła się druga część zawodów… czyli: Reclik kontra bufet – RUNDA DRUGA!

Po ukończonym biegu zaczęło się już czyste towarzysko-słodkościowe szaleństwo. Jak dobrze, że wcześniej ponownie odwiedziłem stanowisko z kwaśnicą i chlebem ze smalcem. Tylko dla niepoznaki…z drugiej strony. 😂 Jakoś tak mi się wydawało, że ta góralska zupa smakowała mi jeszcze bardziej. 😋

A z takim podkładem mogłem już spokojnie przysiąść przy stoliku z moimi beskidzkimi znajomymi. I powiem wam jedno. Jak świetnie było ich wszystkich zobaczyć! Uwielbiam ich bez wyjątku. Na czele oczywiście z moją „adoptowaną” rodzinką Nowaków. ❤️


A ponieważ Reclik tego dnia postanowił zostać człowiekiem niezwykle szarmanckim, zabawiłem się w kuriera. Przynosiłem dziewczynom słodkości z sąsiedniego stoiska. W równej proporcji: jedno dla zleceniodawczyni, jedno dla mnie. Przyznam się. Kilka kursów wykonałem. Nie jestem pewien, czy bardziej chodziło o dżentelmeństwo, czy o logistykę żywieniową. 😂


 Przy tej okazji chciałem sobie zrobić wspólne zdjęcie z piękniejszą częścią moich beskidzkich znajomych, ale bez przerwy ktoś wchodził mi w kadr. 😉


aż wreszcie się udało, gdy oznajmiłem, że każdą "przypadkową" kolejną osobę ... usunę ze zdjęcia za pomocą AI 😄👍

😂 Fotograf Tomek i sprawa, o której mówić nie będę…

To był piękny czas rozmów, żartów i… wesołej twórczości Tomka. A ja do tej pory uważałem go za bardzo statecznego fotografika. No cóż… Człowiek uczy się przez całe życie. 😁 Agnieszko… pamiętaj, jakby co – ja zeznawać mogę 😉. Ale szczegółów nie będzie. Reclik pewnych tajemnic strzeże. 😎 



❤️ 1800 ludzi. Jeden cel.

Końcówka mojego pobytu w Wapienicy to czas spędzony z moimi wypróbowanymi przyjaciółmi – Ewą i Darkiem. Obeszliśmy jeszcze raz pełne życia miasteczko wydarzenia. Według organizatorów zawitało tutaj około 1800 osób. 1800 osób! Każda z własną historią. Każda z własnymi problemami. Każda z własnym powodem, żeby tego dnia przyjechać. Ale wszystkich połączyło jedno. Chęć czynienia dobra. Wsparcie Józia i Michalinki. I zwyczajna potrzeba pobycia razem z ludźmi o pięknych sercach. I wtedy naprawdę się wzruszyłem. Bo ja również znalazłem się wśród tych 1800 osób. I pomyślałem sobie: „Reclik, jednak dobrze, że dzisiaj nie posłuchałeś kanapy.” ❤️



 🙏 DZIĘKUJĘ!

Chciałbym gorąco podziękować organizatorom za przygotowanie tej cudownej IMPREZY. Specjalnie piszę to drukowanymi literami. Bo ogarnąć tyle rzeczy dziejących się jednocześnie naprawdę zasługuje na olbrzymie brawa i szacunek. Było wszystko. Sport. Badania. Pomaganie. Uśmiech. Muzyka. Spotkania. Rozmowy. Jedzenie. I przede wszystkim ogromna ilość dobrej energii. Dziękuję wszystkim, którzy dołożyli nawet skromną cegiełkę do organizacji tego wydarzenia! ❤️👏👏👏


👍 Ewa i Darek – bez was tego wyjazdu by nie było

Dziękuję Ewie i Darkowi, że odpowiedzieli na moje zaproszenie i przyjechali ze mną na trzynastą edycję „Biegniemy z Mają”. Wiem, że zawsze mogę na was liczyć. Darkowi dziękuję także za jakże odpowiedzialne zadanie – zawiezienie i odwiezienie nas. Pod czujnym okiem i nadzorem Ewy nie jest to łatwa rzecz. 😂 Tym bardziej doceniam. Ewuś – ogromne dzięki także za specjalnie dla mnie przygotowane przekąski, które dostałem do domu. Mocno się przydały. I bardzo smakowały. 😋

 👏 I na koniec… Klaudia!

