To miał być spontaniczny, rodzinny i przede wszystkim
NIEBIEGOWY weekend. I trzeba uczciwie przyznać, że założenia w zasadzie zostały
zrealizowane. W zasadzie. Bo jak wiadomo, w moim przypadku słowo „niebiegowy”
ma dość elastyczną definicję. 😉
Plan był prosty. Niecałe trzy godziny jazdy samochodem od
Rybnika i człowiek ląduje w okolicach dwóch kameralnych miejscowości ze
„zdrojem” w nazwie, czyli Solca i Buska. W planach spacery, kąpiele zdrowotne,
zwiedzanie, rodzinny relaks i ogólne zadbanie o kondycję organizmu. Oczywiście
bez żadnego biegania! 😂
I wszystko szło zgodnie z planem, dopóki nie pojawiło się
zwiedzanie. Okazało się bowiem, że nie wszędzie można wejść z psem. A skoro
część rodziny mogła spokojnie realizować program turystyczny, a druga część
musiała wykazać się większą elastycznością, to w takim Pińczowie doszło do
pewnego odkrycia. Jedni planowo podziwiali zabytki, a
inni zupełnie „przypadkowo” odkryli, że punktualnie o godzinie 12.00 rozpocznie
się czternasta edycja Biegu na Grochowiska, czyli Biegu Niepodległości im. Andrzeja
Dziubińskiego. 🏃
Los bywa przewrotny, ale najwyraźniej
zna mój numer telefonu. 😁 Oczywiście równie
zupełnie „przypadkowo” w samochodzie odnalazł się kompletny strój biegowy. Nie
wiem, jakim cudem tam trafił. Być może samochód, podobnie jak ja, ma już swoje
przyzwyczajenia. W każdym razie wspólnie z Codim postanowiliśmy zgłosić nasz akces
do startu. Tym samym wprawiając organizatorów w niemałe zdumienie, bo jak się
okazało, przez wszystkie dotychczasowe trzynaście edycji nikt nie wpadł na
pomysł, żeby wystartować w tym biegu w towarzystwie psa. 🐶
Jak widać, człowiek całe życie się uczy, a czasami jeszcze czegoś nowego
nauczy organizatorów. 😉
Ale przecież ja z Codim jesteśmy bardzo grzecznymi
uczestnikami imprez biegowych. Nie chcąc więc robić nikomu problemów,
zastosowaliśmy specjalną procedurę wejścia na trasę. Wystartowaliśmy sobie zupełnie
z samego końca, po wszystkich zawodnikach. Bez przepychanek, bez walki o
pozycję, bez łokciowania. Pełna kultura. Prawie jak na rodzinnym spacerze, tyle
że w nieco szybszym wydaniu. 😅😉
Niby tylko dziesięć kilometrów z małym plusem, ale już przed
startem czułem, że będzie to bardzo udany występ. Trasa w zdecydowanej
większości trailowa, a to działa na mnie lepiej niż niejeden suplement diety.
Wystarczy trochę leśnych ścieżek, naturalnego podłoża i od razu człowiekowi
poprawia się humor. 🌲 Dodatkowo nazwa biegu
zobowiązywała. Mieliśmy bowiem dotrzeć w okolice Grochowisk, gdzie rozegrała
się jedna z największych i najbardziej krwawych bitew Powstania Styczniowego.
Byłem więc zwyczajnie ciekaw tego miejsca i jego historii. Bieganie po takich
terenach ma dla mnie dodatkowy wymiar. Człowiek nie tylko pokonuje kolejne
kilometry, ale przy okazji może zatrzymać się na chwilę myślami przy
wydarzeniach i ludziach, dzięki którym dzisiaj możemy żyć w wolnym kraju. I na
koniec jeszcze jedna rzecz. Bieg ten wpisywał się z pewnym wyprzedzeniem w
obchody Narodowego Święta Niepodległości. Bardzo sobie cenię takie formy
uczczenia ważnych dla nas narodowych rocznic. Bez wielkich deklaracji, za to z
konkretnym działaniem, wspólnym wysiłkiem i sportową atmosferą.
