Przejdź do głównej zawartości

MIAŁ BYĆ WEEKEND BEZ BIEGANIA. WYSZŁO JAK ZWYKLE! 😂🏃🐕 CZYLI RELACJA Z XIV BIEGU NA GROCHOWISKA

 

To miał być spontaniczny, rodzinny i przede wszystkim NIEBIEGOWY weekend. I trzeba uczciwie przyznać, że założenia w zasadzie zostały zrealizowane. W zasadzie. Bo jak wiadomo, w moim przypadku słowo „niebiegowy” ma dość elastyczną definicję. 😉

Plan był prosty. Niecałe trzy godziny jazdy samochodem od Rybnika i człowiek ląduje w okolicach dwóch kameralnych miejscowości ze „zdrojem” w nazwie, czyli Solca i Buska. W planach spacery, kąpiele zdrowotne, zwiedzanie, rodzinny relaks i ogólne zadbanie o kondycję organizmu. Oczywiście bez żadnego biegania! 😂

I wszystko szło zgodnie z planem, dopóki nie pojawiło się zwiedzanie. Okazało się bowiem, że nie wszędzie można wejść z psem. A skoro część rodziny mogła spokojnie realizować program turystyczny, a druga część musiała wykazać się większą elastycznością, to w takim Pińczowie doszło do pewnego odkrycia. Jedni planowo podziwiali zabytki, a inni zupełnie „przypadkowo” odkryli, że punktualnie o godzinie 12.00 rozpocznie się czternasta edycja Biegu na Grochowiska, czyli Biegu Niepodległości im. Andrzeja Dziubińskiego. 🏃

Los bywa przewrotny, ale najwyraźniej zna mój numer telefonu. 😁 Oczywiście równie zupełnie „przypadkowo” w samochodzie odnalazł się kompletny strój biegowy. Nie wiem, jakim cudem tam trafił. Być może samochód, podobnie jak ja, ma już swoje przyzwyczajenia. W każdym razie wspólnie z Codim postanowiliśmy zgłosić nasz akces do startu. Tym samym wprawiając organizatorów w niemałe zdumienie, bo jak się okazało, przez wszystkie dotychczasowe trzynaście edycji nikt nie wpadł na pomysł, żeby wystartować w tym biegu w towarzystwie psa. 🐶 Jak widać, człowiek całe życie się uczy, a czasami jeszcze czegoś nowego nauczy organizatorów. 😉

Ale przecież ja z Codim jesteśmy bardzo grzecznymi uczestnikami imprez biegowych. Nie chcąc więc robić nikomu problemów, zastosowaliśmy specjalną procedurę wejścia na trasę. Wystartowaliśmy sobie zupełnie z samego końca, po wszystkich zawodnikach. Bez przepychanek, bez walki o pozycję, bez łokciowania. Pełna kultura. Prawie jak na rodzinnym spacerze, tyle że w nieco szybszym wydaniu. 😅😉

Niby tylko dziesięć kilometrów z małym plusem, ale już przed startem czułem, że będzie to bardzo udany występ. Trasa w zdecydowanej większości trailowa, a to działa na mnie lepiej niż niejeden suplement diety. Wystarczy trochę leśnych ścieżek, naturalnego podłoża i od razu człowiekowi poprawia się humor. 🌲 Dodatkowo nazwa biegu zobowiązywała. Mieliśmy bowiem dotrzeć w okolice Grochowisk, gdzie rozegrała się jedna z największych i najbardziej krwawych bitew Powstania Styczniowego. Byłem więc zwyczajnie ciekaw tego miejsca i jego historii. Bieganie po takich terenach ma dla mnie dodatkowy wymiar. Człowiek nie tylko pokonuje kolejne kilometry, ale przy okazji może zatrzymać się na chwilę myślami przy wydarzeniach i ludziach, dzięki którym dzisiaj możemy żyć w wolnym kraju. I na koniec jeszcze jedna rzecz. Bieg ten wpisywał się z pewnym wyprzedzeniem w obchody Narodowego Święta Niepodległości. Bardzo sobie cenię takie formy uczczenia ważnych dla nas narodowych rocznic. Bez wielkich deklaracji, za to z konkretnym działaniem, wspólnym wysiłkiem i sportową atmosferą.


