Przejdź do głównej zawartości

11 KILOMETRÓW DLA NIEPODLEGŁEJ, CZYLI MIEDŹNA W WYDANIU SMAKÓW BIEGANIA! 🏃‍♂️

 

I kolejny mój bieg w przeciągu kilku dni dla uczczenia Narodowego Święta Niepodległości. Tym razem w towarzystwie znajomych ze Smaków Biegania wybraliśmy się do Miedźnej, niedaleko Pszczyny, na szóstą edycję Biegu Niepodległości Miedźna dla Niepodległej.

Krótkie podsumowanie tej imprezy można zamknąć w magicznym równaniu: 6 x 11. Szósta edycja, 11 listopada, start o godzinie 11.11, dystans 11 kilometrów i specjalna nagroda dla zawodnika, który zajmie jedenastą lokatę. Matematyka piękna, prosta i wyjątkowo przyjazna biegaczom. Pewnie inni dodaliby do tego jeszcze uzyskany czas i miejsce na mecie. Ale, że ja nie jestem biegaczem, a… koneserem biegania, stąd jak zwykle postaram się opowiedzieć nieco więcej. 😉

Zacznę od tego, że i tym razem przypadła mi zaszczytna funkcja kierowcy. Wśród pasażerów była Ewa. Ci, którzy czytają moje relacje, doskonale wiedzą, że w takich okolicznościach podróż przebiega wyjątkowo spokojnie, bezpiecznie i zgodnie z wszelkimi przepisami. A nadzór? Powiedzmy, że działał bez zarzutu. I na tym temat zakończę, bo przecież nie wszystko można publicznie zdradzać. 😁

Po przyjeździe na miejsce, czyli na plac przed miejscową szkołą, od razu ustawiliśmy się w kolejce do biura zawodów. I kolejny raz, po niedawnym biegu w Pińczowie, zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony zawartością pakietu startowego. Wyróżniały się szczególnie dwie rzeczy. Pierwsza to naprawdę fajna, okolicznościowa koszulka, w której postanowiłem wystartować. Druga… dwa litry napoju roślinnego owsianego bez laktozy! 🥛 Przyznaję, że z takim zestawem nie spotykam się na każdym biegu. A startuję przecież całkiem sporo. Coraz częściej organizatorzy potrafią jednak wymyślić coś nieoczywistego, czym pozytywnie zaskakują uczestników. I to wszystko przy bardzo przyzwoitej opłacie startowej. Tak trzymać!

Zaskoczyła mnie również Jolka, która podczas odbioru swojego numeru startowego dokonała odkrycia mogącego zmienić dotychczasowy porządek świata. Otóż okazało się, że „cz” w alfabecie jest przed „d”. 😁 Nie wiem, jak długo trzeba było czekać na to epokowe odkrycie, ale najważniejsze, że nastąpiło właśnie w Miedźnej. Nauka nie zna granic!

Po takim odkryciu, w bardzo wesołych nastrojach rozejrzeliśmy się po najbliższej okolicy. Aura nam sprzyjała. Było wprawdzie zimno, ale zza chmur nieśmiało przebijało się słoneczko. W sąsiedztwie odbywały się biegi dziecięce, konferansjer Tomasz z ogromną werwą umilał wszystkim czas, a na jednym ze stoisk można było kupić maszkety, z których dochód przeznaczony był na leczenie małej Amelki ( https://sercadlamaluszka.pl/podopieczny/amelia-cislo/ ). Oj, jak ja lubię takie inicjatywy! Szczególnie te, które łączą przyjemne z pożytecznym. A jeśli przy okazji można zjeść coś dobrego i pomóc komuś, kto tej pomocy potrzebuje, to już w ogóle pełnia szczęścia. 💖  Siłą rzeczy dobro najlepiej czynić w większych ilościach, dlatego też postanowiłem nie ograniczać się do symbolicznego wsparcia i wrzuciłem datek za dwa pojemniki. Pomaganie przez jedzenie. Czy można wymyślić coś lepszego?

