I kolejny mój bieg w przeciągu kilku dni dla uczczenia
Narodowego Święta Niepodległości. Tym razem w towarzystwie znajomych ze Smaków
Biegania wybraliśmy się do Miedźnej, niedaleko Pszczyny, na szóstą edycję Biegu Niepodległości Miedźna dla Niepodległej.
Krótkie podsumowanie tej imprezy można zamknąć w magicznym
równaniu: 6 x 11. Szósta edycja, 11 listopada, start o godzinie 11.11,
dystans 11 kilometrów i specjalna nagroda dla zawodnika, który zajmie jedenastą
lokatę. Matematyka piękna, prosta i wyjątkowo przyjazna biegaczom. Pewnie inni
dodaliby do tego jeszcze uzyskany czas i miejsce na mecie. Ale, że ja nie
jestem biegaczem, a… koneserem biegania, stąd jak zwykle postaram się
opowiedzieć nieco więcej. 😉
Zacznę od tego, że i tym razem przypadła mi zaszczytna
funkcja kierowcy. Wśród pasażerów była Ewa. Ci, którzy czytają moje relacje,
doskonale wiedzą, że w takich okolicznościach podróż przebiega wyjątkowo
spokojnie, bezpiecznie i zgodnie z wszelkimi przepisami. A nadzór? Powiedzmy,
że działał bez zarzutu. I na tym temat zakończę, bo przecież nie wszystko można
publicznie zdradzać. 😁
Po przyjeździe na miejsce, czyli na plac przed miejscową
szkołą, od razu ustawiliśmy się w kolejce do biura zawodów. I kolejny raz, po
niedawnym biegu w Pińczowie, zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony zawartością
pakietu startowego. Wyróżniały się szczególnie dwie rzeczy. Pierwsza to
naprawdę fajna, okolicznościowa koszulka, w której postanowiłem wystartować.
Druga… dwa litry napoju roślinnego owsianego bez laktozy! 🥛
Przyznaję, że z takim zestawem nie spotykam się na każdym biegu. A
startuję przecież całkiem sporo. Coraz częściej organizatorzy potrafią jednak
wymyślić coś nieoczywistego, czym pozytywnie zaskakują uczestników. I to
wszystko przy bardzo przyzwoitej opłacie startowej. Tak trzymać!
Zaskoczyła mnie również Jolka, która podczas odbioru swojego
numeru startowego dokonała odkrycia mogącego zmienić dotychczasowy porządek
świata. Otóż okazało się, że „cz” w alfabecie jest przed „d”. 😁
Nie wiem, jak długo trzeba było czekać na to epokowe odkrycie, ale
najważniejsze, że nastąpiło właśnie w Miedźnej. Nauka nie zna granic!
Po takim odkryciu, w bardzo wesołych nastrojach rozejrzeliśmy się po najbliższej
okolicy. Aura nam sprzyjała. Było wprawdzie zimno, ale zza chmur nieśmiało
przebijało się słoneczko. W sąsiedztwie odbywały się biegi dziecięce,
konferansjer Tomasz z ogromną werwą umilał wszystkim czas, a na jednym ze stoisk można
było kupić maszkety, z których dochód przeznaczony był na leczenie małej
Amelki ( https://sercadlamaluszka.pl/podopieczny/amelia-cislo/ ). Oj, jak ja lubię takie inicjatywy! Szczególnie te, które łączą
przyjemne z pożytecznym. A jeśli przy okazji można zjeść coś dobrego i pomóc
komuś, kto tej pomocy potrzebuje, to już w ogóle pełnia szczęścia. 💖 Siłą rzeczy dobro najlepiej
czynić w większych ilościach, dlatego też postanowiłem nie ograniczać się do
symbolicznego wsparcia i wrzuciłem datek za dwa pojemniki. Pomaganie przez
jedzenie. Czy można wymyślić coś lepszego?
A potem, skoro byliśmy jeszcze piękni, młodzi i… przede wszystkim
niezmęczeni, udaliśmy się na okolicznościową ściankę. I tutaj również na jednym
zdjęciu się nie skończyło. Najpierw zapozowała nasza piątka Smaków Biegania, a
później dołączyli do nas ambasadorowie biegu, czyli Thor i Obelix. 💪
Przy takim towarzystwie zdjęcia musiały wyjść odpowiednio monumentalnie.
