S膮 takie miejsca, do kt贸rych cz艂owiek wraca, bo je lubi. S膮 takie, do kt贸rych wraca z sentymentu. I s膮 G艂臋bokie Do艂y, gdzie cz艂owiek wraca regularnie, chocia偶 doskonale wie, 偶e mo偶e si臋 to sko艅czy膰 b艂otem w butach, b艂otem na butach, a w skrajnym przypadku b艂otem zamiast but贸w! 馃槺馃槀
No i jak tu nie kocha膰 tego miejsca?
Czwarta edycja Wilczego P贸艂maratonu i m贸j czwarty udzia艂.
Ju偶 widz臋 te zadowolone miny organizator贸w z Zatyranych Pilchowice. „Reclik
znowu przyjecha艂! Czyli nas lubi!”. Ot贸偶, moi drodzy, to tylko cz臋艣膰 prawdy 馃槈.
Owszem, Zatyranych darz臋 pewn膮 sympati膮 馃槏, ale nie popadajmy w przesad臋! 馃槀
馃槈.
Ja po prostu kocham Uroczysko G艂臋bokie Do艂y. A w艂a艣ciwie, od paru
tygodni, Rezerwat G艂臋bokie Do艂y. I prosz臋, jak cz艂owiek doczeka艂 si臋 awansu!
Teren, kt贸ry od lat przyci膮ga mnie le艣nymi 艣cie偶kami, b艂otem i nieprzewidywalnymi
przygodami, teraz ma jeszcze bardziej oficjalny status. Mam nadziej臋, 偶e wraz z
nim nie wprowadzono zakazu wst臋pu dla takich osobnik贸w jak ja! 馃槀
馃殫 WOJTEK, OKNO I PIERWSZE
ZNAKI, 呕E TO NIE B臉DZIE ZWYK艁Y P脫艁MARATON
Ledwo co dotar艂em do wsi Wilcza, a tu偶 obok zaparkowa艂 swoje
auto Wojtek. Takiej klasy ultramarato艅czyk na p贸艂maratonie? 馃槺
Od razu wiedzia艂em, 偶e w czo艂贸wce zawodnik贸w b臋dzie czysty ogie艅. I si臋
nie pomyli艂em. Przy takich nazwiskach to mog臋 co najwy偶ej spokojnie ust膮pi膰
miejsca, 偶eby nie przeszkadza膰 w rozwijaniu pr臋dko艣ci kosmicznych. Ja mia艂em
tego dnia nieco inne zadania do wykonania.
Ale najpierw biuro zawod贸w!
I tutaj musz臋 wspomnie膰 o jednej z najwi臋kszych atrakcji
architektonicznych tej imprezy. Ot贸偶 jest to chyba jedyny bieg w Polsce, na
kt贸rym skr贸t do biura zawod贸w prowadzi przez… OKNO! 馃槀 Tak,
dobrze czytacie. Nie przez drzwi, nie bocznym wej艣ciem, nie tajemnym przej艣ciem
dla zawodnik贸w z pakietami VIP. Przez okno! I od razu ostrzegam organizator贸w:
je艣li kiedykolwiek wpadniecie na pomys艂, 偶eby to zmieni膰, ja si臋 z tego biegu
wypisuj臋! Gdzie indziej cz艂owiek ma okazj臋 poczu膰 dreszczyk emocji zwi膮zany z
zakradaniem si臋 do biura zawod贸w? Gdzie indziej ju偶 przed startem mo偶e poczu膰
si臋 jak uczestnik w艂amania, cho膰 jego jedynym 艂upem jest pakiet startowy? 馃榿
A skoro ju偶 o pakiecie mowa, to uspokajam wszystkich
gad偶eciarzy 馃槈. Pakiet by艂 bardzo na bogato. Mo偶na wi臋c
by艂o spokojnie rozpocz膮膰 przygotowania do biegu, nie martwi膮c si臋, 偶e cz艂owiek
przyjecha艂, pobieg艂 i wr贸ci艂 z pustymi r臋kami. No dobrze, z pustymi r臋kami mo偶e
i nie. Przecie偶 na mecie czeka艂 jeszcze medal!
馃摳 SELFIK, ROZGRZEWKA I
GARMIN, KT脫RY CHCIA艁 MNIE WYS艁A膯 NA URLOP
Sprawy organizacyjne poza艂atwiane, wi臋c czas uda膰 si臋 na
miejsce startu. A to, jak na Wilcz膮 przysta艂o, zlokalizowane by艂o tu偶 obok … cmentarza.
