Zacznę od tego, że nawet starego Reclika, który już niejedno na biegu widział i z niejednego biegowego bufetu chleb ze smalcem jadł, można czymś zaskoczyć.
A tutaj zaskoczenie było pełne. I to od samego początku.
Po sobotnim bieganiu w Key-Key jakoś kompletnie nie miałem ochoty ruszać się w niedzielę z domu. Kanapa wyglądała kusząco, nogi miały swoje zdanie, a organizm wysyłał bardzo wyraźny komunikat: „Człowieku… może dzisiaj po prostu posiedź?”
Ale, zaledwie kilka dni wcześniej do akcji wkroczyła Klaudia – czyli spiritus movens całego tego pozytywnego zamieszania. 😁 Zachwalając mi imprezę „Biegniemy z Mają dla Józia i Michalinki”, na której – co ciekawe – sama również miała być… pierwszy raz 😃. Ja na miejscu Fundacji organizującej to wydarzenie, od razu wziąłbym ją do działu promocji. Skoro potrafiła przekonać Reclika do przejechania kilkudziesięciu kilometrów dzień po biegu, to z pozostałymi potencjalnymi uczestnikami poradziłaby sobie bez problemu. 😂
No dobra. Trochę był ze mnie leń. Dlatego zastosowałem stary, sprawdzony sposób. Napisałem na mojej grupie Smaki Biegania, że dostałem zaproszenie na fajną imprezę do Bielska-Białej i jeśli ktoś zgłosi chęć wyjazdu, to wtedy ja też jadę. Czytając między wierszami, komunikat był oczywisty: „Na pewno macie już jakieś plany na niedzielę, więc absolutnie nie musicie mi odpowiadać.” 🤣 Ale Ewa i Darek najwyraźniej tych międzywierszowych subtelności nie doczytali. Ochoczo zgłosili chęć wyjazdu. A na dodatek zadeklarowali, że mnie zawiozą swoim samochodem.
I tak oto moja misternie skonstruowana próba pozostania w
domu legła w gruzach. Pojechaliśmy. W trójkę. Na trzynastą edycję imprezy, na
którą co roku ktoś ze znajomych mnie zapraszał, ale zawsze jakoś coś stawało na
przeszkodzie. I powiem wam jedno. Kiedy zobaczyłem miejsce imprezy, tę radość,
pozytywną energię, ludzi, atmosferę i przede wszystkim te bufety,
zadałem sobie w myślach bardzo poważne pytanie: „Reclik, stuknij się w głowę
gumowym młotkiem i odpowiedz, jak to się stało, że wcześniej nie chciało ci
się tutaj przyjechać?” 😂
Bo ta impreza była kwintesencją wszystkiego, za co kocham moje bieganie. Były uśmiechy, które nie schodziły z twarzy organizatorów i uczestników. Był szlachetny, charytatywny cel – pomoc Józiowi i Michalince - dwójce dzieci zmagających się z chorobą nowotworową. Był bieg bez pomiaru czasu. Bez miejsc. Bez napinki. Bez polowania na życiówkę. I były… BUFETY. A właściwie nie bufety. MIASTECZKO BUFETOWE. Które ostatecznie… pokonało Reclika. A to już jest wyczyn nie lada.
W to przecudne, złoto-polskie, jesienne przedpołudnie zawitaliśmy zatem z Ewą i Darkiem do Wapienicy, żeby wziąć udział w wydarzeniu „Biegniemy z Mają dla Józia i Michalinki”. I tutaj mała dygresja. Z Wapienicą Reclik ma bowiem historię. I to taką, której nie powstydziłby się żaden biegowy kabaret. 😂 Podczas jednej z zimowych edycji "Ultra Błatnia Charytatywnie" jakoś nie zauważyłem skrętu za Przykrą. No i poleciałem. Prosto. Daleko. Zdecydowanie za daleko. Aż wylądowałem… w okolicach miejsca startu. Problem polegał tylko na tym, że start był w ... Jaworzu. A ja byłem w Wapienicy. Coś mi się nie kleiło. Zwłaszcza, że wokół mnie pojawiały się zdziwione twarze ludzi, kiedy jako jedyny w okolicy chodziłem z numerem startowym i pytałem: „Przepraszam, gdzie jest wiata?” 🤣 Ta historia zakończyła się oczywiście tym, że trzeba było wrócić pod górę na Przykrą. Czyli – mówiąc krótko – Wapienica ma u mnie pewien kredyt zaufania. Ale tym razem wszystko poszło zgodnie z planem. Przynajmniej na początku. 😁
A skoro już jesteśmy przy temacie rzeczy dziwnych, czas
sprostować pewną nieprawdziwą informację na mój temat. Ludzie zbierają różne
rzeczy. Znaczki. Monety. Puszki po piwie. Autografy. A Reclik podobno zbiera… książki
o gotowaniu. Nie wiem, kto to wymyślił . Chociaż moje podejrzenia kierują
się w stronę pewnej trójki organizatorów Ultra Błatniej.
