Półmaraton „Borówkowa Trail – Górska Kuracja” czyli miało być owocowo, zrobiło się wysokościowo!” 😂😉 🏃♂️
Jak tak zrobiłem sobie szybkie résumé biegów z ostatniego
miesiąca, to z niemałym zdumieniem odkryłem, że odsetek startów po asfalcie
zdecydowanie podskoczył. A przecież wiadomo, że asfalt, choćby nie wiem jak go
reklamować, zdrowia psychicznego ultrasa nie poprawia. Co innego góry!
Kamienie, korzenie, błoto, podbiegi i zbiegi, czyli wszystko to, co normalny
człowiek omija szerokim łukiem, a biegacz trailowy traktuje jak zaproszenie na
przyjęcie. 😁
Wewnętrzny doktor natychmiast postawił diagnozę. Zalecił
kurację. Najlepiej górską, intensywną i bez możliwości reklamacji. A że ja się
takich doktorów bardzo słucham, zalecenie czym prędzej wdrożyłem w życie.
Okazja trafiła się wręcz idealna. Pierwsza edycja biegu
„Borówkowa Trail – Górska Kuracja”.
I tutaj zaczęła się komedia pomyłek!
Ja bowiem, autentycznie w pośpiechu, odczytałem nazwę jako... kuracja borowinowa! 😳 Już miałem przed oczami jakieś sanatoryjne zabiegi, błotne okłady i regenerację godną emerytowanego generała. Szybko jednak się zreflektowałem i drogą dedukcji ustaliłem, że chodzi o kurację... borówkową. No i tutaj zrobiło się naprawdę przyjemnie! Oczami wyobraźni zobaczyłem pierogi, naleśniki, jagodzianki i inne dobra wypełnione borówkami. Taką kurację to ja rozumiem! 😋
Dopiero za trzecim podejściem dotarło do mnie, że chodzi o
Borówkową, ale... Górę! 900 metrów wysokości, jeden z najwyższych szczytów
pasma Gór Złotych i najwyższy punkt Gminy Lądek-Zdrój.
No cóż. Pierogi zamieniły się w przewyższenia, naleśniki w kamienie, a borówki w górskie podejścia. Mój początkowy entuzjazm nieco przygasł, ale było już za późno. W międzyczasie tak skutecznie zareklamowałem ten start, że oprócz mnie zapisało się jeszcze... sześć dodatkowych osób ze Smaków Biegania! 😂 I jak tu teraz powiedzieć ludziom, że zamiast borówek będą góry?
🚗 Kierunek Lądek-Zdrój!
Wczesnym rankiem ruszyliśmy w kierunku Lądka, a konkretnie
Przełęczy Lądeckiej, gdzie zlokalizowano start i metę zawodów, tuż obok
przejścia granicznego z Czechami.
Cieszyłem się na ten wyjazd. Zapowiadał się mój pierwszy start w Lądku-Zdroju. Jakoś nigdy nie ciągnęło mnie na wielki lipcowy festiwal biegowy, natomiast teraz czekał na mnie mój ulubiony biegowy tandem: pierwsza edycja imprezy i jej kameralny charakter. A takie połączenie to dla mnie prawdziwy magnes. Nie ma to jak być uczestnikiem czegoś, co dopiero raczkuje, a może za kilka lat będzie już biegowym klasykiem.
Mężczyźni wybrali półmaraton, natomiast Ewa z Celiną
postanowiły zmierzyć się z dystansem 9 kilometrów.
Przełęcz Lądecka, którą podejrzewam na co dzień o wyjątkowo
spokojne i ciche życie, w sobotnie przedpołudnie przeżywała prawdziwe oblężenie.