C贸偶, organizatorzy najwyra藕niej uznali, 偶e skoro cz艂owiek ma za chwil臋 pokona膰
p贸艂maraton, to dobrze, 偶eby ju偶 na pocz膮tku mia艂 艣wiadomo艣膰, 偶e 偶ycie jest
kr贸tkie, a kilometry same si臋 nie przebiegn膮! 馃槺 Na szcz臋艣cie w
pobli偶u znajdowa艂o si臋 spore grono znajomych, wi臋c nie by艂o czasu na
filozoficzne rozwa偶ania. By艂y za to rozmowy, powitania i zdj臋cia.
Selfik z 艁ukaszem? Oczywi艣cie! A w艂a艣ciwie dwa, bo poranne
s艂o艅ce 艣wieci艂o niczym „byrna” w czo艂贸wce mojej znajomej Ewy. Trzeba by艂o
troch臋 pokombinowa膰, 偶eby艣my na zdj臋ciu nie wygl膮dali jak uczestnicy
przes艂uchania przy u偶yciu lampy o du偶ej mocy. 馃槈 I zaraz potem spec od pomiaru
czasu ca艂ego wilczego zamieszania lecia艂 dalej, bo przecie偶 do startu pozosta艂o
ju偶 par臋 minut.
Potem kr贸tka rozmowa z Alicj膮, etatow膮 specjalistk膮 od
przedstartowych rozgrzewek. Poranek by艂 ch艂odny, termometr pokazywa艂 trzy
stopnie na plusie, a Alicja z lekka „szczyrka艂a” z臋bami. 馃槈 Pomy艣la艂em sobie: no,
wreszcie! Mo偶e tym razem rozgrzewka b臋dzie spokojniejsza. Mo偶e po raz pierwszy
w historii uda mi si臋 zaliczy膰 j膮 od pocz膮tku do ko艅ca, bez konieczno艣ci
ratowania resztek energii na w艂a艣ciwy bieg. Niestety, nie doceni艂em
przeciwnika. Kwadrans p贸藕niej w Alicj臋 wst膮pi艂 taki power, 偶e wszystko wr贸ci艂o
do normy. Czyli ja, chc膮c zachowa膰 cho膰 odrobin臋 si艂 na dobiegni臋cie do mety,
musia艂em odpu艣ci膰 rozgrzewk臋 mniej wi臋cej w po艂owie. Niekt贸rzy ko艅cz膮
rozgrzewk臋, bo s膮 ju偶 gotowi do startu. Ja ko艅cz臋, bo zaczynam si臋 zastanawia膰,
czy przypadkiem nie pomyli艂em zawod贸w z obozem przygotowawczym dla komandos贸w! 馃槀
Ale to jeszcze nie koniec przedstartowych atrakcji.
Kto mo偶e mie膰 najwi臋ksz膮 wiedz臋 o biegu, jak nie 偶ona go艣cia,
kt贸ry odpowiada艂 za wszystkie kwestie elektroniczno-informatyczne? W艂a艣nie do
Kariny skierowa艂em pytanie, dlaczego nigdzie nie zauwa偶y艂em tracka do pobrania.
Nie przej膮艂em si臋 tym jako艣 szczeg贸lnie, ale zwyk艂a ciekawo艣膰 nie dawa艂a mi
spokoju. W odpowiedzi us艂ysza艂em, 偶e track by艂! Tyle 偶e informacja o nim w
regulaminie znajdowa艂a si臋 kilka punkt贸w za dzia艂em dotycz膮cym bufet贸w. I tutaj
mam do organizator贸w ma艂膮 uwag臋. Przecie偶 doskonale wiecie, 偶e ja regulaminy
czytam tylko do punktu „bufety”! 馃槀 Ca艂a reszta to ju偶
materia艂 dla ludzi o nadzwyczajnej odporno艣ci psychicznej. 馃槈 Zreszt膮 mo偶e i
dobrze, 偶e nie po艣wi臋ci艂em temu regulaminowi wi臋cej czasu. Gdy bowiem
uruchomi艂em Garmina, ten zaawansowany technologicznie sprz臋t oznajmi艂 mi, a w
zasadzie wyda艂 polecenie, 偶e sobot臋 mam po艣wi臋ci膰 na… ODPOCZYNEK. No prosz臋!