W końcu nie codziennie człowiek ma okazję stanąć obok bohaterów, którzy siłą
mięśni i magicznych mikstur mogliby zapewne przebiec niejedno ultra. 😉
Jak już wcześniej wspomniałem, słoneczko wprawdzie próbowało się przebić przez chmury, ale temperatura specjalnie nas nie rozpieszczała. Dlatego kiedy padł sygnał do rozgrzewki, prowadzonej przez bardzo energetyczną panią Monikę, praktycznie wszyscy bez wyjątku ochoczo zabrali się do wykonywania proponowanych ćwiczeń. I tutaj trzeba wyraźnie rozróżnić nasz entuzjazm od… naszych możliwości technicznych. Bo zapału nam nie brakowało, gorzej było z realizacją. Mniej więcej w połowie rozgrzewki pojawiła się lekka zadyszka, a tu i ówdzie zaczęło coś niepokojąco strzykać w kościach. 😁
Trzeba też oddać
sprawiedliwość konferansjerowi. Obserwując między innymi moje zmagania,
najwyraźniej doszedł do wniosku, że dalsze ćwiczenia mogą zakończyć się
przedwczesnym zejściem zawodników z trasy. Poprosił więc prowadzącą, żeby powoli
kończyła, bo przecież przed nami jeszcze 11 kilometrów. Chłopie! Po takich
słowach zasłużyłeś na moją dozgonną wdzięczność. Nie wiem, czy uratowałeś mi
życie, ale z pewnością kilka pozostałych na stanie sprawnych stawów! 😂
Po rozgrzewce nastała chwila naprawdę uroczysta i
wzruszająca. W postawie na baczność, przy dźwiękach Mazurka Dąbrowskiego, na
maszt wciągnięta została biało-czerwona flaga. Są takie
momenty, kiedy człowiek na moment przestaje myśleć o biegu, wynikach,
kilometrach i całej tej biegowej otoczce. Po prostu stoi, słucha , czuje dumę i
na długo pozostaje to w jego pamięci.
Po chwili zadumy powoli udaliśmy się w okolice bramy
startowej. Ostatnie zdjęcia, ostatnie przybijanie piątek, ostatnie życzenia
powodzenia i… można było ruszać. A wszystko to przy dźwiękach kapitalnej kapeli Walimy w Kocioł - grupa perkusyjna, która zadbała o to, żebyśmy nie pomylili startu z kolejną próbą
rozgrzewki.
Doskonale wiecie, że asfaltu nie darzę szczególną miłością.
Powiedziałbym nawet, że nasze relacje są raczej chłodne i nie zanosi się na
wielkie pojednanie. Tymczasem byłem przekonany, że tym razem czeka mnie pełne
11 kilometrów twardej nawierzchni. A jednak! Chwała organizatorom, że zrobili
dla takich jak ja, mały wyjątek. Już po pierwszym kilometrze czekał na mnie
blisko dwukilometrowy odcinek wałów z piękną, błotnistą nawierzchnią! 😍
No i to jest właśnie to! Błotko, trochę nierówności, odrobina przygody i
od razu człowiekowi robi się raźniej. Jak ja kocham takie niespodzianki! Po
czymś takim zarówno głowa, jak i nogi zaczynają pracować zdecydowanie lżej.
Niestety od trzeciego kilometra aż do mety królował już
asfalt. Ale trzeba uczciwie przyznać, że w bardzo przyjemnych okolicznościach
przyrody. Biegliśmy wiaduktem, a także wyłączonymi z ruchu drogami wśród
okolicznych pól i zabudowań.
Na nawrotce spotkałem Ewę i Jolkę, które „zażarcie” walczyły
o drugie miejsce open wśród kobiet w kategorii Smaki Biegania. Pierwsze miejsce
było już bowiem zarezerwowane przez biegnącą przed nimi Cilę. Jak widać, w
naszym klubowym gronie nawet na jedenastokilometrowym dystansie potrafi zapanować
sportowa rywalizacja. A że wszystko odbywa się w przyjaznej atmosferze, to i
kibicowanie smakuje wyjątkowo. 😉
Kolejny kilometr i spotykam naszych znajomych ambasadorów
biegania, którzy dumnie przemierzali trasę z biało-czerwonymi flagami. Piękny
widok!