I tak w rześkie (niektórzy powiedzieliby, że już całkiem
mroźne 🥶), ale piękne słoneczne przedpołudnie
zameldowałem się w biurze zawodów, aby odebrać pakiet startowy. ☀️
Za 60 złotych wpisowego organizatorzy przygotowali pakiet więcej niż
bardzo na bogato. Na szczególne wyróżnienie zasługiwała piękna, okolicznościowa
czapeczka firmy ATTIQ. Nie zastanawiając się długo, postanowiłem od razu przetestować ją na trasie. Był tylko jeden drobny problem. Do czapeczki
przyczepiona była metka, a ja nie miałem przy sobie nożyczek. Poprosiłem więc o
możliwość jej odcięcia. I tutaj nastąpił pierwszy pińczowski element programu,
którego nie przewidział nawet najbardziej kreatywny organizator. Jedna z pań z
biura zawodów oznajmiła bowiem, że w Pińczowie takie sprawy załatwia się…
ZĘBAMI! 😂 Po czym ochoczo przegryzła zbędną metkę. ✂️🦷
Przyznam, że trochę mnie zatkało. W innych biurach zawodów człowiek
dostaje agrafki, numer startowy i czasami uśmiech. W Pińczowie można jeszcze
liczyć na usługi stomatologiczno-krawieckie. I to w cenie pakietu! 😂
Czapeczka gotowa, metka pokonana, można było myśleć o
starcie. Przed samym rozpoczęciem biegu odegrano hymn narodowy. I tutaj żarty
na chwilę zeszły na dalszy plan. Zawodnicy stanęli na baczność, a kolejne
zwrotki Mazurka Dąbrowskiego rozbrzmiewały w wyjątkowej atmosferze. Było widać
wzruszenie i autentyczne emocje. Nie potrzebowaliśmy wielkiej scenografii,
fajerwerków ani specjalnej oprawy. Wystarczyło przeszło sto osób, wspólny hymn
i świadomość, dlaczego właściwie spotkaliśmy się tego dnia. Takie chwile
naprawdę zostają w człowieku. ❤️
A zaraz potem… START! 🏁 I tutaj patriotyczne
skupienie szybko zostało zastąpione przez zupełnie inne problemy. Od pierwszych
metrów musiałem bowiem wysłuchiwać pretensji Codiego. Wyrażanych głośnym
szczekaniem, bo najwyraźniej mój gończy polski nie został poinformowany, że
dzisiejsza dyszka ma mieć charakter rekreacyjny. On się na takie ustalenia
absolutnie nie pisał! 🐕😂 Mogłem sobie
schować moje plany na spokojne 75 minut. Cody miał własną koncepcję, a według
niej dziesięć kilometrów należało pokonać w maksymalnie ... 55 minut. I dopiero
kiedy dostosowałem się do wymagań kierownika naszego dwuosobowego zespołu,
sytuacja nieco się uspokoiła. Tak oto kolejny raz przekonałem się, że w
bieganiu z psem nie zawsze człowiek jest tym, który wyznacza tempo. Czasami
pełni jedynie funkcję obsługi technicznej, trzymającej drugi koniec smyczy. 🤣
Nie większym zaskoczeniem okazał się profil trasy.
Spodziewałem się raczej płaskiego lajciku, tymczasem organizatorzy przygotowali
całkiem solidną porcję podbiegów i zbiegów. Do tego doszły takie ilości piasku,
że w niektórych miejscach miałem wrażenie, iż zamiast w okolicach Pińczowa
biegniemy gdzieś nad Bałtykiem. Jeszcze trochę i zacząłbym rozglądać się za
parawanem. 🏖️😂 Ale mnie takie niespodzianki
akurat bardzo odpowiadają. Trail to trail. Nie musi być równo, gładko i
przewidywalnie. Ma się coś dziać pod nogami, a człowiek ma mieć poczucie, że
faktycznie jest na trasie, a nie na długim spacerze po chodniku.