Kilka lat go mam, urz膮dzenie kosztowa艂o swoje, a ono nadal nie rozumie
podstawowej prawdy o moim 偶yciu. Ja najlepiej odpoczywam podczas biegania! Garmin
mo偶e sobie liczy膰 t臋tno, mierzy膰 dystans i analizowa膰 regeneracj臋, ale je艣li
zacznie mi jeszcze uk艂ada膰 weekendowe plany, to chyba b臋d臋 musia艂 mu kupi膰
bilet w jedn膮 stron臋 do serwisu! 馃榿
馃悤 START, CZYLI JEDNI
ZAWODNICY SZCZEKAJ膭, A DRUGI JESZCZE GADA
Tu偶 przed startem uda艂o si臋 jeszcze spotka膰 Marzen臋, Artura i Mariusza. Troch臋 偶art贸w, troch臋 zdj臋膰, troch臋 rozm贸w, czyli wszystko zgodnie z moj膮 biegow膮 filozofi膮. Niestety, konferansjerka Jola nie podziela艂a mojego pogl膮du, 偶e przed startem mo偶na by jeszcze spokojnie pogada膰 przez najbli偶sze p贸艂 godziny. 馃槈
Zacz臋艂o si臋 nawo艂ywanie zawodnik贸w. W pierwszej kolejno艣ci ruszyli
biegacze z psami. Nie powiem, zrobi艂o si臋 g艂o艣no. Niekt贸re czworono偶ne gwiazdy
wyra藕nie nie pa艂a艂y do siebie sympati膮 i ju偶 na starcie mo偶na by艂o odnie艣膰
wra偶enie, 偶e nie wszyscy przyjechali tu wy艂膮cznie po to, 偶eby podziwia膰 le艣ne
krajobrazy.
Potem przysz艂a kolej na nas, biegaczy indywidualnych. I
wreszcie ruszyli艣my!
馃尣 PIERWSZE KILOMETRY,
CZYLI KONIEC MARZE艃 O 呕YCI脫WCE
Pocz膮tek trasy w Wilczy prowadzi przez do艣膰 w膮sk膮 miedz臋 z lekkim podbiegiem. Dwa kilometry, kt贸re w praktyce robi膮 pierwsz膮 selekcj臋 zawodnik贸w. Jedni ruszaj膮 jak pociski. Inni pr贸buj膮 znale藕膰 swoje tempo. A ja? Ja z 偶alem stwierdzi艂em, 偶e do czo艂贸wki si臋 nie za艂apa艂em. 呕yci贸wki dzisiaj nie b臋dzie! Trudno. Trzeba by艂o szybko przej艣膰 nad tym do porz膮dku dziennego i skupi膰 si臋 na tym, po co naprawd臋 przyjecha艂em.
A potem zacz臋艂y si臋 cudowne
le艣ne 艣cie偶ki. Uwielbiam takie bieganie. Lekki ch艂odek, pi臋kna polska jesie艅,
drzewa, le艣ne zapachy i ta szczeg贸lna atmosfera, kt贸rej nie da si臋 odtworzy膰 na
asfaltowej p臋tli wok贸艂 osiedla. Cz艂owiek wbiega do lasu i od razu czuje, 偶e to
jest jego 艣wiat. No, mo偶e poza chwilami, kiedy las pr贸buje go zabi膰 b艂otem! 馃槀
馃煠 B艁OTO! NA POCZ膭TKU
DELIKATNIE, A POTEM PE艁NA OFENSYWA
Na G艂臋bokich Do艂ach le艣ne bieganie oznacza b艂oto. To ju偶
tradycja, niemal element programu zawod贸w. Mo偶na powiedzie膰, 偶e organizatorzy
powinni wpisa膰 je do regulaminu obok bufet贸w.
Na pocz膮tku by艂o skromnie. Troch臋 b艂otka, 偶eby艣my si臋 przyzwyczaili. 呕eby nikogo nie zrazi膰. 呕eby cz艂owiek pomy艣la艂: „No, ca艂kiem przyjemnie. Mo偶e tym razem b臋dzie 艂agodnie”.
A potem waln臋艂o! I to tak, 偶e
niekt贸rzy zawodnicy zanurzyli si臋 po pas. 馃槺 Przed nami znienacka pojawi艂o si臋 b艂otne
bajorko, a jedynym 艂膮cznikiem mi臋dzy brzegami by艂a ga艂膮zka o 艣rednicy mniej
wi臋cej dziesi臋ciu centymetr贸w. W takich warunkach cz艂owiek szybko odkrywa, jak
wiele mo偶liwo艣ci daje ludzka kreatywno艣膰.
Jedni wykonywali pot臋偶ne skoki, jakby startowali w konkursie
olimpijskim. Inni pr贸bowali ostro偶nie przej艣膰 po ga艂臋zi, licz膮c na to, 偶e prawa
fizyki zrobi膮 sobie akurat przerw臋. Byli te偶 tacy, kt贸rym zabrak艂o odrobiny
szcz臋艣cia i ko艅czyli z niedolotem.