Muszę przyznać, że ostatnie kilometry biegło mi się
wyjątkowo przyjemnie. Sam zacząłem się zastanawiać, skąd taka nagła poprawa
samopoczucia. I wtedy przypomniałem sobie, że kiedyś czytałem, iż osoby
biegające ultra wpadają w swój właściwy rytm dopiero w okolicach ósmego czy
dziewiątego kilometra. No i proszę! W moim przypadku teoria znalazła pełne
potwierdzenie. Zanim człowiek na dobre się rozpędzi, organizatorzy już każą mu
kończyć! 😂 A skoro dotarłem do ósmego kilometra,
postanowiłem uwiecznić ten historyczny moment na okolicznościowym zdjęciu,
wykonanym przez jedną z wolontariuszek.
I właśnie przy tej okazji chciałbym poświęcić kilka słów wszystkim osobom, które w różny sposób włączyły się w organizację biegu. Moi Drodzy, wielkie, naprawdę wielkie brawa za Waszą pracę! 💖Czuwaliście nad naszym bezpieczeństwem, entuzjastycznie dopingowaliście na trasie, z uśmiechem przybijaliście piątki, podawaliście kubki z wodą, pamiętając, że nawet przy chłodniejszej pogodzie trzeba się nawadniać. Kiedy trasa się rozdzielała, wskazywaliście właściwy kierunek, żeby nikt z nas przypadkiem nie postanowił pobiec własnego, autorskiego wariantu jedenastki. Wasza obecność, uśmiechy i zaangażowanie sprawiały, że człowiek czuł się naprawdę mile widziany. Za to wszystko ogromnie Wam dziękuję! 👏👏👏
Na ultra człowiek w pewnym momencie zaczyna rozglądać się za
metą. Przy biegach takich jak ten jest zupełnie odwrotnie. Człowiek z pewnym
żalem w duchu zaczyna się zastanawiać, dlaczego to wszystko tak szybko się
kończy. Niestety, słysząc dźwięki niezmordowanych perkusistów, wiedziałem już, że
za najbliższym zakrętem powita mnie meta. A szkoda, bo akurat zaczynałem się
rozkręcać! 😉
Na mecie czekał na nas oczywiście pełen energii konferansjer Tomasz KWIATEK Kwiatkowski.
Podchodząc do niego, odruchowo rozejrzałem się, czy przypadkiem nie jest
zasilany jakimś ukrytym panelem słonecznym. Nie potrafiłem bowiem zrozumieć,
skąd ten człowiek bierze tyle energii, żeby przez tak długi czas, z humorem,
swobodą i sensem, zabawiać wszystkich rozmową. Miał chłop gadane! I to takie,
którego można mu tylko pozazdrościć. Pełen szacunek! 👏
A potem wspólnie z Darkiem, który w kategorii open był
najlepszy spośród Smaków Biegania, czekaliśmy na przybycie naszych pań.
I nie muszę chyba dodawać, że kiedy odpowiednio
podkręciliśmy i tak już pozytywnie zakręconego konferansjera, dziewczyny ze
Smaków Biegania wpadające na metę miały wręcz królewskie powitanie! 👑
Bo u nas, proszę Państwa, nie wystarczy po prostu dobiec do mety. Trzeba
jeszcze zostać odpowiednio przywitanym, nagrodzonym owacjami i mieć świadomość,
że ktoś tam na mecie czeka właśnie na ciebie. Takie rzeczy też budują atmosferę
biegu!