Do turystów dołączyło bowiem blisko trzystu biegaczy. I to takich, którzy
zamiast podziwiać góry z bezpiecznej odległości, postanowili wbiec na nie na
własne życzenie. 😁
Tym razem za kierownicą zasiadł Darek i powiem Wam, że wywiązał się ze swojej roli celująco. Szczególny szacunek zdobył jednak w chwili, gdy zaparkował samochód w pobliżu jedynego, stacjonarnego... stolika. To nie był przypadek! To była strategiczna decyzja! Darek najwyraźniej od samego początku wiedział, że po biegu czeka nas tam degustacja, wymiana wrażeń i wszelkie inne przyjemności, do których Smaki Biegania mają szczególną słabość. 😂
Wysiadamy z samochodu i natychmiast zderzenie z rzeczywistością. Zimno, słoneczko i wiatr. A właściwie wiatr, który postanowił nam wszystkim przypomnieć, że listopad nie jest najlepszym miesiącem na spacery w krótkim rękawku. Od razu przypomniał mi się tekst z Kabaretu Moralnego Niepokoju: „Jak jest zimno, a nie ma wiatru, to jest ciepło. A jak jest ciepło, a jest wiatr, to jest zimno”.
I dokładnie tak było! 😂
Do biura zawodów jakoś trzeba było dotrzeć, więc pokonaliśmy
te dwieście metrów, walcząc z podmuchami. Dwieście metrów! Dla ludzi, którzy za
chwilę mieli przebiec ponad dwadzieścia kilometrów po górach, taki dystans
powinien być rozgrzewką. A jednak w tych warunkach wyglądał jak wyprawa
polarna. 😉😨
W pakiecie startowym tym razem bez wielkich szaleństw. Jedna rzecz, ale za to konkretna – skarpety biegowe firmy Viking. I bardzo dobrze! Takie praktyczne prezenty zawsze doceniam. Pozostali również przyjęli je z zadowoleniem. No, może z wyjątkiem Ewy, która od razu zaznaczyła, że oczekuje skarpet na swoją małą stópkę. I co? I proszę! Odpowiednie skarpetki się znalazły. Jak widać, organizatorzy zadbali nawet o indywidualne potrzeby uczestników. 😁
Potem chcieliśmy zrobić jedno wspólne zdjęcie i czym prędzej wrócić do samochodu. Ale nie z Ewą takie numery! Wypatrzyła jedyne stoisko, rozpoczęła długie poszukiwania odpowiedniej czapeczki, przymierzyła, oceniła, dokonała wyboru. Trzeba przyznać, że czapeczka była naprawdę gustowna.A na koniec padła krótka, konkretna komenda: „Darek, płać!”. No i zapłacił. 😂
Dopiero wtedy mogliśmy wykonać kilka wspólnych fotografii i
czym prędzej wrócić do samochodu. Przy takiej aurze postanowiliśmy skorzystać z
dobrodziejstw ogrzewania postojowego. Bo przecież przed nami górska kuracja, a
nie wyprawa na biegun!
🏔️ Ponad tysiąc metrów
przewyższenia. I to ma być kuracja?
Godzina jedenasta zbliżała się wielkimi krokami. Trzeba było
więc opuścić nasze ciepłe, samochodowe sanatorium i udać się w kierunku startu.
Ostatnie pamiątkowe zdjęcie, ostatnie życzenia powodzenia i ruszyliśmy na trasę półmaratonu. A na poprawę humoru Darek, tuż przed startem, oznajmił nam, żebyśmy nie nastawiali się na łatwy trail, bo na połówce czeka nas ponad tysiąc metrów przewyższenia! Irek spojrzał najpierw na mnie, czyli pomysłodawcę całego zamieszania, a następnie na Darka, który właśnie przekazał tę radosną nowinę. Powiem tylko, że spojrzenie Irka mogłoby z powodzeniem zastąpić kilka paragrafów kodeksu karnego. 😂
Godzinę po nas na trasę 9 kilometrów wybiegły nasze panie.
A my? My ruszyliśmy na spotkanie z Borówkową!
Od samego początku rzucały się w oczy dwie rzeczy: kapitalne
widoki i bardzo dobre oznakowanie. Widoczność była znakomita, chyba dzięki
temu, że wiatr postanowił dokładnie przewietrzyć okolicę. Nie ma tego złego!
Blisko dwustu zawodników z mojego dystansu ruszyło przed siebie, ale już po chwili większość znacząco zwolniła. Powód? Pierwsze trzy kilometry to jeden wielki podbieg prowadzący na Górę Borówkową. Czyli organizatorzy nie bawili się w żadne rozgrzewkowe uprzejmości. Od razu przeszli do konkretów. 😁 Na szczęście początkowe otwarte tereny szybko ustąpiły miejsca lasom. A tam wiatr był zdecydowanie mniej odczuwalny. Można było wreszcie skupić się na bieganiu, oddychaniu i zastanawianiu, kto właściwie wymyślił te wszystkie podbiegi.