Ja pierwsz膮 b艂otn膮 przeszkod臋 pokona艂em jako tako. Bez
spektakularnego sukcesu, ale te偶 bez konieczno艣ci wzywania ekipy ratunkowej. I
wtedy, ju偶 na drugim brzegu, spotka艂em zawodniczk臋 poszukuj膮c膮 okular贸w. Pyta艂a
innych, czy kto艣 przypadkiem nie zauwa偶y艂 zguby. A we mnie natychmiast obudzi艂
si臋 bohater. Nie jaki艣 tam superman z peleryn膮, ale Reclik w wersji „bohater
swojego domu”. No bo jak tu nie pom贸c? Kobieta zgubi艂a okulary w b艂otnym
bajorku, a ja sta艂em obok z dwiema sprawnymi r臋kami i g艂ow膮 pe艂n膮 pomys艂贸w. Zanurzy艂em
si臋 wi臋c po 艂okie膰 i rozpocz膮艂em poszukiwania. Macanie dna, grzebanie w b艂otnej
mazi, pe艂ne skupienie. Cz艂owiek niemal偶e prowadzi艂 akcj臋 ratownicz膮 na miar臋
wyprawy archeologicznej! Niestety, okulary nie da艂y si臋 odnale藕膰. Nie by艂o
happy endu w postaci triumfalnego wynurzenia zguby nad g艂ow膮. Ale by艂y
podzi臋kowania za sam膮 pr贸b臋. I to te偶 si臋 liczy. W ko艅cu nie po to cz艂owiek
przyje偶d偶a na Wilczy P贸艂maraton, 偶eby tylko biega膰. Czasem trzeba jeszcze
zosta膰 … ratownikiem b艂otnym! 馃槀
馃 KIBICE, B臉BNY I MA艁Y
PROBLEM Z MOTYWACJ膭
Wraz z kolejnymi kilometrami zacz臋li艣my spotyka膰
wolontariuszy i kibic贸w. Byli tacy, kt贸rzy doskonale rozumieli klimat imprezy.
呕arty, u艣miechy, selfiki, przybijanie pi膮tek. Cz艂owiek mija艂 ich z poczuciem,
偶e nie jest samotnym w臋drowcem walcz膮cym z b艂otem, tylko uczestnikiem fajnej,
wsp贸lnej przygody.
Ale wyobra藕cie sobie, 偶e byli te偶 tacy, kt贸rzy krzyczeli:
„Szybciej, zapier…!”. Przez grzeczno艣膰 nie doko艅cz臋. Do starszego pana,
konesera biegania, cz艂owieka o ugruntowanej filozofii sportowej, z wieloletnim
do艣wiadczeniem w rozmowach na bufetach i podziwianiu przyrody? Takie s艂owa? 馃槺馃槀
Przecie偶 ja nie jestem zawodnikiem, kt贸ry potrzebuje
dodatkowej presji. Ja mam ju偶 wystarczaj膮co du偶o problem贸w z w艂asnym Garminem! Musia艂em
si臋 uspokoi膰 na pierwszym bufecie. A tam napoje, s艂odko艣ci i energetyczna
muzyka na b臋bnach. No, to ju偶 zupe艂nie inna rozmowa! Cz艂owiek m贸g艂 si臋 napi膰,
co艣 przegry藕膰, poczu膰 rytm i przypomnie膰 sobie, 偶e bieganie ma by膰
przyjemno艣ci膮.
Z odpowiednio za艂adowan膮 dawk膮 mocy ruszy艂em dalej. Bo na
Wilczym P贸艂maratonie bufet to nie tylko punkt od偶ywczy. To stacja regeneracji
psychicznej, centrum kultury i miejsce, gdzie cz艂owiek odzyskuje wiar臋 w
ludzko艣膰. A przede wszystkim w to, 偶e do mety jeszcze jako艣 dobiegnie.
馃惡 WILK, CZERWONY KAPTUREK
I … PAN BABCIA
I wtedy na trasie pojawili si臋 oni. Czerwony Kapturek i Wilk! Nie b臋d臋 ukrywa艂, 偶e takie spotkanie na le艣nej 艣cie偶ce potrafi poprawi膰 humor. By艂o du偶o 偶art贸w, du偶o 艣miechu i przez chwil臋 mo偶na by艂o zapomnie膰, 偶e pod nogami nadal czeka艂y kolejne kilometry. Ale w pewnym momencie pojawi艂o si臋 pytanie zasadnicze. Jak膮 rol臋 ja w艂a艣ciwie pe艂ni臋 w tym trio? Przecie偶 nie mog艂em by膰 kolejnym wilkiem. A Kapturek? No, bez przesady! Cho膰 przy moich przygodach z jedzeniem na bufetach i le艣nymi wyprawami niekt贸re bajkowe skojarzenia mog艂yby si臋 znale藕膰. Po kr贸tkiej naradzie wsp贸lnie ustalili艣my, 偶e ja robi臋 za… PANA BABCI臉! 馃槀 (tylko prosz臋 mnie nie myli膰 z oryginalnym Panem Babci膮, bo ja gotowa膰 nie umiem). 馃槈 I tak oto, zamiast walczy膰 o 偶yci贸wk臋, zosta艂em bohaterem alternatywnej wersji bajki. Nie wiem, czy bracia Grimm przewidzieli tak膮 interpretacj臋 swojej tw贸rczo艣ci, ale jestem przekonany, 偶e po spotkaniu z b艂otem na G艂臋bokich Do艂ach sami musieliby napisa膰 kilka nowych rozdzia艂贸w.