A potem, skoro byliśmy jeszcze piękni, młodzi i… przede wszystkim niezmęczeni, udaliśmy się na okolicznościową ściankę. I tutaj również na jednym zdjęciu się nie skończyło. Najpierw zapozowała nasza piątka Smaków Biegania, a później dołączyli do nas ambasadorowie biegu, czyli Thor i Obelix. 💪 Przy takim towarzystwie zdjęcia musiały wyjść odpowiednio monumentalnie. W końcu nie codziennie człowiek ma okazję stanąć obok bohaterów, którzy siłą mięśni i magicznych mikstur mogliby zapewne przebiec niejedno ultra. 😉


Jak już wcześniej wspomniałem, słoneczko wprawdzie próbowało się przebić przez chmury, ale temperatura specjalnie nas nie rozpieszczała. Dlatego kiedy padł sygnał do rozgrzewki, prowadzonej przez bardzo energetyczną panią Monikę, praktycznie wszyscy bez wyjątku ochoczo zabrali się do wykonywania proponowanych ćwiczeń. I tutaj trzeba wyraźnie rozróżnić nasz entuzjazm od… naszych możliwości technicznych. Bo zapału nam nie brakowało, gorzej było z realizacją. Mniej więcej w połowie rozgrzewki pojawiła się lekka zadyszka, a tu i ówdzie zaczęło coś niepokojąco strzykać w kościach. 😁 


Trzeba też oddać sprawiedliwość konferansjerowi. Obserwując między innymi moje zmagania, najwyraźniej doszedł do wniosku, że dalsze ćwiczenia mogą zakończyć się przedwczesnym zejściem zawodników z trasy. Poprosił więc prowadzącą, żeby powoli kończyła, bo przecież przed nami jeszcze 11 kilometrów. Chłopie! Po takich słowach zasłużyłeś na moją dozgonną wdzięczność. Nie wiem, czy uratowałeś mi życie, ale z pewnością kilka pozostałych na stanie sprawnych stawów! 😂

Po rozgrzewce nastała chwila naprawdę uroczysta i wzruszająca. W postawie na baczność, przy dźwiękach Mazurka Dąbrowskiego, na maszt wciągnięta została biało-czerwona flaga. Są takie momenty, kiedy człowiek na moment przestaje myśleć o biegu, wynikach, kilometrach i całej tej biegowej otoczce. Po prostu stoi, słucha , czuje dumę i na długo pozostaje to w jego pamięci.

Po chwili zadumy powoli udaliśmy się w okolice bramy startowej. Ostatnie zdjęcia, ostatnie przybijanie piątek, ostatnie życzenia powodzenia i… można było ruszać. A wszystko to przy dźwiękach kapitalnej kapeli Walimy w Kocioł - grupa perkusyjna, która zadbała o to, żebyśmy nie pomylili startu z kolejną próbą rozgrzewki.


Doskonale wiecie, że asfaltu nie darzę szczególną miłością. Powiedziałbym nawet, że nasze relacje są raczej chłodne i nie zanosi się na wielkie pojednanie. Tymczasem byłem przekonany, że tym razem czeka mnie pełne 11 kilometrów twardej nawierzchni. A jednak! Chwała organizatorom, że zrobili dla takich jak ja, mały wyjątek. Już po pierwszym kilometrze czekał na mnie blisko dwukilometrowy odcinek wałów z piękną, błotnistą nawierzchnią! 😍 No i to jest właśnie to! Błotko, trochę nierówności, odrobina przygody i od razu człowiekowi robi się raźniej. Jak ja kocham takie niespodzianki! Po czymś takim zarówno głowa, jak i nogi zaczynają pracować zdecydowanie lżej.


Niestety od trzeciego kilometra aż do mety królował już asfalt. Ale trzeba uczciwie przyznać, że w bardzo przyjemnych okolicznościach przyrody. Biegliśmy wiaduktem, a także wyłączonymi z ruchu drogami wśród okolicznych pól i zabudowań.