Ani się obejrzałem, a już przywitał mnie szczyt Borówkowej. A właściwie Borůvkovej Hory, bo pierwsze powitanie odbyło się po czesku... Dopiero później po polsku. Jak widać, nawet góry miały międzynarodowy charakter.
Zima nieśmiało przypominała, że zbliża się wielkimi krokami,
a wolnostojące skałki dodatkowo podkreślały górski charakter imprezy. Było
pięknie, klimatycznie i coraz bardziej trailowo.
I właśnie za takie chwile lubię te nasze biegi. Człowiek
niby przyjeżdża po medal, a po drodze dostaje jeszcze widoki, których nie kupi
za żadne pieniądze.
Potem rozpoczął się długi zbieg. I to w towarzystwie nie byle kogo, bo samego... Polnego Pizgacza! Jednych jego biegowe filmiki śmieszą, innych ... gorszą, ale trzeba przyznać bez bicia: to absolutnie nietuzinkowa postać biegowego światka. Obok takiego człowieka trudno przejść obojętnie. A już na pewno trudno przebiec obojętnie. 😂
Napisałem, że zbieg był długi. Ale żeby ktoś nie pomyślał, że była to przyjemna, asfaltowa autostrada w dół, muszę wyjaśnić, co kryło się pod warstwą wilgotnych liści. Kamienie, korzenie, luźne gałęzie i błotko. Czyli cała górska menażeria, która tylko czekała, żeby sprawdzić, czy zawodnik ma odpowiednią koordynację ruchową, refleks i odrobinę szczęścia. Biegłem więc wesoło, ale z należytą ostrożnością. Bo na takich zbiegach jeden nieprzemyślany krok potrafi skutecznie zmienić charakter całej wycieczki.
W ten sposób dotarłem do Przełęczy Różaniec.
A jak przełęcz, to nawet słabo orientujący się w terenie Reclik domyślał się, że za chwilę będzie pod górę. I nie pomyliłem się! Przed nami pojawił się konkretny podbieg prowadzący na Jawornik Mały. Niech Was nie zmyli nazwa ani wysokość. To naprawdę nie było małe zadanie!
Po osiągnięciu szczytu człowiek niby się cieszył. Niby był zadowolony, że kolejny punkt zaliczony, a przed nim perspektywa zbiegu. Ale gdzieś z tyłu głowy zaczynała się pojawiać niepokojąca myśl: A może gdzieś w pobliżu czai się jeszcze Jawornik Wielki? No i niestety! W górach czasami lepiej nie zadawać sobie takich pytań, bo odpowiedź potrafi przyjść szybciej, niż byśmy sobie życzyli.
Po krótkiej chwili pojawiła się Przełęcz Jawornicka, a zaraz za nią kolejny konkretny podbieg. Tym razem na Jawornik Wielki. Jak sama nazwa wskazuje, mały to on nie był. 😂
I tutaj czekała mnie kolejna niespodzianka. Po zaliczeniu szczytu zupełnie nieoczekiwanie zobaczyłem... ciemność! Las był tak gęsty, że praktycznie nie docierało do mnie żadne naturalne światło. Niby środek dnia, niby jeszcze daleko do wieczora, a człowiek miał wrażenie, że zaraz powinien wyciągnąć latarkę czołową. Pomyślałem sobie wtedy: co jeszcze może mnie zaskoczyć? Przecież nawet dziesiątego kilometra jeszcze nie zaliczyłem!
Odpowiedź przyszła niemal natychmiast. Tym razem zaskoczył mnie bardzo stromy i śliski podbieg. I tutaj po raz kolejny doceniłem fakt, że zabrałem rękawiczki. Mogłem przynajmniej łapać się okolicznych drzew i dzięki temu wspomagać swoje wysłużone kończyny. Bo nie ukrywajmy – w pewnym momencie nie było już wiadomo, czy to jeszcze bieganie, czy może zbieg z elementami survivalu. 😂
Potem trasa troszeczkę się uspokoiła. Zbieg stał się
łagodniejszy, ale za to pojawiło się więcej technicznych przeszkód, błota i
kamieni.