I tak u艣miechni臋ty od ucha do ucha polecia艂em dalej do
kolejnej … b艂otnej przeprawy. Ale teraz cz艂owiek mia艂 ju偶 do艣wiadczenie i bez
problemu sobie z ni膮 poradzi艂em.
A las? Las ju偶 szykowa艂 kolejn膮 atrakcj臋.
馃彅️ GRZYB脫WKA, CZYLI
PODBIEG, NA KT脫RYM M艁ODZIE呕 NIE ZNA LITO艢CI
G艂臋bokie Do艂y to nie tylko zapadliska i b艂otne pu艂apki. To tak偶e wzniesienia. A konkretnie Grzyb贸wka, drugi najwy偶szy szczyt Rybnika. Podbieg na ni膮 jest ca艂kowicie piaszczysty. Czyli cz艂owiek jeszcze dobrze nie rozpocz膮艂 wspinaczki, a ju偶 ma wra偶enie, 偶e kto艣 mu pod nogi rozsypa艂 zawarto艣膰 piaskownicy. I w艂a艣nie tam czeka艂a na nas grupka m艂odych wolontariuszy. Powiem tak: ich motywacja by艂a imponuj膮ca. Zawodnicy nie zd膮偶yli jeszcze dobrze pomy艣le膰 o podej艣ciu, a ju偶 byli „serdecznie” poganiani. Nie wiem, czy to by艂 doping, czy pr贸ba sprawdzenia, ile jeszcze energii zosta艂o w starszych uczestnikach. Ale zadzia艂a艂o! Tak si臋 zawzi膮艂em, 偶e kiedy ju偶 ruszy艂em, to min膮艂em Grzyb贸wk臋, wie偶臋 przeciwpo偶arow膮 i… bieg艂em dalej. Mo偶e m艂odzie偶 uzna艂a, 偶e nale偶y mnie pogania膰. Mo偶e chcia艂a sprawdzi膰, czy starszy pan jeszcze potrafi szybciej biec. A mo偶e po prostu nie zna艂a moich mo偶liwo艣ci. W ka偶dym razie efekt by艂 taki, 偶e zanim si臋 obejrza艂em, by艂em ju偶 po drugiej stronie tej atrakcji.
I wtedy pojawi艂 si臋 odcinek, kt贸ry zas艂uguje na osobny
rozdzia艂.
馃尶 ODCINEK WIDMO, CZYLI
SZLAJFKI ZAMIAST … TRASY
Przede mn膮 znalaz艂 si臋 odcinek widmo. Najpierw trasa przeorana przez dziki. I nie mam na my艣li symbolicznego rozkopania kilku metr贸w. Wygl膮da艂o to tak, jakby le艣na ekipa budowlana urz膮dzi艂a sobie tutaj powa偶ne roboty ziemne, nie informuj膮c wcze艣niej organizator贸w. Ale cz艂owiek jeszcze jako艣 dawa艂 rad臋.
Potem sko艅czy艂y si臋 rozryte 艣cie偶ki, a zacz臋艂y chaszcze. I tutaj, prosz臋 pa艅stwa, musz臋 odda膰 sprawiedliwo艣膰 osobom odpowiedzialnym za oznaczenie trasy. Ten odcinek mia艂 chyba najwi臋ksze w Polsce nagromadzenie szlajfek na kilometr! Szlajfka tu, szlajfka tam, kolejna szlajfka za krzakiem, jeszcze jedna przy ziemi. Cz艂owiek nie wiedzia艂, czy biegnie po trasie, czy uczestniczy w konkursie na odnalezienie wszystkich oznacze艅 w lesie. Zreszt膮, po chwili doszed艂em do wniosku, 偶e w艂a艣ciwie nie biegniemy po trasie, bo tej w zasadzie… nie by艂o! 馃槀 Bieg艂o si臋 po ... szlajfkach. I to by艂o najrozs膮dniejsze rozwi膮zanie, bo ka偶da pr贸ba znalezienia alternatywnej drogi grozi艂a natychmiastowym wyl膮dowaniem w kolejnym bajorku. Niekt贸rzy maj膮 w bieganiu map臋, zegarek i precyzyjny plan. Ja mia艂em szlajfki i instynkt samozachowawczy. Na G艂臋bokich Do艂ach to czasem wi臋cej ni偶 wystarczaj膮cy zestaw nawigacyjny!