Zanim udaliśmy się przebrać, zdążyliśmy jeszcze zapozować z medalami i uśmiechami
na okolicznościowej ściance. Przy okazji kolejne brawa dla organizatorów za
folie termiczne na mecie. Niby drobiazg, ale w listopadowej aurze bardzo
przydatny. 👍
A potem nastał czas na coś, co w biegach jest równie ważne
jak sama rywalizacja, czyli … regenerację. I tutaj organizatorzy również
stanęli na wysokości zadania. Czekała na nas cieplutka i bardzo smaczna
potrawa, no i oczywiście … pełen stół jedzenia przywiezionego przez Smaki
Biegania. Co tam było? Za dużo, żeby wszystko wymieniać. Powiem tylko, że na
wszelki wypadek miałem ze sobą dodatkową, dużą plastikową łyżkę z bufetu
organizatorów. Człowiek przezorny zawsze ubezpieczony!
Już miałem ją uruchomić, kiedy Celina wyciągnęła z torby
coś, co całkowicie zmieniło charakter naszego posiłku. Ekskluzywna zastawa i…
złote łyżeczki! 😲 No i koniec! Przy takim
wyposażeniu człowiek natychmiast zapomina o plastikowych sztućcach, nabiera
odpowiednich manier i zaczyna konsumować z pełną kulturą. A jak wiadomo, pełna
kultura oznacza zdecydowanie wolniejsze tempo jedzenia. Ze zwykłego konsumenta
człowiek przeistacza się w degustatora. Każdy kęs wymaga odpowiedniej uwagi,
każdy smaczek należy docenić, a złota łyżeczka zobowiązuje!
I tak, delektując się wszelkiej maści maszketami, mieliśmy
jeszcze czas podziwiać i oklaskiwać zwycięzców poszczególnych biegów. Zaraz
potem rozpoczęło się losowanie mnóstwa ilości przeróżnych nagród wśród wszystkich
uczestników. I nie wiedzieć czemu, największym entuzjazmem czekania na ten
punkt programu wykazał się Darek. Chłop był tak pozytywnie nastawiony do
losowania, jakby wiedział, że za chwilę odbierze główną wygraną. Ostatecznie
jednak los okazał się dla niego wyjątkowo mało łaskawy. Nie wylosował
absolutnie niczego. Cóż, nie można mieć wszystkiego. Najważniejsze, że apetyt i
dobry humor pozostały! 😂 Wśród pierwszych
wylosowanych znalazłem się za to ja. Szczęście uśmiechnęło się do mnie, a
nagrodą okazał się voucher na… zabieg na twarz w lokalnej firmie. No cóż. Z
Rybnika trochę daleko, a jeśli chodzi o zabiegi na twarz, to ja toleruję
właściwie tylko … golenie. 😁 Postanowiłem więc
przekazać nagrodę komuś, kto zrobi z niej zdecydowanie lepszy użytek. Osobą,
która ogromnie ucieszyła się z tego podarunku, była jedna z pań sprzedających
słodkości na leczenie Amelii. I w ten sposób voucher trafił do osoby, która
swoim zaangażowaniem i wielkim sercem również dołożyła cegiełkę do pomagania
innym. A z mojej strony była to taka skromna forma podziękowania za jej dobroć.
Ale była jeszcze druga osoba ze Smaków Biegania, która miała
szczęście w losowaniu. Ewa, praktycznie pod sam koniec imprezy, wygrała
plecaczek z podobizną sowy. Jak sama stwierdziła, Darek będzie miał teraz do
czego pakować drugie śniadanie do pracy. Patrząc na pojemność tego plecaczka,
jestem przekonany, że będzie to naprawdę obfity posiłek. W końcu członek Smaków
Biegania nie może chodzić do pracy głodny! 😂
I tym wesołym akcentem zakończyliśmy nasz pobyt w Woli, w
gminie Miedźna. A potem, trochę „dłuższą” drogą wróciliśmy do Rybnika. Dłuższą drogą, bo do moich długoletnich nieporozumień z Garminem, muszę dołożyć początek cichych dni z Google Maps. Oj te topograficzne urządzenia chyba się na mnie uwzięły. 😉
A na koniec mała łyżeczka dziegciu w tej ogromnej beczce miodu…
To była praktycznie perfekcyjnie zorganizowana impreza. Była
świetna atmosfera, zaangażowani wolontariusze, ciekawa trasa, dobra oprawa,
sympatyczni ludzie i mnóstwo pozytywnej energii. Tym bardziej szkoda, że jeden
element organizacyjny pozostawił u mnie niedosyt.