A ja zacząłem rozglądać się za czymś, co w czasie dłuższych biegów potrafi wywołać u człowieka prawdziwe wzruszenie. Pierwszym bufetem!
🍌 Bufet, strefa relaksu i
fotograf, który mnie pokonał!
Znalazłem go! I od razu doceniłem poczucie humoru organizatorów, którzy postanowili umieścić go w sąsiedztwie... strefy relaksu. Przypadek? Nie sądzę! W końcu gdzie najlepiej odpocząć po kilku kilometrach górskiej mordęgi? Oczywiście w miejscu, w którym można coś przekąsić i przez chwilę zapomnieć, że za moment znowu trzeba będzie ruszyć w teren. Nie zatrzymałem się ani za krótko, ani za długo. Ot, w sam raz, żeby skubnąć co nieco i uzupełnić energię. Zauważyłem jednak, że niektórzy zawodnicy potraktowali tę lokalizację znacznie poważniej. Wyglądało na to, że postanowili urządzić tam sobie czasową bazę wypadową. I wcale im się nie dziwię. Po tym, co czekało nas dalej, każda minuta relaksu była na wagę złota.
Mnie natomiast czekał odcinek asfaltowy. Po dotychczasowym technicznym bieganiu można było wreszcie otrzepać buty z błota i przez chwilę poczuć się jak człowiek cywilizowany. Ale żeby nie było zbyt pięknie, po początkowym zbiegu...
...asfalt zaczął konsekwentnie prowadzić w górę! No cóż. Nawet asfalt w listopadzie potrafi człowieka rozczarować. 😂 W zamian mijaliśmy jednak bardzo urokliwe wioski. Były strumyki, kościółek, klimatyczna ławeczka i brama z napisem „love”. Zatrzymałem na niej wzrok nieco dłużej. Zastanawiałem się bowiem, co takiego znajduje się za tą bramą. Może miejsce pełne ciepła, miłości, spokoju i odpoczynku? A może po prostu kolejny podbieg? W górach nigdy niczego nie można być pewnym!
Asfalt w końcu ustąpił miejsca szutrowi, a podbieg zrobił się jeszcze bardziej konkretny. I właśnie na nim spotkałem fotografika, który oprócz robienia zdjęć postanowił zaoferować mi dodatkową atrakcję. Zaproponował, żebyśmy... pościgali się do najbliższego wzniesienia! No proszę! Człowiek przyjechał na spokojny bieg, chciał podziwiać widoki, robić swoje, a tu nagle ktoś organizuje mu dodatkowe zawody w zawodach. Oczywiście podjąłem wyzwanie. I powiem Wam, że musiałem uznać wyższość tego gościa, który był obwieszony aparatami, wyposażony w plecak i najwyraźniej miał więcej energii niż ja po całej dotychczasowej trasie. Tak oto Reclik został pokonany przez fotografika. Chyba trzeba będzie popracować nad formą albo zacząć trenować z aparatem na plecach. 😂
👍 Spotkanie, które zostaje w
pamięci
Rozpocząłem powolny zbieg i nagle słyszę: „Jacek, czy to ty?”. Zatrzymałem wzrok, spojrzałem i... no niemożliwe! Jaki ten świat jest mały! Ja na biegu, a ona na górskiej, romantycznej wycieczce. Dorota - jedna z organizatorek „Ultra Fajnej Ryby”. To było naprawdę serdeczne spotkanie! Takie zupełnie niespodziewane, bez umawiania, bez planowania, po prostu los postanowił sprawić nam miłą niespodziankę. W trakcie rozmowy Dorota zapewniła mnie, że nadal opiekuje się... szczupakiem! Nie, nie takim prawdziwym, wyciągniętym z wody. Chodzi o maskotkową wersję szczupaka z herbu Rybnika, którą podarowałem jej po przebiegnięciu „Ultra Fajnej Ryby” kilka lat temu. I wiecie co? Takie chwile naprawdę cieszą! Bo bieganie to nie tylko kilometry, przewyższenia, medale, wyniki i kolejne zaliczone zawody. To przede wszystkim ludzie. Znajomości, wspomnienia, spotkania, które czasami pojawiają się zupełnie niespodziewanie, a potrafią wywołać ogromny uśmiech. A kiedy dowiadujesz się, że ktoś pamięta o takim drobnym geście sprzed lat, że nadal przechowuje podarowaną maskotkę i że niespodziewane spotkanie z Tobą sprawia mu tyle radości, robi się po prostu ciepło na serduchu. Dorotka, dziękuję za tę chwilę! I przy okazji gorąco polecam wszystkim „Ultra Fajną Rybę”, która w przyszłym roku ma odbyć się w maju. Warto tam być!