Na nawrotce spotkałem Ewę i Jolkę, które „zażarcie” walczyły o drugie miejsce open wśród kobiet w kategorii Smaki Biegania. Pierwsze miejsce było już bowiem zarezerwowane przez biegnącą przed nimi Cilę. Jak widać, w naszym klubowym gronie nawet na jedenastokilometrowym dystansie potrafi zapanować sportowa rywalizacja. A że wszystko odbywa się w przyjaznej atmosferze, to i kibicowanie smakuje wyjątkowo. 😉

Kolejny kilometr i spotykam naszych znajomych ambasadorów biegania, którzy dumnie przemierzali trasę z biało-czerwonymi flagami. Piękny widok! 

Muszę przyznać, że ostatnie kilometry biegło mi się wyjątkowo przyjemnie. Sam zacząłem się zastanawiać, skąd taka nagła poprawa samopoczucia. I wtedy przypomniałem sobie, że kiedyś czytałem, iż osoby biegające ultra wpadają w swój właściwy rytm dopiero w okolicach ósmego czy dziewiątego kilometra. No i proszę! W moim przypadku teoria znalazła pełne potwierdzenie. Zanim człowiek na dobre się rozpędzi, organizatorzy już każą mu kończyć! 😂 A skoro dotarłem do ósmego kilometra, postanowiłem uwiecznić ten historyczny moment na okolicznościowym zdjęciu, wykonanym przez jedną z wolontariuszek.

I właśnie przy tej okazji chciałbym poświęcić kilka słów wszystkim osobom, które w różny sposób włączyły się w organizację biegu. Moi Drodzy, wielkie, naprawdę wielkie brawa za Waszą pracę! 💖Czuwaliście nad naszym bezpieczeństwem, entuzjastycznie dopingowaliście na trasie, z uśmiechem przybijaliście piątki, podawaliście kubki z wodą, pamiętając, że nawet przy chłodniejszej pogodzie trzeba się nawadniać. Kiedy trasa się rozdzielała, wskazywaliście właściwy kierunek, żeby nikt z nas przypadkiem nie postanowił pobiec własnego, autorskiego wariantu jedenastki. Wasza obecność, uśmiechy i zaangażowanie sprawiały, że człowiek czuł się naprawdę mile widziany. Za to wszystko ogromnie Wam dziękuję! 👏👏👏

Na ultra człowiek w pewnym momencie zaczyna rozglądać się za metą. Przy biegach takich jak ten jest zupełnie odwrotnie. Człowiek z pewnym żalem w duchu zaczyna się zastanawiać, dlaczego to wszystko tak szybko się kończy. Niestety, słysząc dźwięki niezmordowanych perkusistów, wiedziałem już, że za najbliższym zakrętem powita mnie meta. A szkoda, bo akurat zaczynałem się rozkręcać! 😉

Na mecie czekał na nas oczywiście pełen energii konferansjer Tomasz KWIATEK Kwiatkowski. Podchodząc do niego, odruchowo rozejrzałem się, czy przypadkiem nie jest zasilany jakimś ukrytym panelem słonecznym. Nie potrafiłem bowiem zrozumieć, skąd ten człowiek bierze tyle energii, żeby przez tak długi czas, z humorem, swobodą i sensem, zabawiać wszystkich rozmową. Miał chłop gadane! I to takie, którego można mu tylko pozazdrościć. Pełen szacunek! 👏


A potem wspólnie z Darkiem, który w kategorii open był najlepszy spośród Smaków Biegania, czekaliśmy na przybycie naszych pań.

I nie muszę chyba dodawać, że kiedy odpowiednio podkręciliśmy i tak już pozytywnie zakręconego konferansjera, dziewczyny ze Smaków Biegania wpadające na metę miały wręcz królewskie powitanie! 👑 Bo u nas, proszę Państwa, nie wystarczy po prostu dobiec do mety. Trzeba jeszcze zostać odpowiednio przywitanym, nagrodzonym owacjami i mieć świadomość, że ktoś tam na mecie czeka właśnie na ciebie. Takie rzeczy też budują atmosferę biegu!