I tak w rześkie (niektórzy powiedzieliby, że już całkiem mroźne 🥶), ale piękne słoneczne przedpołudnie zameldowałem się w biurze zawodów, aby odebrać pakiet startowy. ☀️ Za 60 złotych wpisowego organizatorzy przygotowali pakiet więcej niż bardzo na bogato. Na szczególne wyróżnienie zasługiwała piękna, okolicznościowa czapeczka firmy ATTIQ. Nie zastanawiając się długo, postanowiłem od razu przetestować ją na trasie. Był tylko jeden drobny problem. Do czapeczki przyczepiona była metka, a ja nie miałem przy sobie nożyczek. Poprosiłem więc o możliwość jej odcięcia. I tutaj nastąpił pierwszy pińczowski element programu, którego nie przewidział nawet najbardziej kreatywny organizator. Jedna z pań z biura zawodów oznajmiła bowiem, że w Pińczowie takie sprawy załatwia się… ZĘBAMI! 😂 Po czym ochoczo przegryzła zbędną metkę. ✂️🦷 Przyznam, że trochę mnie zatkało. W innych biurach zawodów człowiek dostaje agrafki, numer startowy i czasami uśmiech. W Pińczowie można jeszcze liczyć na usługi stomatologiczno-krawieckie. I to w cenie pakietu! 😂

Czapeczka gotowa, metka pokonana, można było myśleć o starcie. Przed samym rozpoczęciem biegu odegrano hymn narodowy. I tutaj żarty na chwilę zeszły na dalszy plan. Zawodnicy stanęli na baczność, a kolejne zwrotki Mazurka Dąbrowskiego rozbrzmiewały w wyjątkowej atmosferze. Było widać wzruszenie i autentyczne emocje. Nie potrzebowaliśmy wielkiej scenografii, fajerwerków ani specjalnej oprawy. Wystarczyło przeszło sto osób, wspólny hymn i świadomość, dlaczego właściwie spotkaliśmy się tego dnia. Takie chwile naprawdę zostają w człowieku. ❤️


A zaraz potem… START! 🏁 I tutaj patriotyczne skupienie szybko zostało zastąpione przez zupełnie inne problemy. Od pierwszych metrów musiałem bowiem wysłuchiwać pretensji Codiego. Wyrażanych głośnym szczekaniem, bo najwyraźniej mój gończy polski nie został poinformowany, że dzisiejsza dyszka ma mieć charakter rekreacyjny. On się na takie ustalenia absolutnie nie pisał! 🐕😂 Mogłem sobie schować moje plany na spokojne 75 minut. Cody miał własną koncepcję, a według niej dziesięć kilometrów należało pokonać w maksymalnie ... 55 minut. I dopiero kiedy dostosowałem się do wymagań kierownika naszego dwuosobowego zespołu, sytuacja nieco się uspokoiła. Tak oto kolejny raz przekonałem się, że w bieganiu z psem nie zawsze człowiek jest tym, który wyznacza tempo. Czasami pełni jedynie funkcję obsługi technicznej, trzymającej drugi koniec smyczy. 🤣


Nie większym zaskoczeniem okazał się profil trasy. Spodziewałem się raczej płaskiego lajciku, tymczasem organizatorzy przygotowali całkiem solidną porcję podbiegów i zbiegów. Do tego doszły takie ilości piasku, że w niektórych miejscach miałem wrażenie, iż zamiast w okolicach Pińczowa biegniemy gdzieś nad Bałtykiem. Jeszcze trochę i zacząłbym rozglądać się za parawanem. 🏖️😂 Ale mnie takie niespodzianki akurat bardzo odpowiadają. Trail to trail. Nie musi być równo, gładko i przewidywalnie. Ma się coś dziać pod nogami, a człowiek ma mieć poczucie, że faktycznie jest na trasie, a nie na długim spacerze po chodniku.