Problem polega na tym, że moja percepcja kulinarna kończy
się mniej więcej na zdaniu: „A teraz wymieszaj te trzy proste składniki.”
Przez lata startów dorobiłem się całkiem pokaźnej kolekcji
książek o gotowaniu. I teraz, Klaudia chyba uwierzyła tej plotce, bo wręczając
mi pakiet startowy, z dumą zakomunikowała: „Specjalnie dla Ciebie odłożyłam do
pakietu książkę „Foodszaki. Fit eksperymenty i nietypowe połączenia smakowe.”
Drodzy Czytelnicy i Droga Klaudio… wstyd się przyznać, ale dla mnie eksperymentem jest już sama próba ugotowania jajek na twardo. I na tym zakończmy ten kulinarny wątek. 😂
🍲 Reclik kontra kwaśnica
– pierwsze starcie
Wchodzimy do miasteczka startowego, a tam już przy samych
progach wita nas fotografik Tomek. Jak my się dawno nie widzieliśmy! Od… wczorajszej
soboty. 🤣
Chwilę później z wielką radością zasiliłem zbiórkową skarbonkę i skierowałem się tam, gdzie Reclik kieruje się instynktownie. Do strefy… GASTRO. A tam? Zapiekanki. Słodkości. Owoce. Sery. I… KWAŚNICA!
Trochę miałem oporów, żeby tak od razu zabierać się za
kwaśnicę. W końcu przede mną był jeszcze bieg. Ale miła pani z obsługi
powiedziała: „Do startu jeszcze sporo czasu. Dam panu tak na spróbowanie.” No
i dała. Spróbowałem. Potem spróbowałem jeszcze raz. Wyszły… dwa talerze.
😂
Ale jak tu nie skosztować tych góralskich specjałów? Zwłaszcza jeśli są tak dobre? 😋
📸 Zwiedzanie miasteczka i
Reclik w trybie towarzyskim
Mając zaspokojony pierwszy głód, mogłem spokojnie ruszyć na
zwiedzanie tętniącego energią placu. Na pierwszy ogień poszły zdjęcia z Ewą i
Darkiem. Ścianka. Ramka. Okolicznościowe tabliczki. Czyli wszystko, co człowiek
potrzebuje, żeby udokumentować, że był, widział i oczywiście jadł. 😁
Co chwilę spotykałem kolejnych znajomych. Darek i Ewa
ustawili się w kolejce do stanowisk medycznych, gdzie można było wykonać różne
badania.
Ja natomiast wybrałem zdecydowanie bardziej ryzykowną formę
diagnostyki ... rozmowy z Anią, Agnieszką, Klaudią i Markiem. 😂
W końcu poszedłem w okolice startu, gdzie zbierali się
uczestnicy najdłuższego dystansu PRO – 15 kilometrów. Tego dystansu nie
wybrałem. Dlaczego? Bo trasa prowadziła przez … Przykrą. A ja uznałem, że jeden
epizod z zagubieniem w tych okolicach w zupełności mi wystarczy. Nie chciałem
dla zachowania równowagi wylądować tym razem w… Jaworzu. 🤣
I powiem wam jeszcze jedno. Niby bieg charytatywny. Niby bez pomiaru czasu. Niby bez miejsc. A zawodnicy wystartowali tak, że…aż się kurzyło!