Chodzi o dostęp zawodników do pomieszczeń miejscowej szkoły,
na terenie której odbywała się impreza. Nie bardzo rozumiem, dlaczego w tak
chłodny, listopadowy dzień dostęp ten został aż tak ograniczony.
Wyobraźcie sobie, że na parter budynku szkoły, gdzie mieściły się toalety byliśmy wpuszczani pojedynczo, a pozostała część zawodników musiała w tym czasie czekać na swoją kolej na zewnątrz. Żałuję, że nie wygospodarowano, chociażby malutkiej salki na parterze, w której moglibyśmy po biegu, spokojnie się przebrać, ogrzać i zmienić wilgotne ubrania na suche. W praktyce część z nas robiła to w pośpiechu, w toalecie, mając świadomość, że na zewnątrz czekają kolejni chętni. I nie chodzi tu o jakieś szczególne wygody czy oczekiwanie na traktowanie po królewsku. Po prostu o podstawowe zaplecze, które w listopadowych warunkach naprawdę ma znaczenie.
Tym bardziej, że fajnie zorganizowana i wesoło poprowadzona
ceremonia dekoracji zwycięzców i losowania nagród trwała ponad godzinę.
Pomyślałem sobie wtedy, co by było, gdyby zamiast chłodnej, ale w miarę
przyzwoitej pogody, spadł deszcz albo śnieg? Czy cała ta uroczystość również
odbywałaby się na zewnątrz? Zresztą deszcz dopadł nas już w drodze powrotnej.
Przyznam też, że nie do końca przekonało mnie wyjaśnienie jednego z organizatorów, który tłumaczył ograniczenia sytuacją w kraju i obowiązującymi obostrzeniami, mającymi zapewnić nam bezpieczeństwo w budynku szkoły. Być może istniały jakieś odgórne ograniczenia, których nie znam. Trudno mi jednak było zrozumieć ich sens w sytuacji, kiedy na placu szkolnym przebywało jednocześnie, bez żadnych ograniczeń, przeszło dwustu zawodników i mieszkańców i świetnie się bawiło.
Nie piszę tego, żeby komukolwiek dokuczyć czy umniejszać
ogrom pracy włożonej w przygotowanie imprezy. Wręcz przeciwnie. Warto jednak,
żeby organizatorzy spojrzeli na ten problem również oczami uczestników. Na
wielu podobnych ulicznych, okolicznościowych biegach, spotykam się z
możliwością swobodnego skorzystania z zaplecza, ogrzania się czy przebrania. A tutaj były do tego dogodne warunki, jakimi dysponowała szkoła.
Piszę o tym, bo bardzo spodobała mi się ta impreza i chciałbym, żeby jej kolejna edycja była równie udana, a może nawet jeszcze lepsza. Nie chciałbym też, żeby ktoś odebrał moje słowa jako atak na organizatorów. Jeśli, po biegu, podczas rozmowy poniosły mnie emocje i podniosłem głos, w tym miejscu przepraszam.
Po prostu w pewnym momencie poczułem się trochę jak intruz,
a nie jak uczestnik imprezy, który przyjechał tu po to, żeby wspólnie
świętować, pobiegać i dobrze się bawić. I, sądząc po komentarzach osób
stojących ze mną w kolejce, aby na chwilę dostać się do szkoły, nie byłem w tym odczuciu odosobniony.
Mam nadzieję, że ta uwaga zostanie potraktowana nie jako
krytykanctwo, ale jako głos kogoś, kto docenia to, co dobre, i chciałby, żeby
drobne niedociągnięcie nie przesłaniało naprawdę świetnej imprezy.
Bo przecież właśnie o to chodzi. Żebyśmy za rok znów mogli
spotkać się w Miedźnej, z uśmiechem przypiąć numer startowy, odśpiewać Mazurka
Dąbrowskiego i ruszyć na kolejne jedenaście lub pięć kilometrów.





























Komentarze
Prześlij komentarz