Zanim udaliśmy się przebrać, zdążyliśmy jeszcze zapozować z medalami i uśmiechami na okolicznościowej ściance. Przy okazji kolejne brawa dla organizatorów za folie termiczne na mecie. Niby drobiazg, ale w listopadowej aurze bardzo przydatny. 👍

A potem nastał czas na coś, co w biegach jest równie ważne jak sama rywalizacja, czyli … regenerację. I tutaj organizatorzy również stanęli na wysokości zadania. Czekała na nas cieplutka i bardzo smaczna potrawa, no i oczywiście … pełen stół jedzenia przywiezionego przez Smaki Biegania. Co tam było? Za dużo, żeby wszystko wymieniać. Powiem tylko, że na wszelki wypadek miałem ze sobą dodatkową, dużą plastikową łyżkę z bufetu organizatorów. Człowiek przezorny zawsze ubezpieczony!


Już miałem ją uruchomić, kiedy Celina wyciągnęła z torby coś, co całkowicie zmieniło charakter naszego posiłku. Ekskluzywna zastawa i… złote łyżeczki! 😲 No i koniec! Przy takim wyposażeniu człowiek natychmiast zapomina o plastikowych sztućcach, nabiera odpowiednich manier i zaczyna konsumować z pełną kulturą. A jak wiadomo, pełna kultura oznacza zdecydowanie wolniejsze tempo jedzenia. Ze zwykłego konsumenta człowiek przeistacza się w degustatora. Każdy kęs wymaga odpowiedniej uwagi, każdy smaczek należy docenić, a złota łyżeczka zobowiązuje!

I tak, delektując się wszelkiej maści maszketami, mieliśmy jeszcze czas podziwiać i oklaskiwać zwycięzców poszczególnych biegów. Zaraz potem rozpoczęło się losowanie mnóstwa ilości przeróżnych nagród wśród wszystkich uczestników. I nie wiedzieć czemu, największym entuzjazmem czekania na ten punkt programu wykazał się Darek. Chłop był tak pozytywnie nastawiony do losowania, jakby wiedział, że za chwilę odbierze główną wygraną. Ostatecznie jednak los okazał się dla niego wyjątkowo mało łaskawy. Nie wylosował absolutnie niczego. Cóż, nie można mieć wszystkiego. Najważniejsze, że apetyt i dobry humor pozostały! 😂 Wśród pierwszych wylosowanych znalazłem się za to ja. Szczęście uśmiechnęło się do mnie, a nagrodą okazał się voucher na… zabieg na twarz w lokalnej firmie. No cóż. Z Rybnika trochę daleko, a jeśli chodzi o zabiegi na twarz, to ja toleruję właściwie tylko … golenie. 😁 Postanowiłem więc przekazać nagrodę komuś, kto zrobi z niej zdecydowanie lepszy użytek. Osobą, która ogromnie ucieszyła się z tego podarunku, była jedna z pań sprzedających słodkości na leczenie Amelii. I w ten sposób voucher trafił do osoby, która swoim zaangażowaniem i wielkim sercem również dołożyła cegiełkę do pomagania innym. A z mojej strony była to taka skromna forma podziękowania za jej dobroć. 💖

Ale była jeszcze druga osoba ze Smaków Biegania, która miała szczęście w losowaniu. Ewa, praktycznie pod sam koniec imprezy, wygrała plecaczek z podobizną sowy. Jak sama stwierdziła, Darek będzie miał teraz do czego pakować drugie śniadanie do pracy. Patrząc na pojemność tego plecaczka, jestem przekonany, że będzie to naprawdę obfity posiłek. W końcu członek Smaków Biegania nie może chodzić do pracy głodny! 😂

I tym wesołym akcentem zakończyliśmy nasz pobyt w Woli, w gminie Miedźna. A potem, trochę „dłuższą” drogą wróciliśmy do Rybnika. Dłuższą drogą, bo do moich długoletnich nieporozumień z Garminem, muszę dołożyć początek cichych dni z Google Maps. Oj te topograficzne urządzenia chyba się na mnie uwzięły. 😉


A na koniec mała łyżeczka dziegciu w tej ogromnej beczce miodu…

To była praktycznie perfekcyjnie zorganizowana impreza. Była świetna atmosfera, zaangażowani wolontariusze, ciekawa trasa, dobra oprawa, sympatyczni ludzie i mnóstwo pozytywnej energii. Tym bardziej szkoda, że jeden element organizacyjny pozostawił u mnie niedosyt.