No i zostało jeszcze jedno, specjalne podziękowanie. Dla Klaudii. To właśnie dzięki jej sile przekonywania przyjechałem na imprezę, która na długo pozostanie w mojej pamięci. Ale wiecie, co mnie ostatecznie przekonało? Jej rzucone jakby zupełnie od niechcenia zdanie: „Wiem, że sporo biegasz i możesz być zmęczony po sobocie. Więc jakby co, najwyżej wpadnij za rok.” 😳 I wtedy zapaliła mi się lampka ostrzegawcza. ZA ROK?! Fajna impreza. Masa znajomych. Fantastyczna atmosfera. Pomaganie dzieciakom. Bieg. Kwaśnica. Smalec. Słodkości. A Reclik miałby na to wszystko czekać… CAŁY ROK?! Nie ma takiej opcji. Mój charakter nie wytrzymałby tak długo. 😂 Więc Klaudia…DZIĘKUJĘ! Gdyby nie Ty, prawdopodobnie siedziałbym tego dnia w domu. A tak? Przeżyłem świetną biegową przygodę, spotkałem mnóstwo fantastycznych ludzi, zrobiłem kilka kilometrów, zjadłem zdecydowanie więcej, niż planowałem, i wróciłem do domu z przekonaniem, że… czasami naprawdę warto posłuchać Klaudii. 😁

Do zobaczenia!

A za rok? No cóż… Reclik już wie, gdzie będzie. 😎🏃❤️


W relacji wykorzystałem także zdjęcia: Tomasza Wysockiego, Łukasza Wojciecha i Marka Nowaka.


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

ultra (Z)uchwałe (A)ktywności (D)obrze (E)kstremalnymi (K)niejami czyli witajcie w mojej bajce

Pisząc o Ultra ZADKU piszę każdorazowo o miejscu, w którym uwielbiam biegać. Napiszę nawet więcej - a mam do tego subiektywne prawo – o miejscu, w którym odbywa się najlepszy trailowy festiwal ultra w Polsce. Cztery lata temu, grupa zapaleńców postanowiła w pierwszą sobotę marca zorganizować dwa biegi. Zaufało im dwieście osób. Ja byłem jednym z uczestników dłuższego dystansu. W mojej blogowej relacji napisałem wtedy, że byłem świadkiem narodzin wielkiej biegowej tradycji. Nie pomyliła się ta grupka zapaleńców, ale i nie pomyliłem się i ja. Ultra ZADEK version 2026 to cztery dystanse (30 km, 50 km, 70 km i 100 km) i przeszło 450 uczestników (limit kilkukrotnie powiększany, a i tak spróbujcie znaleźć miejsce miesiąc przed startem 😀). Gdybym miał w punktach opisać fenomen, a zarazem indywidualność tego festiwalu to zwróciłbym uwagę na następujące kwestie: 1.  P rofil na Facebooku nie pozwalający o sobie zapomnieć przez cały rok. 2. Kapitalne festiwalowe wydawnictwo: co? gd...

Jadalne kwiaty, sesja leżakowa i pięć pętelek czyli ULTRA BŁATNIA dla KAZIKA w wersji ... reclikowej 😉😅

  Gdybym napisał, że na Ultra Błatniej w edycjach zimowej i letniej startuję od zawsze, to … niewiele bym się pomylił. I wyobraźcie sobie, że teraz miało mnie nie być. 😱 Tak się złożyło, że termin imprezy pokrywał się z pierwotnym terminem Festiwalu Biegowego w Piwnicznej-Zdroju, na który się wybierałem wspólnie z synem. I wiecie co? Ultra Błatnia, jak miała się odbyć, tak się odbyła, a organizatorzy biegania w Piwnicznej z września przenieśli je na lipiec, by po krótkim czasie w ogóle imprezę odwołać.  A ja otrzymałem cenną lekcję, żeby nawet nie myśleć o innych biegach, gdy legendarna wiata w Jaworzu, z niezwykle smakowitym wyposażeniem, na mnie czeka. 😋 I z takim przekonaniem i czystym sumieniem zaklepałem sobie numery startowe tych zawodów ultra dla … nieultrasów na najbliższe … 12 lat. 😂 Każda edycja Błatniej ma swojego bohatera. Tym razem zbieraliśmy środki dla cierpiącego na dystrofię mięśniową Duchenne’a 3-letniego Kazika Sromka. Czy uwierzycie, że trzeba zebr...

ULTRA BŁATNIA 24H DLA KSAWEREGO

  Moja kolejna relacja z Błatniej. I pewnie myślicie co nowego można napisać z imprezy, która odbywa się dwa razy do roku i na której od wielu lat się bywa ? A ja niezmiennie odpowiadam, zawsze mam potężne dylematy co pominąć, co skrócić, bo tak wiele się dzieje. I zawsze straszę Magdalenę, Mateusza i Grzegorza, że zostanę tu kiedyś pełną dobę i napiszę … epicką relację 😱😂. I Oni zawsze słuchają tej mojej zapowiedzi z przerażeniem w oczach. I bynajmniej nie martwią się rozmiarami mojej opowieści, ale tym, czy ten dobrze zaopatrzony bufet byłby w stanie wytrzymać moje wizyty przez całą dobę 😂😋. Nie uwierzycie, ale robiąc te kilometry na poszczególnych pętlach, przyplątała się do mnie pewna szlagierowa piosenka zespołu Baciary, którą usłyszałem na jakimś plenerowym festynie poprzedzonym biegiem. Przyplątała się i odczepić nie mogła 😉. I już oczyma wyobraźni słyszę te głosy oburzenia – Reclik ty słuchasz takich piosenek ? 😱 A ja zawsze zastanawiam się jak to możliwe, że pios...