🔥 I wtedy zaczęła się
MAGIA!
Ruszyły przygotowania do startu dystansu głównego – 10
kilometrów. Na pierwszy ogień poszła energetyczna rozgrzewka. I miałem
wrażenie, że rozgrzewa się całe biegowe miasteczko. Całe… poza mną. Bo
ja po sobotnim bieganiu byłem rozgrzany aż miło. 😂
Ostatnie przedstartowe zdjęcie z Ewą, Darkiemi i znajomymi. Wzajemne
życzenia powodzenia. I… RUSZAMY!
Przed nami pięć kilometrów pod górkę. A przecież miało być łatwo. To znaczy ja myślałem, że będzie łatwo, bo dla organizatorów to był bieg górski. 😁 Trochę asfaltu. Potem sporo luźnych kamyków. I fantastyczna atmosfera. Jedni biegli. Inni truchtali. Jeszcze inni ruszyli szybciej lub wolniej. A Reclik? Reclik robił swoje. Czyli chłonął atmosferę, rozglądał się na boki i cieszył się, że zamiast siedzieć na kanapie, jednak tu przyjechał.
🌲 Dolina Wapienicy i pięć
kilometrów pod górę
Trasa prowadziła przez piękne okolice Doliny Wapienicy.
Zapora wodna. Jesienne widoki. Las. Góry. I człowiek zaczyna zapominać, że
właściwie jest na biegu. Bo przecież nie przyjechałem tutaj walczyć o wynik. Nie
było zegarkowego napinania. Nie było kalkulowania każdej sekundy. Było za to
coś znacznie ważniejszego. Radość z biegania. Czekałem tylko na jeden
moment. Na oznaczenie: 5 KM. Bo zgodnie z planem, wtedy podbieg miał się
zamienić w zbieg. I… ZAMIENIŁ SIĘ, ale tak po … dodatkowych trzystu metrach!
😁
🏃♂️💨
Reclik odkrywa, że jednak potrafi zbiegać
Druga część trasy to piękny, łagodny zbieg. Do tego oklaski napotkanych turystów. Piękne okoliczności przyrody. Jesienna aura. I atmosfera, która robiła swoje. No i stało się. Dałem się ponieść. Zacząłem całkiem…szybko zbiegać, mijając po drodze spore grono zawodników. Normalnie człowiek nie poznawał sam siebie. 😂 Na szczęście Tomek i Max byli w odpowiednim miejscu i odpowiednim czasie. Uchwycili te momenty na zdjęciu. Czyli będzie dowód. Bo bez zdjęcia nikt by mi nie uwierzył.


Na mecie czekał jeszcze Łukasz z aparatem, a oto efekty jego pracy.
🍖🥖 I wtedy rozpoczęła się druga część zawodów… czyli: Reclik kontra bufet – RUNDA DRUGA!
Po ukończonym biegu zaczęło się już czyste
towarzysko-słodkościowe szaleństwo. Jak dobrze, że wcześniej ponownie
odwiedziłem stanowisko z kwaśnicą i chlebem ze smalcem. Tylko dla niepoznaki…z
drugiej strony. 😂 Jakoś tak mi się
wydawało, że ta góralska zupa smakowała mi jeszcze bardziej. 😋
A z takim podkładem mogłem już spokojnie przysiąść przy
stoliku z moimi beskidzkimi znajomymi. I powiem wam jedno. Jak świetnie było ich
wszystkich zobaczyć! Uwielbiam ich bez wyjątku. Na czele oczywiście z moją „adoptowaną”
rodzinką Nowaków. ❤️
A ponieważ Reclik tego dnia postanowił zostać człowiekiem
niezwykle szarmanckim, zabawiłem się w kuriera. Przynosiłem dziewczynom
słodkości z sąsiedniego stoiska. W równej proporcji: jedno dla
zleceniodawczyni, jedno dla mnie. Przyznam się. Kilka kursów wykonałem. Nie
jestem pewien, czy bardziej chodziło o dżentelmeństwo, czy o logistykę
żywieniową. 😂
😂 Fotograf Tomek i
sprawa, o której mówić nie będę…
To był piękny czas rozmów, żartów i… wesołej twórczości Tomka. A ja do tej pory uważałem go za bardzo statecznego fotografika. No cóż… Człowiek uczy się przez całe życie. 😁 Agnieszko… pamiętaj, jakby co – ja zeznawać mogę 😉. Ale szczegółów nie będzie. Reclik pewnych tajemnic strzeże. 😎
❤️ 1800 ludzi. Jeden cel.