馃崒 KILOMETR CZTERNASTY,
CZYLI TAM, GDZIE ZACZYNA SI臉 PRAWDZIWA MOTYWACJA
Widok na pi臋kny le艣ny staw oznacza艂, 偶e po偶egna艂em ten odcinek widmo ...
i oto zbli偶am si臋 do najwa偶niejszego - czternastego - kilometra tego biegu. Czeka艂a
tam na nas ekipa z Ew膮, Asi膮 i Januszem na czele, aaa i zapomnia艂bym doda膰 …
sto艂y jedzenia!
Moi drodzy, nie wiem, czy istnieje bardziej motywuj膮cy widok dla cz艂owieka, kt贸ry od kilkunastu kilometr贸w przedziera si臋 przez las, b艂oto, piasek i chaszcze. W takich chwilach nawet najbardziej ambitne plany sportowe ust臋puj膮 miejsca jednemu pytaniu: co dobrego dzisiaj podaj膮? Cz艂owiek si臋 posili艂, uzupe艂ni艂 energi臋 i nabra艂 si艂 do dalszego biegu. Ale najwi臋kszy kop do dzia艂ania da艂 mi r贸偶nokolorowy wilczy izotonik serwowany przez Janusza. Janusz, je艣li to czytasz, wiedz, 偶e twoja mieszanka mia艂a moc! Nie wiem, czy by艂a to zas艂uga sk艂adnik贸w, kolor贸w, le艣nej atmosfery, czy mo偶e samego faktu, 偶e na czternastym kilometrze cz艂owiek zaczyna docenia膰 wszystko, co mo偶na wypi膰 bez konieczno艣ci prze偶uwania.
W ka偶dym razie po takim bufecie kolejne kilometry rysowa艂y
si臋 wr臋cz w… r贸偶owych barwach! 馃榿
馃尀 CORAZ MNIEJ B艁OTA,
CORAZ WI臉CEJ S艁O艃CA
I rzeczywi艣cie, po czternastym kilometrze b艂ota by艂o
zdecydowanie mniej. S艂o艅ce zacz臋艂o coraz mocniej dominowa膰, zrobi艂o si臋
cieplej, a liczba kilometr贸w pozosta艂ych do mety mala艂a. Cz艂owiek od razu
inaczej patrzy na 艣wiat, gdy nie musi co chwil臋 zastanawia膰 si臋, czy w艂a艣nie
stawia stop臋 na 艣cie偶ce, czy w kolejnym naturalnym zbiorniku retencyjnym. W
takich chwilach mo偶na ju偶 spokojniej podziwia膰 las, nacieszy膰 si臋 jesieni膮 i
pomy艣le膰, 偶e jednak warto by艂o wsta膰 rano, zignorowa膰 Garmina i przyjecha膰 do
Wilczy.
Cho膰 nie ukrywam, 偶e gdybym mia艂 wybiera膰 pomi臋dzy kolejnym
b艂otnym bajorkiem a talerzem ciep艂ej zupy na mecie, to moja decyzja by艂aby
natychmiastowa. Ale do mety trzeba by艂o jeszcze dobiec.
Ale tu偶 przed ni膮 czeka艂a mnie pewna tradycja.
馃 DINOZAURY, PAMI膭TKOWE
ZDJ臉CIE I KONESERZY BIEGANIA
Oko艂o dw贸ch kilometr贸w przed met膮, na wzg贸rku, spotka艂em
dziewczyny przebrane za dinozaury. I tutaj wielkie brawa za konsekwencj臋! Co
roku witacie biegaczy w tym samym miejscu, z energi膮 i humorem, kt贸ry potrafi
poprawi膰 nastr贸j nawet tym, kt贸rzy maj膮 ju偶 ochot臋 po艂o偶y膰 si臋 na najbli偶szej
polanie i og艂osi膰 koniec kariery sportowej. Fajnie, 偶e jeste艣cie! Mo偶e i zdarza
si臋 dziesi臋ciu zawodnik贸w, kt贸rzy przebiegn膮 obok bez zwyk艂ego pozdrowienia.