Tak dobrze nam się gadało, że omal nie minąłem ... bufetu i nawet nie zauważyłem, kiedy dobiegł do mnie Darek. I ostatnie trzy kilometry pokonaliśmy już razem.
Szczególnie dobrze zapamiętam ostatni solidny podbieg, który kończył się... na samej mecie! Podejrzewam, że zawodnicy pokonujący go mieli w głowie wiele ciepłych słów pod adresem organizatorów. Niektóre być może nawet nie nadawały się do publikacji. 😂 Ale cóż. Meta musi być godna! Nie może przecież stać sobie na płaskim terenie, kiedy wcześniej można jeszcze zawodnikom trochę urozmaicić życie.
Na metę z Darkiem wbiegliśmy razem! A chwilę po nas Paweł i Irek.
🏅 Medale, dziewczyny i
obowiązkowe dowody rzeczowe!
A tam czekały już na nas nasze dziewczyny, które wcześniej pokonały dystans 9 kilometrów. Wszyscy w dobrych humorach przekraczali linię mety. Nawet Celina, która na półtora kilometra przed końcem zaliczyła konkretny upadek. Na szczęście skończyło się dobrze, a uśmiech na mecie szybko przypomniał wszystkim, że w bieganiu nie zawsze chodzi o to, żeby dotrzeć do mety bez jednej rysy. Czasami ważniejsze jest to, żeby dotrzeć i nadal mieć ochotę na kolejne starty. Nastąpił więc czas wspólnych fotografii. Bo przecież wszyscy doskonale wiemy, że jeśli człowiek nie ma zdjęcia z medalem, to taki bieg właściwie się nie liczy! 😁 Medal musi być pokazany, uśmiech uwieczniony, a dowody rzeczowe zabezpieczone. Najlepiej z kilku stron!
🍲 Smaki Biegania, czyli
prawdziwy cel naszej wyprawy!
A teraz przechodzimy do części, na którą niektórzy członkowie naszej ekipy czekali z równie wielkim napięciem jak na sam start. A może nawet większym! Bo po biegu mogliśmy wreszcie oddać się temu, co Smaki Biegania lubią bardziej nawet od... samego biegania. DEGUSTACJI!!! 😍
Na początek pyszna, gorąca, konkretna zupa przygotowana
przez organizatorów. W chłodny listopadowy dzień taki posiłek smakuje
wyjątkowo. Rozgrzewa, regeneruje i przywraca wiarę w sens wcześniejszego
pokonywania podbiegów.