Pogoda wręcz idealna, dystans taki nie za długi, Cody utrzymujący równe tempo. Nic więc dziwnego, że od piątego kilometra nasz duet zaczął systematycznie wyprzedzać kolejnych zawodników. 💪Może nawet polecielibyśmy jeszcze szybciej, gdyby nie pewna przeszkoda natury… towarzyskiej. Na mijanych punktach trasy Cody robił bowiem za lokalną gwiazdę. Był jedynym startującym pieskiem, więc nic dziwnego, że wzbudzał zainteresowanie. Tu ktoś chciał zrobić zdjęcie, tam ktoś nagrywał filmik, ktoś inny rzucał miłe słowo. W efekcie mój czworonożny partner miał więcej fanów niż niejeden zawodnik z czołówki. ⭐🐶 A ja? Ja się właściwie załapywałem przy okazji. Przez chwilę zastanawiałem się nawet, czy nie powinienem wystawić rachunku za udostępnianie wizerunku. Oczywiście mojego, bo Cody już dawno miał zapewnioną darmową promocję. 😂 


Najważniejsze jednak, że biegło nam się znakomicie. Bez szarpania, bez niepotrzebnego stresu, z dużą dawką radości. I chyba właśnie o to w tym wszystkim chodzi. Nie każdy start musi być walką o życiówkę, tabelę wyników i miejsce na podium. Czasami wystarczy dobra trasa, piękna pogoda, kilka uśmiechów po drodze i ktoś, kto biegnie obok ciebie z merdającym ogonem. ❤️🐾


Ostatnie metry to już konkretny zbieg w kierunku mety. Gorące powitanie przez konferansjera, medal, pamiątkowe zdjęcie... 

... i można było przejść do kolejnego, równie ważnego punktu programu. BUFET!😋

 

A tam czekała przepyszna grochówka serwowana przez… panią od przegryzionej metki! Ona poznała mnie, ja poznałem ją i od razu postanowiła mnie uspokoić, że tak w ogóle to jest bardzo łagodną i wesołą osobą. Nie miałem najmniejszych powodów, żeby jej nie wierzyć. 😂 

Grochówka była naprawdę znakomita. Ale to jeszcze nie był koniec kulinarnych przyjemności. Później nie mogłem przecież odmówić sobie porcji, a może… dwóch, smakowitej szarlotki. 😋 No bo jak tu odmówić? Człowiek przebiegł ponad dziesięć kilometrów, zaliczył podbiegi, zbiegi, piaski, wystąpił w duecie z psem, a na dodatek godnie reprezentował biegową społeczność Rybnika. Kalorie same się nie uzupełnią! 😂 I tak, z medalem, pełnym żołądkiem i wyjątkowo zadowolonym psem, mogłem spokojnie udać się do tej części rodziny, która wybrała zwiedzanie.

Nie będę ukrywał. Ani przez chwilę nie żałowałem, że dałem się skusić na tę pińczowską dyszkę. A przecież miało być bez biegania! Wielbiciele pakietów startowych i medali powinni czuć się w pełni usatysfakcjonowani. Miłośnicy wymagających, trailowych tras, w tym oczywiście ja, również dostali swoją porcję atrakcji. Podbiegi, zbiegi, piasek i piękne tereny – wszystko tak, jak lubię najbardziej. 🌲🏃 Wyżywienie? Palce lizać. Grochówka i szarlotka zrobiły swoje. Obsługa? Zdecydowanie z charakterem! 👍 A organizatorzy? Należy im się solidna porcja braw za przygotowanie imprezy, atmosferę i stworzenie wydarzenia, które łączy sport z pamięcią o naszej historii. 👏


Szczególne podziękowania należą się również wszystkim, którzy z takim entuzjazmem przyjęli mojego czworonożnego towarzysza. Cody wrócił z Pińczowa nie tylko z przebiegniętym dystansem, ale chyba także z nowymi fanami. Ja natomiast zyskałem kolejne potwierdzenie, że pies na biegu to nie problem, tylko dodatkowa atrakcja. O ile oczywiście sam pies nie uzna, że jego przewodnik biega zdecydowanie za wolno. 😅🐕❤️

Biegowe obchody Narodowego Święta Niepodległości w moim wykonaniu uważam za otwarte!        I od razu zaznaczam, że w tym temacie nie powiedziałem jeszcze ostatniego słowa.