Końcówka mojego pobytu w Wapienicy to czas spędzony z moimi wypróbowanymi przyjaciółmi – Ewą i Darkiem. Obeszliśmy jeszcze raz pełne życia miasteczko wydarzenia. Według organizatorów zawitało tutaj około 1800 osób. 1800 osób! Każda z własną historią. Każda z własnymi problemami. Każda z własnym powodem, żeby tego dnia przyjechać. Ale wszystkich połączyło jedno. Chęć czynienia dobra. Wsparcie Józia i Michalinki. I zwyczajna potrzeba pobycia razem z ludźmi o pięknych sercach. I wtedy naprawdę się wzruszyłem. Bo ja również znalazłem się wśród tych 1800 osób. I pomyślałem sobie: „Reclik, jednak dobrze, że dzisiaj nie posłuchałeś kanapy.” ❤️
Chciałbym gorąco podziękować organizatorom za przygotowanie tej cudownej IMPREZY. Specjalnie piszę to drukowanymi literami. Bo ogarnąć tyle rzeczy dziejących się jednocześnie naprawdę zasługuje na olbrzymie brawa i szacunek. Było wszystko. Sport. Badania. Pomaganie. Uśmiech. Muzyka. Spotkania. Rozmowy. Jedzenie. I przede wszystkim ogromna ilość dobrej energii. Dziękuję wszystkim, którzy dołożyli nawet skromną cegiełkę do organizacji tego wydarzenia! ❤️👏👏👏
👍 Ewa i Darek – bez was tego
wyjazdu by nie było
Dziękuję Ewie i Darkowi, że odpowiedzieli na moje zaproszenie i przyjechali ze mną na trzynastą edycję „Biegniemy z Mają”. Wiem, że zawsze mogę na was liczyć. Darkowi dziękuję także za jakże odpowiedzialne zadanie – zawiezienie i odwiezienie nas. Pod czujnym okiem i nadzorem Ewy nie jest to łatwa rzecz. 😂 Tym bardziej doceniam. Ewuś – ogromne dzięki także za specjalnie dla mnie przygotowane przekąski, które dostałem do domu. Mocno się przydały. I bardzo smakowały. 😋
No i zostało jeszcze jedno, specjalne podziękowanie. Dla Klaudii. To właśnie dzięki jej sile przekonywania przyjechałem na imprezę, która na długo pozostanie w mojej pamięci. Ale wiecie, co mnie ostatecznie przekonało? Jej rzucone jakby zupełnie od niechcenia zdanie: „Wiem, że sporo biegasz i możesz być zmęczony po sobocie. Więc jakby co, najwyżej wpadnij za rok.” 😳 I wtedy zapaliła mi się lampka ostrzegawcza. ZA ROK?! Fajna impreza. Masa znajomych. Fantastyczna atmosfera. Pomaganie dzieciakom. Bieg. Kwaśnica. Smalec. Słodkości. A Reclik miałby na to wszystko czekać… CAŁY ROK?! Nie ma takiej opcji. Mój charakter nie wytrzymałby tak długo. 😂 Więc Klaudia…DZIĘKUJĘ! Gdyby nie Ty, prawdopodobnie siedziałbym tego dnia w domu. A tak? Przeżyłem świetną biegową przygodę, spotkałem mnóstwo fantastycznych ludzi, zrobiłem kilka kilometrów, zjadłem zdecydowanie więcej, niż planowałem, i wróciłem do domu z przekonaniem, że… czasami naprawdę warto posłuchać Klaudii. 😁
Do zobaczenia!
A za rok? No cóż… Reclik już wie, gdzie będzie. 😎🏃❤️



















































Komentarze
Prześlij komentarz