A potem przyszedł czas na naszą własną, mobilną gastronomię! Wyciągnęliśmy wszystko, co znajdowało się w bagażniku samochodu. A musicie wiedzieć, że tym razem przyjechaliśmy... kombi! Do tego Darek zaparkował obok jedynego stacjonarnego stolika, więc zobowiązania wobec gastronomii były już naprawdę poważne. I powiem Wam jedno: było WSZYSTKO! I to w ilościach, o których czytający te słowa mogą sobie jedynie pomarzyć. Gdyby ktoś postronny zobaczył naszą biesiadę, mógłby pomyśleć, że nie przyjechaliśmy tutaj na półmaraton, tylko na rodzinne wesele z poprawinami. 😂
Niestety, w tym momencie znowu dała o sobie znać... klątwa Reclika! Bo kiedy pozostałe Smaczki mogły spokojnie rozkoszować się przygotowanymi pysznościami, nawet przy użyciu własnych rąk, Celina postanowiła zadbać o moje dobre maniery. Specjalnie dla mnie, po raz kolejny wyciągnęła zastawę stołową! Talerzyki, sztućce i cała ta elegancja, która w normalnych okolicznościach powinna być powodem do dumy, a w trakcie biegowej degustacji okazała się poważnym ograniczeniem.Bo jak tu sprawnie konsumować, kiedy trzeba pilnować sztućców, odkładać talerzyk, nabierać, przekładać i jeszcze uważać, żeby nie pobrudzić sobie odzieży? Pozostali jedli rękami, a ja musiałem zachowywać się jak gość na przyjęciu u ambasadora! Cila, ja Cię bardzo proszę. Nigdy więcej mi tego nie rób!😂 Bo przez te wszystkie ceregiele moje tempo konsumpcji znacząco spadło, ruchy zostały ograniczone, a możliwości degustacyjne poważnie uszczuplone. I co najgorsze, w połowie drogi powrotnej dopadł mnie niespodziewany głód! No i masz babo placek! Człowiek przebiegł górski półmaraton, a nie zdołał odpowiednio uzupełnić kalorii. Wszystko przez tę elegancję!
Podczas naszego piknikowego posiłku wspólnie ustaliliśmy również, że na razie nie zabieramy się za maratony. Dlaczego? Bo ilość przygotowywanych przez nas pobiegowych smakołyków rośnie wprost proporcjonalnie do długości trasy. A jeśli tak dalej pójdzie, to przy maratonie będziemy musieli wynająć osobny samochód dostawczy!
💚 Borówkowa smakuje
wyśmienicie!
A tak już całkiem poważnie, to była naprawdę bardzo udana impreza! Pierwsza edycja „Borówkowa Trail – Górska Kuracja” pokazała, że można zorganizować świetny bieg w pięknym miejscu, bez gigantycznego rozmachu i niepotrzebnego zadęcia. Bardzo fajny dobór dystansów, dobre oznakowanie, rozsądne limity czasowe, praktyczny gadżet w pakiecie, bufety na odpowiednim poziomie i przede wszystkim widokowa, ciekawa, pełna niespodzianek trasa. Do tego świetna atmosfera i organizatorzy, którym należą się naprawdę duże brawa i podziękowania. Szczególnie doceniam pomysł zorganizowania tej imprezy właśnie w listopadzie, kiedy okazji do biegowych startów jest już coraz mniej, a człowiek zaczyna powoli zastanawiać się, czym zapełnić kalendarz.
Mam nadzieję, że to dopiero początek i za rok spotkamy się na kolejnej edycji. A wszystkim, którzy jeszcze nie mieli okazji spróbować, gorąco polecam sprawdzić, jak smakuje Borówkowa! Zdaniem Reclika i całej ekipy Smaków Biegania – WYŚMIENICIE!
Tylko nie dajcie się zwieść nazwie. Żadnych pierogów z
borówkami na trasie nie gwarantują. Za to podbiegów, kamieni, błota i pięknych
widoków dostarczają w ilościach zdecydowanie przekraczających dzienne
zapotrzebowanie. 😂
A na sam koniec zostawiłem sobie zdanie Irka, wypowiedziane z ogromnym przymrużeniem oka: „TO BYŁ ŁATWY TRAIL!” 😉😱 I tego się trzymajmy! Bo skoro Irek tak powiedział, to nie pozostaje nam nic innego, jak tylko mu uwierzyć.
A ja? Ja już wiem, że kolejna kuracja górska jest wskazana. Tylko następnym razem przed zapisaniem się dokładnie sprawdzę, czy chodzi o Borówkową Górę, borowinę, czy może jednak pierogi.
Bo z Reclikiem nigdy nic nie wiadomo! 😁🏃♂️💚
Ps. W relacji wykorzystałem także zdjęcia Ewy Czyrnek, Elwiry Kwiatkowskiej, Celiny Zimny i Dariusza Czyrnka.





































































Komentarze
Prześlij komentarz