W relacji wykorzystałem także zdjęcia ze strony organizatora zawodów, a wykonane przez: Alicję Mazurek, Pawła Bardzyńskiego oraz Piotra Czerwa.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

ultra (Z)uchwałe (A)ktywności (D)obrze (E)kstremalnymi (K)niejami czyli witajcie w mojej bajce

Pisząc o Ultra ZADKU piszę każdorazowo o miejscu, w którym uwielbiam biegać. Napiszę nawet więcej - a mam do tego subiektywne prawo – o miejscu, w którym odbywa się najlepszy trailowy festiwal ultra w Polsce. Cztery lata temu, grupa zapaleńców postanowiła w pierwszą sobotę marca zorganizować dwa biegi. Zaufało im dwieście osób. Ja byłem jednym z uczestników dłuższego dystansu. W mojej blogowej relacji napisałem wtedy, że byłem świadkiem narodzin wielkiej biegowej tradycji. Nie pomyliła się ta grupka zapaleńców, ale i nie pomyliłem się i ja. Ultra ZADEK version 2026 to cztery dystanse (30 km, 50 km, 70 km i 100 km) i przeszło 450 uczestników (limit kilkukrotnie powiększany, a i tak spróbujcie znaleźć miejsce miesiąc przed startem 😀). Gdybym miał w punktach opisać fenomen, a zarazem indywidualność tego festiwalu to zwróciłbym uwagę na następujące kwestie: 1.  P rofil na Facebooku nie pozwalający o sobie zapomnieć przez cały rok. 2. Kapitalne festiwalowe wydawnictwo: co? gd...

Jadalne kwiaty, sesja leżakowa i pięć pętelek czyli ULTRA BŁATNIA dla KAZIKA w wersji ... reclikowej 😉😅

  Gdybym napisał, że na Ultra Błatniej w edycjach zimowej i letniej startuję od zawsze, to … niewiele bym się pomylił. I wyobraźcie sobie, że teraz miało mnie nie być. 😱 Tak się złożyło, że termin imprezy pokrywał się z pierwotnym terminem Festiwalu Biegowego w Piwnicznej-Zdroju, na który się wybierałem wspólnie z synem. I wiecie co? Ultra Błatnia, jak miała się odbyć, tak się odbyła, a organizatorzy biegania w Piwnicznej z września przenieśli je na lipiec, by po krótkim czasie w ogóle imprezę odwołać.  A ja otrzymałem cenną lekcję, żeby nawet nie myśleć o innych biegach, gdy legendarna wiata w Jaworzu, z niezwykle smakowitym wyposażeniem, na mnie czeka. 😋 I z takim przekonaniem i czystym sumieniem zaklepałem sobie numery startowe tych zawodów ultra dla … nieultrasów na najbliższe … 12 lat. 😂 Każda edycja Błatniej ma swojego bohatera. Tym razem zbieraliśmy środki dla cierpiącego na dystrofię mięśniową Duchenne’a 3-letniego Kazika Sromka. Czy uwierzycie, że trzeba zebr...

ULTRA BŁATNIA 24H DLA KSAWEREGO

  Moja kolejna relacja z Błatniej. I pewnie myślicie co nowego można napisać z imprezy, która odbywa się dwa razy do roku i na której od wielu lat się bywa ? A ja niezmiennie odpowiadam, zawsze mam potężne dylematy co pominąć, co skrócić, bo tak wiele się dzieje. I zawsze straszę Magdalenę, Mateusza i Grzegorza, że zostanę tu kiedyś pełną dobę i napiszę … epicką relację 😱😂. I Oni zawsze słuchają tej mojej zapowiedzi z przerażeniem w oczach. I bynajmniej nie martwią się rozmiarami mojej opowieści, ale tym, czy ten dobrze zaopatrzony bufet byłby w stanie wytrzymać moje wizyty przez całą dobę 😂😋. Nie uwierzycie, ale robiąc te kilometry na poszczególnych pętlach, przyplątała się do mnie pewna szlagierowa piosenka zespołu Baciary, którą usłyszałem na jakimś plenerowym festynie poprzedzonym biegiem. Przyplątała się i odczepić nie mogła 😉. I już oczyma wyobraźni słyszę te głosy oburzenia – Reclik ty słuchasz takich piosenek ? 😱 A ja zawsze zastanawiam się jak to możliwe, że pios...