Chodzi o dostęp zawodników do pomieszczeń miejscowej szkoły, na terenie której odbywała się impreza. Nie bardzo rozumiem, dlaczego w tak chłodny, listopadowy dzień dostęp ten został aż tak ograniczony.

Wyobraźcie sobie, że na parter budynku szkoły, gdzie mieściły się toalety byliśmy wpuszczani pojedynczo, a pozostała część zawodników musiała w tym czasie czekać na swoją kolej na zewnątrz. Żałuję, że nie wygospodarowano, chociażby malutkiej salki na parterze, w której moglibyśmy po biegu, spokojnie się przebrać, ogrzać i zmienić wilgotne ubrania na suche. W praktyce część z nas robiła to w pośpiechu, w toalecie, mając świadomość, że na zewnątrz czekają kolejni chętni. I nie chodzi tu o jakieś szczególne wygody czy oczekiwanie na traktowanie po królewsku. Po prostu o podstawowe zaplecze, które w listopadowych warunkach naprawdę ma znaczenie.

Tym bardziej, że fajnie zorganizowana i wesoło poprowadzona ceremonia dekoracji zwycięzców i losowania nagród trwała ponad godzinę. Pomyślałem sobie wtedy, co by było, gdyby zamiast chłodnej, ale w miarę przyzwoitej pogody, spadł deszcz albo śnieg? Czy cała ta uroczystość również odbywałaby się na zewnątrz? Zresztą deszcz dopadł nas już w drodze powrotnej.

Przyznam też, że nie do końca przekonało mnie wyjaśnienie jednego z organizatorów, który tłumaczył ograniczenia sytuacją w kraju i obowiązującymi obostrzeniami, mającymi zapewnić nam bezpieczeństwo w budynku szkoły. Być może istniały jakieś odgórne ograniczenia, których nie znam. Trudno mi jednak było zrozumieć ich sens w sytuacji, kiedy na placu szkolnym przebywało jednocześnie, bez żadnych ograniczeń, przeszło dwustu zawodników i mieszkańców i świetnie się bawiło.

Nie piszę tego, żeby komukolwiek dokuczyć czy umniejszać ogrom pracy włożonej w przygotowanie imprezy. Wręcz przeciwnie. Warto jednak, żeby organizatorzy spojrzeli na ten problem również oczami uczestników. Na wielu podobnych ulicznych, okolicznościowych biegach, spotykam się z możliwością swobodnego skorzystania z zaplecza, ogrzania się czy przebrania. A tutaj były do tego dogodne warunki, jakimi dysponowała szkoła.

Piszę o tym, bo bardzo spodobała mi się ta impreza i chciałbym, żeby jej kolejna edycja była równie udana, a może nawet jeszcze lepsza. Nie chciałbym też, żeby ktoś odebrał moje słowa jako atak na organizatorów. Jeśli, po biegu,  podczas rozmowy poniosły mnie emocje i podniosłem głos, w tym miejscu przepraszam.

Po prostu w pewnym momencie poczułem się trochę jak intruz, a nie jak uczestnik imprezy, który przyjechał tu po to, żeby wspólnie świętować, pobiegać i dobrze się bawić. I, sądząc po komentarzach osób stojących ze mną w kolejce, aby na chwilę dostać się do szkoły, nie byłem w tym odczuciu odosobniony.

Mam nadzieję, że ta uwaga zostanie potraktowana nie jako krytykanctwo, ale jako głos kogoś, kto docenia to, co dobre, i chciałby, żeby drobne niedociągnięcie nie przesłaniało naprawdę świetnej imprezy.