Pogoda wręcz idealna, dystans taki nie za długi, Cody utrzymujący równe tempo. Nic więc dziwnego, że od piątego kilometra nasz duet zaczął systematycznie wyprzedzać kolejnych zawodników. 💪Może nawet polecielibyśmy jeszcze szybciej, gdyby nie pewna przeszkoda natury… towarzyskiej. Na mijanych punktach trasy Cody robił bowiem za lokalną gwiazdę. Był jedynym startującym pieskiem, więc nic dziwnego, że wzbudzał zainteresowanie. Tu ktoś chciał zrobić zdjęcie, tam ktoś nagrywał filmik, ktoś inny rzucał miłe słowo. W efekcie mój czworonożny partner miał więcej fanów niż niejeden zawodnik z czołówki. ⭐🐶 A ja? Ja się właściwie załapywałem przy okazji. Przez chwilę zastanawiałem się nawet, czy nie powinienem wystawić rachunku za udostępnianie wizerunku. Oczywiście mojego, bo Cody już dawno miał zapewnioną darmową promocję. 😂
Najważniejsze jednak,
że biegło nam się znakomicie. Bez szarpania, bez niepotrzebnego stresu, z dużą
dawką radości. I chyba właśnie o to w tym wszystkim chodzi. Nie każdy start
musi być walką o życiówkę, tabelę wyników i miejsce na podium. Czasami
wystarczy dobra trasa, piękna pogoda, kilka uśmiechów po drodze i ktoś, kto
biegnie obok ciebie z merdającym ogonem. ❤️🐾
Ostatnie metry to już konkretny zbieg w kierunku mety. Gorące powitanie przez konferansjera, medal, pamiątkowe zdjęcie...
... i można było przejść do kolejnego, równie ważnego punktu programu. BUFET!😋
A tam czekała przepyszna grochówka serwowana przez… panią od przegryzionej metki! Ona poznała mnie, ja poznałem ją i od razu postanowiła mnie uspokoić, że tak w ogóle to jest bardzo łagodną i wesołą osobą. Nie miałem najmniejszych powodów, żeby jej nie wierzyć. 😂
Grochówka była naprawdę znakomita. Ale to jeszcze nie był koniec kulinarnych przyjemności. Później nie mogłem przecież odmówić sobie porcji, a może… dwóch, smakowitej szarlotki. 😋 No bo jak tu odmówić? Człowiek przebiegł ponad dziesięć kilometrów, zaliczył podbiegi, zbiegi, piaski, wystąpił w duecie z psem, a na dodatek godnie reprezentował biegową społeczność Rybnika. Kalorie same się nie uzupełnią! 😂 I tak, z medalem, pełnym żołądkiem i wyjątkowo zadowolonym psem, mogłem spokojnie udać się do tej części rodziny, która wybrała zwiedzanie.
Nie będę ukrywał. Ani przez chwilę nie żałowałem, że dałem
się skusić na tę pińczowską dyszkę. A przecież miało być bez biegania! Wielbiciele
pakietów startowych i medali powinni czuć się w pełni usatysfakcjonowani.
Miłośnicy wymagających, trailowych tras, w tym oczywiście ja, również dostali
swoją porcję atrakcji. Podbiegi, zbiegi, piasek i piękne tereny – wszystko tak,
jak lubię najbardziej. 🌲🏃 Wyżywienie?
Palce lizać. Grochówka i szarlotka zrobiły swoje. Obsługa? Zdecydowanie z
charakterem! 👍 A organizatorzy? Należy im się solidna porcja braw za
przygotowanie imprezy, atmosferę i stworzenie wydarzenia, które łączy sport z
pamięcią o naszej historii. 👏
Szczególne podziękowania należą się również wszystkim,
którzy z takim entuzjazmem przyjęli mojego czworonożnego towarzysza. Cody
wrócił z Pińczowa nie tylko z przebiegniętym dystansem, ale chyba także z
nowymi fanami. Ja natomiast zyskałem kolejne potwierdzenie, że pies na biegu to
nie problem, tylko dodatkowa atrakcja. O ile oczywiście sam pies nie uzna, że
jego przewodnik biega zdecydowanie za wolno. 😅🐕❤️
Biegowe obchody Narodowego Święta Niepodległości w moim wykonaniu uważam za otwarte! I od razu zaznaczam, że w tym temacie nie powiedziałem jeszcze ostatniego słowa.
W relacji wykorzystałem także zdjęcia ze strony organizatora zawodów, a wykonane przez: Alicję Mazurek, Pawła Bardzyńskiego oraz Piotra Czerwa.























Komentarze
Prześlij komentarz