Ale ja ju偶 si臋 przyzwyczai艂em, 偶e w tym miejscu mo偶na liczy膰 na wasz doping. I
bez pami膮tkowej fotki zwykle si臋 nie obywa. Bo tak to ju偶 jest z koneserami
biegania. Nie zawsze najwa偶niejszy jest wynik. Czasem wa偶niejsze jest zdj臋cie z
dinozaurem, kt贸re za kilka lat przypomni cz艂owiekowi, 偶e w pa藕dzierniku 2026
roku znowu wybra艂 las zamiast wygodnej kanapy. A poza tym nie wiadomo, kiedy
dinozaury znikn膮 z trasy. W ko艅cu nie s膮 to zwierz臋ta, kt贸re mo偶na spotka膰 na
ka偶dym biegu! 馃槀
馃弫 META, DZIK I RECLIKOWA
REFORMA SYSTEMU NAGR脫D
Potem ju偶 tylko zbieg do mety szerok膮 dr贸偶k膮. Ostatnie
metry, brawa od zgromadzonych kibic贸w i serdeczne powitanie ze strony
konferansjerki. Tylko sk膮d Jola wiedzia艂a, jak mam na imi臋??? Czy偶by kto艣
przekaza艂 jej moje dane? A mo偶e na Wilczym P贸艂maratonie istnieje specjalny
system rozpoznawania zawodnik贸w, kt贸rzy regularnie pojawiaj膮 si臋 w biurze
zawod贸w przez okno, rozmawiaj膮 na bufetach i fotografuj膮 si臋 z dinozaurami? Nie
wiem. Ale przyznaj臋, 偶e takie powitanie na mecie to bardzo przyjemna sprawa.
Potem zdj臋cie z medalem i zdj臋cie z… plakietk膮 dzika.
I
w艂a艣nie przy tej ostatniej pami膮tce pojawi艂a si臋 u mnie pewna my艣l
organizacyjna. Na Wilczym P贸艂maratonie by艂 mi臋dzy innymi voucher o warto艣ci 200 z艂 dla pierwszej zawodniczki /pierwszego zawodnika, kt贸rzy na okre艣lonym
kilometrze (14 km) zabior膮 plakietk臋 dzika i dostarcz膮 j膮 do mety. Pomys艂 ciekawy, ale
ja pozwol臋 sobie zaproponowa膰 drobn膮 modyfikacj臋.
A gdyby tak dodatkowo nagrodzi膰 ostatniego zawodnika, kt贸ry dotrze do mety z plakietk膮 dzika?
I tutaj wchodzimy na teren powa偶nej reformy systemu nagr贸d
sportowych! Wyobra藕cie sobie tak膮 sytuacj臋: zawodnicy p臋dz膮, walcz膮 o miejsca,
sekundy i swoje sportowe ambicje. A gdzie艣 za nimi spokojnie cz艂apie Reclik,
kt贸ry w艂a艣nie odkry艂, 偶e na mecie mo偶e czeka膰 nagroda w postaci… 艣l膮skiego
obiadu! 馃槀 I nagle pojawia si臋 fundamentalne pytanie:
czy warto walczy膰 o miejsce w 艣rodku stawki, czy mo偶e lepiej strategicznie
zwolni膰, aby zwi臋kszy膰 szanse na wygranie obiadu? Prosz臋 Pa艅stwa, to nie jest
ju偶 zwyk艂e bieganie. To jest partia szach贸w na le艣nych 艣cie偶kach!
Oczywi艣cie 偶artuj臋, ale warto rozwa偶y膰 wprowadzenie dodatkowych atrakcji niekoniecznie przeznaczonych tylko dla zawodnik贸w z pierwszych miejsc. Na lokalnych biegach najwa偶niejsze s膮 atmosfera, integracja i dobra zabawa. A je艣li dodatkowa nagroda mog艂aby ucieszy膰 kogo艣, kto niekoniecznie walczy o czo艂owe lokaty, to dlaczego nie? Zw艂aszcza je艣li nagrod膮 mia艂by by膰 np. porz膮dny 艣l膮ski obiad albo swojski krupniok. W takich warunkach nawet m贸j Garmin m贸g艂by zmieni膰 zdanie i uzna膰, 偶e sobota jest idealnym dniem na aktywno艣膰! 馃榿
馃嵅 NA KONIEC CO艢 DLA
CIA艁A, CZYLI WILCZY P脫艁MARATON PO MOJEMU
A skoro ju偶 jeste艣my przy jedzeniu, to oczywi艣cie swojsk膮 wilcz膮 imprez臋 zako艅czy艂em pyszn膮 zup膮. Tylko chyba nie z wilka! 馃槺馃槀 Po kilkunastu kilometrach le艣nych przepraw, b艂otnych akrobacji, poszukiwaniach cudzych okular贸w, spotkaniu z Wilkiem i Czerwonym Kapturkiem oraz pe艂nieniu zaszczytnej funkcji Pana Babci cz艂owiek zas艂u偶y艂 na porz膮dny posi艂ek.