Bo przecież właśnie o to chodzi. Żebyśmy za rok znów mogli spotkać się w Miedźnej, z uśmiechem przypiąć numer startowy, odśpiewać Mazurka Dąbrowskiego i ruszyć na kolejne jedenaście lub pięć kilometrów. 💖

 Ps. W relacji wykorzystałem także zdjęcia Dariusza Czyrnka.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

ultra (Z)uchwałe (A)ktywności (D)obrze (E)kstremalnymi (K)niejami czyli witajcie w mojej bajce

Pisząc o Ultra ZADKU piszę każdorazowo o miejscu, w którym uwielbiam biegać. Napiszę nawet więcej - a mam do tego subiektywne prawo – o miejscu, w którym odbywa się najlepszy trailowy festiwal ultra w Polsce. Cztery lata temu, grupa zapaleńców postanowiła w pierwszą sobotę marca zorganizować dwa biegi. Zaufało im dwieście osób. Ja byłem jednym z uczestników dłuższego dystansu. W mojej blogowej relacji napisałem wtedy, że byłem świadkiem narodzin wielkiej biegowej tradycji. Nie pomyliła się ta grupka zapaleńców, ale i nie pomyliłem się i ja. Ultra ZADEK version 2026 to cztery dystanse (30 km, 50 km, 70 km i 100 km) i przeszło 450 uczestników (limit kilkukrotnie powiększany, a i tak spróbujcie znaleźć miejsce miesiąc przed startem 😀). Gdybym miał w punktach opisać fenomen, a zarazem indywidualność tego festiwalu to zwróciłbym uwagę na następujące kwestie: 1.  P rofil na Facebooku nie pozwalający o sobie zapomnieć przez cały rok. 2. Kapitalne festiwalowe wydawnictwo: co? gd...

Jadalne kwiaty, sesja leżakowa i pięć pętelek czyli ULTRA BŁATNIA dla KAZIKA w wersji ... reclikowej 😉😅

  Gdybym napisał, że na Ultra Błatniej w edycjach zimowej i letniej startuję od zawsze, to … niewiele bym się pomylił. I wyobraźcie sobie, że teraz miało mnie nie być. 😱 Tak się złożyło, że termin imprezy pokrywał się z pierwotnym terminem Festiwalu Biegowego w Piwnicznej-Zdroju, na który się wybierałem wspólnie z synem. I wiecie co? Ultra Błatnia, jak miała się odbyć, tak się odbyła, a organizatorzy biegania w Piwnicznej z września przenieśli je na lipiec, by po krótkim czasie w ogóle imprezę odwołać.  A ja otrzymałem cenną lekcję, żeby nawet nie myśleć o innych biegach, gdy legendarna wiata w Jaworzu, z niezwykle smakowitym wyposażeniem, na mnie czeka. 😋 I z takim przekonaniem i czystym sumieniem zaklepałem sobie numery startowe tych zawodów ultra dla … nieultrasów na najbliższe … 12 lat. 😂 Każda edycja Błatniej ma swojego bohatera. Tym razem zbieraliśmy środki dla cierpiącego na dystrofię mięśniową Duchenne’a 3-letniego Kazika Sromka. Czy uwierzycie, że trzeba zebr...

ULTRA BŁATNIA 24H DLA KSAWEREGO

  Moja kolejna relacja z Błatniej. I pewnie myślicie co nowego można napisać z imprezy, która odbywa się dwa razy do roku i na której od wielu lat się bywa ? A ja niezmiennie odpowiadam, zawsze mam potężne dylematy co pominąć, co skrócić, bo tak wiele się dzieje. I zawsze straszę Magdalenę, Mateusza i Grzegorza, że zostanę tu kiedyś pełną dobę i napiszę … epicką relację 😱😂. I Oni zawsze słuchają tej mojej zapowiedzi z przerażeniem w oczach. I bynajmniej nie martwią się rozmiarami mojej opowieści, ale tym, czy ten dobrze zaopatrzony bufet byłby w stanie wytrzymać moje wizyty przez całą dobę 😂😋. Nie uwierzycie, ale robiąc te kilometry na poszczególnych pętlach, przyplątała się do mnie pewna szlagierowa piosenka zespołu Baciary, którą usłyszałem na jakimś plenerowym festynie poprzedzonym biegiem. Przyplątała się i odczepić nie mogła 😉. I już oczyma wyobraźni słyszę te głosy oburzenia – Reclik ty słuchasz takich piosenek ? 😱 A ja zawsze zastanawiam się jak to możliwe, że pios...