I w艂a艣nie takie zako艅czenie pasuje mi do Wilczego P贸艂maratonu. Nie tylko sportowa rywalizacja, nie tylko trasa i wynik, ale tak偶e swojski klimat, 偶yczliwi ludzie, u艣miechy, rozmowy, jedzenie i mn贸stwo drobnych historii, kt贸re p贸藕niej mo偶na wspomina膰 z przyjemno艣ci膮.
❤️ DZI臉KUJ臉, WILCZA! DO
ZOBACZENIA ZA ROK!
Na koniec chcia艂bym serdecznie podzi臋kowa膰 Zatyranym
Pilchowice, Gminie Pilchowice oraz wszystkim osobom zaanga偶owanym w
przygotowanie czwartej edycji Wilczego P贸艂maratonu.
Dzi臋kuj臋 wolontariuszom, kibicom, ma艂ym i du偶ym stra偶akom, osobom
obs艂uguj膮cym bufety, wszystkim, kt贸rzy dopingowali zawodnik贸w, przybijali
pi膮tki, robili zdj臋cia i dbali o to, 偶eby艣my na trasie czuli si臋 cz臋艣ci膮 czego艣
wi臋cej ni偶 tylko sportowej imprezy.
Szczeg贸lne podzi臋kowania dla Ewy, Asi i Janusza oraz ca艂ej
ekipy czternastego kilometra za go艣cinno艣膰, jedzenie i spor膮 dawk臋 dobrego humoru. Dzi臋kuj臋 r贸wnie偶 dziewczynom-dinozaurom za
coroczny doping i pami膮tkowe zdj臋cia. Takie spotkania buduj膮 klimat, kt贸rego
nie da si臋 kupi膰 za 偶adne pieni膮dze.
Dzi臋kuj臋 wszystkim znajomym, kt贸rych uda艂o si臋 spotka膰 przed
startem, na trasie i na mecie. Za rozmowy, 偶arty, u艣miechy i wsp贸lne chwile.
Czwarty Wilczy P贸艂maraton za mn膮. Czwarty raz w G艂臋bokich Do艂ach i czwarty raz z przekonaniem, 偶e to miejsce ma w sobie co艣 wyj膮tkowego.
Bo w bieganiu nie zawsze chodzi o to, 偶eby by艂o szybko.
Czasem chodzi o to, 偶eby by艂o pi臋knie, zabawnie, swojsko i z przygodami. 呕eby
spotka膰 ludzi, po艣mia膰 si臋 z samego siebie, wr贸ci膰 do domu z medalem i g艂ow膮
pe艂n膮 wspomnie艅. A je艣li przy okazji uda si臋 nie zgubi膰 w艂asnych but贸w w
b艂ocie, to ju偶 w og贸le pe艂en sukces!
Wilczy P贸艂maraton 2026 – zaliczony! Reclik wraca do domu. Ale tylko na chwil臋, bo przecie偶 za tydzie艅 znowu gdzie艣 go poniesie! 馃惡馃弮♂️馃槀












































My艣la艂am, 偶e Pan Babcia to zastrze偶ony znak towarowy. Teraz to musisz si臋 nauczy膰 gotowa膰!
OdpowiedzUsu艅Oryginalny Pan Babcia jest tylko jeden i potrafi gotowa膰 馃憤. A ja jestem taki wyr贸b "panbabciowopodobny" 馃槈馃槃
Usu艅Jacek , twoje imi臋 zna ju偶 prawie ka偶dy !! A napewno ka偶dy Zatyrany :) wspaniale ci臋 by艂o go艣ci膰 , wspaniale si臋 to czyta !! U艣mia艂am si臋 od ucha do ucha ! Aa dodam ze nagrody niespodzianki dla ostatniej zawodniczki , zawodnika i biegacza/ki z psem te偶 by艂y i to nie byle jakie ! Co prawda nie 艣l膮ski obiad ale masa偶 w pe艂ni zas艂u偶ony :)
OdpowiedzUsu艅I to jest w艂a艣nie g艂贸wny cel moich relacji: wywo艂a膰 u艣miech i zach臋ci膰 do rekreacji. Bardzo dzi臋kuj臋 za ten wpis 馃憤. To w takim uk艂adzie za rok melduj臋 si臋 z psem: jako ostatni, ja mog臋 sprz膮ta膰 szlajfki, a on ... czy艣ci膰 bufety馃槂. Oczywi艣cie na mecie wspania艂omy艣lnie zrezygnujemy z masa偶u (bo wasze b艂otko wy艣mienicie masuje 馃槂) na rzecz dodatkowej porcji zupy 馃構馃槈
Usu艅